EP.1007 มีผังจน เพราะชีวิตตอนต้นมักปฏิเสธบุญ

ผู้ส่งเคส เป็นพระลูกชายที่ได้รับเมตตาจากคุณครูไม่ใหญ่ให้ไปทำหน้าที่เผยแผ่พระพุทธศาสนาวิชชาธรรมกาย ณ วัดพุทธโจฮันเนสเบิร์ก ประเทศแอฟริกาใต้. ท่านมีความกตัญญูและห่วงใยโยมพ่อที่ล่วงลับไปแล้ว จึงได้ร่วมกับพี่สาวที่เป็นยอดผู้นำบุญ นำทรัพย์สมบัติที่คุณพ่อทิ้งไว้มาแปรเปลี่ยนเป็นบุญใหญ่เพื่ออุทิศให้คุณพ่ออย่างต่อเนื่อง.

เรื่องราวเริ่มต้นที่โยมพ่อของผู้ส่งเคส ท่านเป็นคนที่มีมานะอุตสาหะและเชี่ยวชาญทางการค้าอย่างยิ่ง. ชีวิตในครึ่งแรกของท่านต้องต่อสู้กับความยากลำบากอย่างหนักจนกระทั่งสามารถสร้างเนื้อสร้างตัวเปิดโรงงานผลิตสินค้าสารพัดอย่างและประสบความสำเร็จรวยมหาศาลในครึ่งหลังของชีวิต. แม้ท่านจะเป็นคนใจดีชอบสงเคราะห์โลกจนเป็นที่นับถือของคนทั้งจังหวัด แต่ในตอนแรกท่านยังไม่เข้าใจเรื่องการทำบุญในพระพุทธศาสนามากนัก. จนกระทั่งปี 2531 เมื่อพระลูกชายออกบวช ท่านจึงเริ่มหันมาสั่งสมบุญในวิชชาธรรมกาย โดยมีลูกสาวคอยเป็นผู้นำบุญแนะนำให้สร้างพระธรรมกายประจำตัวและหล่อรูปเหมือนทองคำของหลวงปู่.

พระลูกชายผู้มีความปรารถนาดีได้เคยชักชวนให้คุณพ่อมาเห็นภาพพระจำนวนมากในวันคุ้มครองโลก และย้ำให้คุณพ่อจำภาพนั้นไว้ให้ดีเพื่อใช้ในยามจำเป็น. ในช่วง 4-5 ปีสุดท้ายก่อนเสียชีวิต คุณพ่อล้มป่วยหนักด้วยอาการที่สั่งสมมาจากการสูบบุหรี่และดื่มสุรานานนับสิบปี. แม้ช่วงนั้นท่านจะทำบุญตามคำแนะนำของลูกๆ แต่สังขารก็ทรุดโทรมจนไม่สามารถรักษาได้และจากไปในปี 2551.

ความลี้ลับของชีวิตที่ "ลำบากตอนต้นแต่รวยตอนปลาย" นี้ มีสาเหตุมาจากในอดีตชาติหลายพุทธันดรก่อน คุณพ่อเคยเกิดในตระกูลพ่อค้าเกษตรและมุ่งมั่นสร้างตัวด้วยความเชื่อว่า "หนึ่งสมองสองมือ" คือกุญแจสู่ความสำเร็จ โดยไม่สนใจการเข้าวัด. เมื่อมีคนมาบอกบุญ ท่านมักปฏิเสธหรือทำแบบเสียไม่ได้เพราะเสียดายทรัพย์. มีครั้งหนึ่งท่านรับปากว่าจะช่วยปิดยอดบุญที่ขาดอยู่เพียงเพื่อตัดบทคนคุ้นเคย แต่เมื่อถูกตามมาทวงสัญญา ท่านก็ทำด้วยความหงุดหงิดและจำใจ. อย่างไรก็ตาม ในช่วงปลายของชาตินั้น ท่านเริ่มมีเวลาว่างและหันมาศึกษาธรรมะจนเกิดศรัทธาแท้จริง จึงตั้งใจทำบุญอย่างถูกหลักวิชชาและทำอย่างต่อเนื่องจนสิ้นอายุขัย. ผังชีวิตที่ "ปฏิเสธบุญก่อนแต่มาทำตอนปลาย" นี้เองที่ติดตัวท่านมาจนถึงชาติปัจจุบัน ทำให้ต้องตรากตรำลำบากในช่วงต้นชีวิตและเพิ่งมามั่งคั่งในช่วงหลัง