EP.620 ยังไง ยังไง ก็ไม่เปลี่ยน

ผู้ส่งเคส เป็นชาวจีน เกิดที่รัฐปีนัง ประเทศมาเลเซีย ครอบครัวมีพี่น้องทั้งหมด 4 คน เป็นหญิง 1 คน ชาย 3 คน ผู้ส่งเคสเป็นลูกชายคนสุดท้อง ในเดือนเมษายน ปี พ.ศ. 2548 ได้มีโอกาสเข้ามาเป็นนักเรียนใหม่ของโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา โดยได้รับการชักชวนจากพระอาจารย์ที่สวนปีนัง ผู้ส่งเคสรู้สึกดีใจมากที่ได้พบหลวงพ่อทาง DMC และได้รู้จักวัดพระธรรมกาย ซึ่งการได้รู้จักวัดพระธรรมกายนี้เองที่ทำให้ผู้ส่งเคสมีโอกาสได้มาสร้างบารมีจนถึงทุกวันนี้ ผู้ส่งเคสเล่าว่าในสมัยเด็กขณะเรียนอยู่มัธยมต้น ได้มีโอกาสบวชที่วัดจีนฝ่ายมหายานช่วงปิดเทอมเป็นเวลา 1 เดือน รู้สึกตื่นเต้นมากที่ได้บวชและได้ฝึกสมาธิแบบกำหนดลมหายใจ ทำให้ยิ่งอยากศึกษาเรียนรู้เรื่องพระพุทธศาสนามากขึ้น แต่ต้องลาสิกขาออกไปเรียนหนังสือให้จบ ขณะเรียนอยู่ก็ไปทำบุญที่วัดสม่ำเสมอ ต่อมาศรัทธาเริ่มลดลงเมื่อเห็นพระอาจารย์หลายรูปในวัดนั้นทยอยกันลาสิกขาออกไปแต่งงานมีครอบครัว ผู้ส่งเคสเองก็แต่งงานมีครอบครัวมีลูกสาว 2 คน ลูกสาวคนโตป่วยบ่อยติดเชื้อไวรัสง่าย ต้องเข้าโรงพยาบาลเสมอ ทำให้วุ่นอยู่กับการทำมาหากินดูแลครอบครัว แต่ก็ยังศรัทธาในพระสัมมาสัมพุทธเจ้า จึงหาโอกาสไปทำบุญที่วัดบ้างแต่ไม่บ่อยนัก จนกระทั่งปี พ.ศ. 2548 ศรัทธาจึงกลับมาอีกครั้ง เพราะได้รู้จักกับพระอาจารย์ที่ศูนย์ปฏิบัติธรรมปีนังในวันที่ท่านมาโปรดคุณพ่อก่อนสิ้นใจ ผู้ส่งเคสได้มีโอกาสไปเยี่ยมท่านที่ศูนย์ปฏิบัติธรรมปีนังบ่อยๆ ท่านก็สอนให้รู้เรื่องกฎแห่งกรรมและความจริงของชีวิตผ่านช่อง DMC ภาคภาษาจีน เนื่องจากผู้ส่งเคสฟังและพูดภาษาไทยไม่ได้ ได้ดูแล้วเข้าใจและชอบมาก และมีโอกาสมาร่วมงานบุญหล่อองค์พระธรรมกายประจำตัวเมื่อวันคุ้มครองโลก 22 เมษายน 2548 และได้สร้างองค์พระให้ตัวเอง 1 องค์ด้วยครับ

ครอบครัวของผู้ส่งเคสเป็นชาวจีนที่เกิดในรัฐปีนัง ประเทศมาเลเซีย คุณปู่ของผู้ส่งเคสมีอาชีพเป็นเสมียนออฟฟิศ ท่านรักครอบครัว หาเลี้ยงลูกและภรรยา ไม่เคยให้อดอยาก มีความรับผิดชอบสูง แต่คุณปู่ชอบดื่มเหล้ามาก สูบบุหรี่จัดวันละหลายซอง และชอบเล่นการพนัน คุณปู่เป็นคนจีนที่ไม่ค่อยมีความรู้เกี่ยวกับพุทธศาสนา ไม่เชื่อเรื่องบาปบุญ จึงมักจะดูถูกดูหมิ่นพระภิกษุสงฆ์อยู่เสมอ เพราะท่านไม่รู้ว่าพระภิกษุสงฆ์คือใคร แต่ท่านไหว้เจ้าและเข้าร่วมกิจกรรมกับสมาคมคนจีน คุณปู่เสียชีวิตเมื่ออายุ 63 ปี ด้วยโรคหอบและความดันโลหิตสูง

