EP.541 ฉี่ไม่เป็นที่ก็มีผลและปู่บอกว่าไม่ไป ๆ

ผู้ส่งเคสเป็นพยาบาล เล่าถึงการได้เข้าวัดพระธรรมกายครั้งแรกในปี พ.ศ. 2531 โดยรุ่นพี่กัลยาณมิตรชักชวนให้มาร่วมงานบุญกฐินยักษ์ซึ่งเป็นกฐินครั้งแรกของวัด แม้ในวันนั้นจะมาด้วยความเกรงใจ แต่เมื่อได้มาถึงวัดกลับมีความปีติใจตลอดทั้งวัน ประทับใจผู้ทำหน้าที่ต้อนรับสาธุชน และเมื่อก้าวลงบนผืนดินวัดก็เห็นคลื่นสาธุชนนับหมื่นนับแสนคนเดินอย่างเป็นระเบียบ รู้สึกขนลุกซู่ด้วยความปีติ ในวันนั้นได้ทำบุญซื้อที่ดินถวายวัด และได้รับเหรียญที่ระลึกจากมือคุณยายอาจารย์ฯ โดยท่านพูดว่า "ให้มาเอาบุญกับยายนะลูก" ผู้ส่งเคสสบตาคุณยายอาจารย์ฯ แล้วนึกในใจว่า ตลอดชีวิตการเป็นพยาบาลไม่เคยเห็นใครแสดงออกว่ารักและปรารถนาดีกับผู้อื่นอย่างบริสุทธิ์ใจอย่างนี้มาก่อน ตั้งแต่นั้นมาก็มีศรัทธาและมาร่วมงานบุญอย่างต่อเนื่อง แม้ช่วงแรกพ่อบ้านจะไม่เห็นด้วยแต่ก็ไม่ท้อถอย พยายามชักชวนลูกทั้ง 3 คนมาวัด ปลายปี 2538 ได้ไปปฏิบัติธรรมที่วังตะวันรีสอร์ท และเห็นดวงแก้วใสสว่างไหลเข้าตัว รู้สึกเย็นสบายน้ำตาไหลด้วยความปิติ บอกตัวเองว่านี่คือความสุขที่แสวงหา ตั้งแต่นั้นมาก็เริ่มทำหน้าที่ผู้นำบุญอย่างเต็มที่ อยากให้ทุกคนได้สัมผัสความสุขเหมือนตน สองปีต่อมาความพยายามก็สำเร็จ พ่อบ้านเห็นความเปลี่ยนแปลงของลูกสาวหลังอบรมธรรมทายาทหญิง จึงตัดสินใจไปปฏิบัติธรรมที่พนาวัฒน์ เมื่อพ่อบ้านกลับมาก็เหมือนได้ "พ่อแก้ว" เปลี่ยนไปมาก หันมาเข้าวัดประจำ และเลิกดื่มเหล้าตลอดชีวิต ครอบครัวมีความสุขมาก

ผู้ส่งเคสเล่าถึงความสุขของครอบครัวที่ได้เข้าวัดร่วมกัน แต่ในปีต่อมาก็เหมือนวิบากกรรมตัดรอน จู่ๆ ก็ปวดท้องกะทันหัน ขาสั่นไปทั้งตัว ถูกนำส่งโรงพยาบาล หมอวินิจฉัยว่าเป็นกระเพาะปัสสาวะอักเสบ ต้องงดอาหารทั้งคืน รู้สึกเจ็บปวดทรมาน เหงื่อไหลท่วมตัว จนหมดแรง พยายามนึกถึงบุญและธรรมะที่เคยปฏิบัติ เพียงระยะเวลาสั้นๆ ก่อนหมดสติ ก็เห็นพระเดชพระคุณหลวงปู่วัดปากน้ำลอยเด่นอยู่เหนือศีรษะ จากนั้นก็หมดสติไปทั้งคืน น่าอัศจรรย์คือ เมื่อรู้สึกตัวในวันรุ่งขึ้น อาการปวดท้องก็หายเป็นปลิดทิ้ง คุณหมอตรวจใหม่ก็ไม่พบโรคดังกล่าวอีก หมอทึ่งมาก ภายหลังหายป่วยก็ยิ่งเชื่อมั่นในอานุภาพบุญและอานุภาพของมหาปูชนียาจารย์ จึงมุ่งมั่นทำหน้าที่กัลยาณมิตรอย่างทุ่มเท ทำหน้าที่ผู้นำบุญ ทั้งทำด้วยตนเองและบอกบุญชักชวนสร้างองค์พระธรรมกายประจำตัวได้มากกว่า 100 องค์

ผู้ส่งเคสเล่าถึงคุณพ่อว่าเป็นคนใจดี ชอบช่วยเหลือผู้อื่น จึงได้รับความไว้วางใจเป็นผู้ใหญ่บ้าน คุณพ่อเป็นคนขยัน ภาพที่ประทับใจคือเห็นคุณพ่อลุกขึ้นสวดมนต์แต่เช้ามืดและใส่บาตรประจำ แม้เข้าวัดทำบุญเสมอแต่ก็ยังดื่มเหล้าเป็นครั้งคราวตามเทศกาล ต่อมาท่านป่วยเป็นไข้ป่า อาการทรุดลงเรื่อยๆ จนเสียชีวิตเมื่ออายุ 53 ปี

ส่วนคุณแม่ ภายหลังคุณพ่อจากไป ก็ต้องทำหน้าที่ทั้งพ่อและแม่อดทนเลี้ยงลูก 8 คนอย่างยากลำบาก ผู้ส่งเคสกลับไปดูแลคุณแม่ที่โคราชเดือนละ 1-2 ครั้ง ทุกครั้งก็พยายามเล่าเรื่องบุญให้แม่ฟังและให้ท่านอนุโมทนาบุญ ท่านมักจะยิ้มและพูดว่า "เออ เออ"

