EP.102 เชื่อว่า ตายแล้วสูญ

ผู้ส่งเคส ปัจจุบันอายุ 64 ปี เข้าวัดพระธรรมกายตั้งแต่เดือนมกราคม พศ 2529 โดยการชวนของพระสถาภรณ์ มีความปลื้มใจที่ได้เกิดมาเป็นลูกพระราช เมื่อทำบุญทุกครั้งจะใส่ชื่อสามีนำหน้าในใบอนุโมทนาบัตรเสมอ เพื่อให้สามีได้บุญ แม้สามีจะไม่เชื่อเรื่องชาติหน้าก็ตาม ผู้ส่งเคสมีบุตร 4 คน เป็นชาย 3 คนแรก

เรื่องราวเริ่มต้นด้วย ผู้ส่งเคส ได้เล่าประวัติของบุคคลสำคัญในครอบครัวที่ล่วงลับไปแล้ว เริ่มจากเตี่ย ซึ่งอพยพมาจากเมืองจีน มาทำงานขุดดิน ซื้อข้าว ต่อมาได้ย้ายมาอยู่ที่ตำบลบ้านเทพมงคล อยุธยา ทำอาชีพขายยาไทย สมุนไพรไทย และเสื้อผ้า เตี่ยเป็นคนใจดี มีเมตตา ไม่ดื่มเหล้า สูบบุหรี่มวนใบตอง ไม่ฆ่าไก่ไหว้เจ้า แม้จะเกิดปีไก่ เตี่ยป่วยเพียง 12 วัน เสียชีวิตง่ายๆ อย่างมีสติเมื่ออายุ 50 ปี คนโบราณไม่ทราบสาเหตุการเสียชีวิต ขณะนั้นผู้ส่งเคสอายุ 8 ขวบ

แม่เป็นคนจีน ค้าขายกับเตี่ย ทำบุญวันพระใหญ่ปีละ 4-6 ครั้ง ใส่บาตรหน้าบ้านทุกวัน หลังเตี่ยเสียชีวิต แม่มีภาระเลี้ยงลูก 4 คน การทำบุญตักบาตรลดน้อยลง แต่แม่กลับชอบทำปาณาติบาต คือจับปลาในหนองน้ำมาทำอาหาร หรือยกยอหน้าบ้านตอนน้ำขึ้นเดือน 10 ได้ปลาไส้ตันมาทำน้ำปลาไว้กินทั้งปี แม่ทำเพราะความขยันและไม่รู้ แม่ถูกโจรปล้นตลาดยิงเสียชีวิตเมื่ออายุ 48 ปี

สามีของผู้ส่งเคสเกิดที่ซัวเถา เมืองจีน เข้าไทยปี 2496 อายุ 19 ปี มาทำงานโรงสีข้าวที่อยุธยา ต่อมาย้ายตามเถ้าแก่มานครปฐม หัดภาษาไทยจนอ่านออกเขียนได้ เลื่อนตำแหน่งเป็นเสมียนและผู้จัดการโรงสีเล็กๆ แต่งงานกับผู้ส่งเคสปี 2499 ผู้ส่งเคสขอให้สามีออกมาค้าขายส่วนตัวที่ตลาดญี่ปุ่น บางเลน นครปฐม ขายยาแผนปัจจุบัน เสื้อผ้า ปุ๋ย ยาฆ่าแมลง อะไหล่เครื่องวิดน้ำ และค้าขายต่างจังหวัดหลายอย่าง สามีดื่มเหล้าปีละครั้ง ไม่สูบบุหรี่ ไม่เล่นการพนัน ไม่เจ้าชู้ แต่สามีถือศีลข้อ 1 ไม่ได้ เพราะต้องสั่งฆ่าไก่ไหว้เจ้าในวันสำคัญ และถือศีลข้อ 4 ไม่ได้ เพราะค้าขายต้องโกหกบ้าง คุณครูไม่ใหญ่ไม่เห็นด้วยกับการโกหก แต่ผู้ส่งเคสอธิบายว่าแค่ไม่บอกหมดในสิ่งที่ไม่จำเป็น