คุณย่าของผู้ส่งเคสเป็นคนเฉยๆ ใจเย็น เป็นแม่บ้านดูแลลูกและต้อนรับคุณปู่ คุณย่าไม่ดื่มเหล้า แต่สูบบุหรี่จัดไม่แพ้คุณปู่ ท่านเข้าวัดและสมาคมคนจีนเช่นเดียวกับคุณปู่ แต่ไม่ฆ่าสัตว์ ไหว้เจ้าก็ไปซื้อของมาไหว้แทน คุณย่าล้มป่วยด้วยโรคไตวายกว่า 10 ปี จึงเสียชีวิตเมื่ออายุได้ 77 ปี

คุณพ่อของผู้ส่งเคสโตมาท่ามกลางควันบุหรี่ของคุณปู่และคุณย่าที่สูบจัด เมื่อสูบบุหรี่เสร็จจะทิ้งก้นบุหรี่ใส่ขยะแล้วใช้คุณพ่อเอาไปทิ้งเสมอ คุณพ่อซึ่งเป็นนักวิทยาศาสตร์ อยากรู้ว่าทำไมปู่ย่าถึงชอบสูบ จึงนำก้นบุหรี่มาสูบ ทำให้คุณพ่อสูบบุหรี่เป็นและติดบุหรี่มาตั้งแต่เด็ก

เมื่อคุณพ่อโตขึ้น แต่งงานมีครอบครัวแล้ว ประกอบอาชีพเป็นช่างซ่อมเครื่องพิมพ์ดีดเพียงอย่างเดียว ซึ่งมีรายได้น้อยมาก ไม่พอเลี้ยงดูครอบครัว คุณพ่อไม่กล้าคิดจะเปลี่ยนงาน มีความสุขกับการสูบบุหรี่และทำงานเดิมๆ ที่รายได้น้อย จนคุณแม่ต้องออกไปรับจ้างทำงานทั่วไปตามร้านอาหารต่างๆ แต่รายได้ก็ยังไม่พอ ในที่สุดคุณแม่จึงต้องพาครอบครัวรวมทั้งคุณพ่อไปอาศัยอยู่บ้านของคุณตาคุณยาย ตามประเพณีคนจีน การที่ลูกสาวแต่งงานแล้วกลับมาอยู่บ้านพ่อแม่ถือว่าสามีไม่ได้เรื่อง จะโดนดูถูกดูแคลน คุณพ่อและทุกคนในครอบครัวโดนญาติฝ่ายคุณแม่ดูถูกมาก แต่คุณพ่อก็อดทนอยู่บ้านคุณตาคุณยายจนลูกเรียนจบทุกคน

ปี พ.ศ. 2530 ครอบครัวย้ายออกจากบ้านคุณตาคุณยาย เพราะผู้ส่งเคสประสบความสำเร็จในธุรกิจ จึงซื้อบ้านไว้รองรับทุกคนในครอบครัว คุณพ่ออยู่กับครอบครัวดีๆ มาตลอด จนกระทั่งปี พ.ศ. 2546 คุณพ่อล้มป่วยด้วยโรคมะเร็งในลำไส้ใหญ่ ท่านไม่ยอมให้หมอที่โรงพยาบาลรักษา แต่ไปรักษาตามร้านหมอจีนทั่วไป แต่อาการไม่ดีขึ้น ผู้ส่งเคสเห็นคุณพ่อปวดท้องนาน แต่ท่านไม่ยอมไปโรงพยาบาล บอกว่าไม่อยากเห็นสภาพผู้ป่วยหรือคนตายที่นั่น คุณพ่อทนเจ็บปวดเช่นนี้ประมาณ 2 ปี

วันหนึ่งคุณพ่อนอนดิ้น กุมท้อง ร้องเจ็บปวดทรมานมากกว่าปกติ พี่ๆ และผู้ส่งเคสจึงตัดสินใจนำท่านส่งโรงพยาบาลโดยไม่ฟังเสียงคัดค้าน ผลตรวจพบว่าเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย แม้รักษาอย่างไรอาการก็ไม่ดีขึ้น มีแต่จะทรุดลง คุณหมอจึงสั่งให้กลับไปพักที่บ้าน ทุกคนในครอบครัวสับสนมาก อยากให้คุณพ่อหาย จึงหาวิธีต่างๆ ช่วยรักษา ญาติฝ่ายคุณพ่อแนะนำให้ลองเปลี่ยนศาสนา เชื่อในพระเจ้า แต่ผู้ส่งเคสเห็นว่าคนที่เชื่อแบบนี้เป็นมะเร็งก็ตายกันหมด ผู้ส่งเคสรู้ว่าตัวเองเป็นชาวพุทธ ไม่ควรเชื่ออะไรนอกเหนือคำสอนพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ควรใช้ปัญญาตรองดูเหตุผล แต่ขณะนั้นอยากให้คุณพ่อลองเปลี่ยนศาสนาเผื่อจะหาย เมื่อลองถามความเห็นจากคุณพ่อ กลับได้รับคำตอบว่า พวกเราน่ะเป็นชาวพุทธ จะต้องรักษาและคงความเป็นพุทธของเราเอาไว้ คุณพ่อบอกว่าพุทธะคือผู้รู้ คำสอนของผู้รู้แจ้งเห็นจริง ไม่โมเม ไม่มั่ว ผู้ส่งเคสจึงรู้ว่าคุณพ่อศรัทธาในพุทธศาสนามาก แม้ใกล้ถึงวาระสุดท้ายก็ไม่ยอมเปลี่ยนศาสนา