ในปี 2545 ทราบข่าวจากพี่ชายว่าคุณแม่ล้มป่วยกะทันหัน จึงรีบกลับไปรับมาดูแลที่กรุงเทพฯ คุณแม่เริ่มพูดไม่ได้ แขนขาขวาใช้การไม่ได้ หมอบอกเป็นโรคสมองฝ่อ พยายามพาแม่มาวัดทุกวันอาทิตย์ โดยนั่งรถเข็นไปดูองค์พระนับแสนองค์บนเจดีย์ สังเกตเห็นแม่ยิ้มเบิกบานด้วยความปีติ ปีต่อมาอาการแม่ทรุดหนัก แผลกดทับที่เท้าและหลังรุนแรง หมอบอกอาจต้องตัดขาข้างขวา ผู้ส่งเคสรู้สึกทุกข์ใจ รักและสงสารมาก จึงปรึกษาพี่กัลยาณมิตร และตัดสินใจว่าจะไม่ยอมให้หมอตัดขาแม่เด็ดขาด นำแม่มารักษาที่คลินิกของพี่กัลยาณมิตรและช่วยกันดูแลอย่างดี เชื่อมั่นว่าบุญสำคัญที่สุด จึงตั้งใจให้แม่สั่งสมเสบียงบุญด้วยตนเอง เพราะถ้าหวังให้ลูกหลานทำ หากลืมทำก็อดได้บุญ ลูกหลานควรให้พ่อแม่ทำบุญด้วยตนเอง ไม่ต้องเสียดายทรัพย์สินที่จะเป็นมรดก ถ้ามีบุญเดี๋ยวก็หาใหม่ได้ แต่ถ้าท่านให้เงินมาก็ให้เอาไปทำบุญให้ท่าน หรือบอกท่านไปทำเอง เดี๋ยวลูกหาเอง กลัวท่านลืมทำ หรือปีหนึ่งทำครั้งเดียวก็ไม่ถูกหลักวิชชา การเอาของไปเซ่นไหว้คุยกันก็ไม่ถูกหลักวิชชา ตั้งใจสร้างบรรยากาศบุญ เปิดจานดาวธรรมให้แม่ดูทุกวัน ย้ำเตือนให้นึกถึงบุญเรื่อยๆ คอยกระซิบข้างหูว่า "สัมมาอะระหัง" คุณแม่พูดไม่ได้ ทำได้เพียงยิ้มตอบและมองหน้าเพื่อบอกว่ารับรู้เข้าใจ แต่เดิมพูดว่า "เออ" ได้ แต่หลังๆ แม้แต่คำว่า "เออ" ก็ไม่ออก ผู้ส่งเคสคิดว่าสักวันหนึ่งเราก็ต้องอยู่ในสภาพนี้ จึงต้องเตรียมตัวด้วยการสั่งสมบุญ ต่อมาแม่อาการหอบรุนแรง หายใจแผ่วลง และนิ่งไปอย่างสงบ

พ่อสามีป่วยเป็นโรคมะเร็งที่ปอดโดยไม่มีวี่แวว ทั้งที่ไม่เคยสูบบุหรี่ มะเร็งลุกลามถึงกระดูก ก่อนเสียชีวิต 3 วัน พ่อสามีทำท่าเหมือนปัดป้องอะไรบางอย่าง โวยวายตามลำพังว่า "ไม่ไป ไม่ไป" คุณครูไม่ใหญ่ถามว่าเราจะร้องคำนี้ไหม ถ้าไม่อยากร้องให้สั่งสมบุญเยอะๆ จะได้ร้องว่า "ไป" เพราะอยากไป อยากไปต้องเห็นอะไรดีๆ ถึงจะพูดว่าไป ส่วน "ไม่ไป ไม่ไป" สันนิษฐานว่าเป็นเพราะบางสิ่ง ช่วงสุดท้ายก่อนสิ้นลม คุณย่าเขย่าตัวพ่อสามีเบาๆ กระซิบข้างหูว่า "อย่าเพิ่งรีบไปนะ เพราะลูกยังมาไม่ถึง" พ่อสามีพยายามหายใจขึ้นมาใหม่เหมือนรอคอยลูกชาย ท่านมีความคิดว่ายังไม่ตายเพื่อคอยลูก เมื่อลูกมาถึง ท่านก็สิ้นลมไปทันที

ผู้ส่งเคสมีเพื่อนกัลยาณมิตรที่สนิทและรักกันมาก 2 คน ไปวัดด้วยกัน คอยประคับประคองสร้างบารมี ครั้งแรกที่ชวนเพื่อนมาวัด แม้ถูกปฏิเสธแรง แต่รู้สึกคุ้นเคยกันเร็วมากเหมือนญาติที่รู้จักนาน มีลูกสาวฝาแฝด 2 คน ตั้งใจอยากให้ลูกสาวทุกคนมาช่วยงานพระศาสนา และอยากทราบว่าความตั้งใจจะสำเร็จหรือไม่ ลูกๆ จะสร้างบารมีตลอดรอดฝั่งไหม สงสัยว่าในอดีตเคยสร้างบารมีมาอย่างไร ครอบครัวจึงพร้อมเพรียงกันมาสร้างบารมี ทำไมทำหน้าที่กัลยาณมิตรกับคนอื่นได้ง่าย แต่กับญาติพี่น้องยากมาก