สามีเป็นคนขยัน ประหยัด รักครอบครัว นับถือศาสนาพุทธ เป็นพ่อบ้านที่ดี เป็นที่รักและยอมรับของชาวบ้าน ชอบช่วยเหลือไกล่เกลี่ยปัญหาครอบครัว เป็นประธานงานต่างๆ ในตลาด แต่สามีไม่เชื่อว่าชาติหน้ามีจริง เชื่อว่าตายแล้วสูญ เชื่อแค่ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว แม้ไม่เชื่อเรื่องนรกสวรรค์ แต่เมื่อภรรยาทำบุญก็อนุโมทนา เพราะห้ามแล้วภรรยาก็ยังทำ ภรรยาจะใส่ปัจจัยในซองให้สามีอธิษฐาน บางครั้งสามีก็เปิดดู ภรรยาบอกสามีว่ามีสิทธิ์ในการเงินเท่ากัน ที่ส่งไปให้ญาติที่เมืองจีนยังไม่ห้าม ถ้าฉันทำบุญก็ต้องอนุโมทนา จะได้บุญด้วย

สามีชอบสนับสนุนการศึกษา ช่วยเหลือโรงเรียนและพัฒนาชุมชน ปี 2540 ลูกชายให้เลิกกิจการที่ต่างจังหวัดมาอยู่กรุงเทพฯ เลี้ยงดูอย่างดี ด้วยความขยัน สามีบางครั้งก็ลงไปซ่อมปั๊มน้ำรดต้นไม้เองโดยลูกเมียไม่รู้ สามีว่ายน้ำเป็น แต่วันที่ 28 มีนาคม 2544 เวลา 1700 น ได้จมน้ำเสียชีวิตในคลองข้างบ้าน โดยไม่ทราบสาเหตุ อายุ 75 ปี ตอนเช้าวันเสียชีวิตก็ยังใส่บาตรพระ 4 รูปหน้าบ้าน แม้ไม่เชื่อว่ามีนรกสวรรค์ ก็ยังเผื่อเหนียว

พี่ชายของผู้ส่งเคสมีอาชีพค้าขายยาแผนปัจจุบันและของเล็กๆ น้อยๆ รับจ้างถ่ายรูป สูบบุหรี่จัดตั้งแต่ 16-17 ปีจนตาย เคยพยายามเลิกแต่เลิกไม่ได้ ไม่ดื่มเหล้า ไม่เล่นการพนัน ไม่เจ้าชู้ ไม่เคยฆ่าสัตว์ แต่ปล่อยเต่าปีละหลายสิบตัวเชื่อว่าจะอายุยืน ไม่เคยโกรธใคร ไม่เคยว่าร้ายใคร ไม่เคยเจ็บป่วยเข้าโรงพยาบาล เดินไปวัดเจ้าเจ็ดในเกือบทุกวัน (ห่าง 1 กม) ชอบเดินมากกว่าขี่จักรยาน ช่วยงานวัดทุกอย่าง ทำบุญกับวัดทุกปี ทุกบุญ แต่เน้นใช้แรงมากกว่า พระในวัดรักมาก ตักบาตรหน้าบ้านทุกวัน เช้าวันตายก็ยังตักบาตร วันที่ 10 พฤษภาคม 2546 พี่ชายซ้อนมอเตอร์ไซค์เกิดอุบัติเหตุล้ม หัวฟาดพื้น ผ่าตัดเอาเลือดค้างในสมองออกแต่ไม่ฟื้นเสียชีวิต คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่านี่เป็นวิบากเก่า ไม่ใช่บุญไม่ช่วย

ผู้ส่งเคสได้เล่าถึงความพยายามที่จะให้บุตร 4 คนมาวัดพระธรรมกาย โดยสวดขออานุภาพพระมหาธรรมกายเจดีย์ และอานุภาพคุณยายอาจารย์ฯ หลังทำวัตรเย็น 3 จบ และเช้า 3 จบ ไปวัดก็ขอให้รูปคุณยายอาจารย์ฯ ที่เรือนทองช่วยดลจิตดลใจ แต่ก็ยังไม่สำเร็จ

ผู้ส่งเคสได้เรียนถาม คุณครูไม่ใหญ่ ถึงสาเหตุการเสียชีวิตและภพภูมิของเตี่ย แม่ สามี และพี่ชาย รวมถึงการที่ลูก 4 คนยังไม่เข้าวัด คุณครูไม่ใหญ่จึงได้เมตตาฝันในฝัน (หลับตาฝัน) เพื่อไขข้อข้องใจ