คืนก่อนคุณพ่อเสียชีวิต ท่านดิ้นทุรนทุราย กระสับกระส่าย ร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด ขณะนั้นเป็นเวลาเที่ยงคืน แถวบ้านไม่มีหมอเลย ผู้ส่งเคสโทรบอกพี่ชายให้ตามหมอมา พี่ชายซึ่งอยู่ข้างนอกโทรกลับมาบอกว่าเที่ยงคืนแล้วร้านหมอปิดหมด หาหมอไม่ได้ พี่ชายจึงพูดต่อว่าจะไปรับพระภิกษุข้างบ้านมาแทนหมอได้ไหม ซึ่งก็คือศูนย์ปฏิบัติธรรมปีนัง เมื่อพี่ชายและพระอาจารย์มาถึง คุณพ่อยังหลับตานอนดิ้นทุรนทุราย พระอาจารย์รีบสวดมนต์ทำวัตรเย็น พยายามพูดให้คุณพ่อลืมตา คุณแม่และทุกคนช่วยพูดให้คุณพ่อลืมตา เกรงใจพระท่าน แต่คุณพ่อไม่ลืมตา พระอาจารย์จึงสวดบทอิติวิโสต่อ คุณพ่อไม่ลืมตาเพราะท่านกำลังฟังเสียงสวด อาการค่อยๆ สงบลงแต่ยังไม่ลืมตา พระอาจารย์สวดบทชยันโต ทันใดนั้นคุณพ่อก็ลืมตาขึ้นมาทันที ด้วยอาการหายใจที่ดีขึ้น คุณแม่และผู้ส่งเคสประคองคุณพ่อลุกขึ้นมานั่งมองดูพระอาจารย์ พระอาจารย์ค่อยๆ พูดให้คุณพ่อนึกถึงบุญทุกบุญที่เคยทำแบบชาวจีน พร้อมทั้งหยิบกระดาษและพูดถึงบุญที่ใหญ่ที่สุดคือบุญสร้างองค์พระธรรมกายประจำตัวประดิษฐาน ณ มหาธรรมกายเจดีย์ และพูดถึงอานิสงส์ คุณพ่อฟังจนจบและตัดสินใจสร้างองค์พระทันที 1 องค์ พระอาจารย์ให้คุณพ่อนึกถึงองค์พระไว้กลางท้อง พร้อมทำสมาธิโดยบอกให้ท่อง อมิทอ แบบพุทธชาวจีน พอคุณพ่อคล่องปาก พระอาจารย์ก็ค่อยๆ ปรับให้มา สัมมาอะระหัง ผู้ส่งเคสสังเกตเห็นลมหายใจคุณพ่อค่อยๆ แผ่วสงบลง ไม่มีอาการทุรนทุรายเลย แล้วคุณพ่อก็จากไปเมื่ออายุ 70 ปี

พี่สาวคนโตของผู้ส่งเคสเป็นกำลังหลักของสมาคมพุทธแบบจีนฝ่ายมหายาน วันหนึ่งในปี พ.ศ. 2525 พี่สาวกำลังรีบไปช่วยงานที่สมาคมในวันตรุษจีน ระหว่างเดินทาง ประสบอุบัติเหตุถูกรถชนเสียชีวิตเมื่ออายุเพียง 26 ปี เหตุการณ์นี้ทำให้ทุกคนในครอบครัวสลดใจมาก แต่ก็ได้กำลังใจจากกัลยาณมิตรที่สมาคมพุทธที่มาให้กำลังใจและร่วมงานศพจำนวนมาก พร้อมทั้งร่วมบริจาคเงินทำบุญช่วยงานศพ ภาพเหล่านี้ทำให้ครอบครัวซาบซึ้งมาก จึงมีความศรัทธาพระพุทธศาสนามากขึ้น

น้องสาวของคุณพ่อเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งเต้านม