EP.937 โอนิ-ยักษ์ญี่ปุ่น

ผู้ส่งเคสนี้เล่าว่า หลังจากที่แต่งงานกับสามีชาวญี่ปุ่นแล้ว ก็ได้ย้ายมาอยู่ที่ประเทศญี่ปุ่นด้วยความรู้สึกแบบ "ไปตายเอาดาบหน้า" ซึ่งคุณครูไม่ใหญ่ก็ได้ให้ข้อคิดว่าอย่าคิดเช่นนั้น ควรคิดว่า "ไปรวยเอาดาบหน้า" ในช่วงแรกนั้น ชีวิตในญี่ปุ่นเต็มไปด้วยความกังวล มองไม่เห็นความสุข จนกระทั่งตั้งท้องได้ 1 เดือน ในปีพุทธศักราช 2541 รุ่นพี่คนหนึ่งได้ส่งเอกสารทำบุญของศูนย์ปฏิบัติธรรมโตเกียว ซึ่งเป็นงานกฐินใหญ่มาให้ ผู้ส่งเคสรู้สึกสะดุดใจกับคำว่า "1 ไม่มี 2" ซึ่งเป็นชื่อของที่ระลึกในงาน แม้จะไม่เข้าใจความหมายในตอนแรก แต่ก็รู้สึกประทับใจมาก และคิดว่าแม้สถานที่นั้นจะไกล เดินทางลำบากเพียงใด ก็จะต้องไปให้ถึงให้ได้ นี่คือจุดเริ่มต้นของชีวิตใหม่ของผู้ส่งเคสในเส้นทางธรรม หลังจากนั้น ผู้ส่งเคสก็ได้เข้ามาสร้างบารมีกับหมู่คณะ มาร่วมงานบุญทุกบุญอย่างสม่ำเสมอ ด้วยหัวใจที่เบิกบาน

ผู้ส่งเคสเล่าว่า ไม่เคยคิดเลยว่าเคสที่เคยฟังจากคุณครูไม่ใหญ่จะมาย้อนเกิดขึ้นกับครอบครัวตัวเอง แต่ด้วยอานิสงส์ที่ทราบหนทางแก้ไขจากคุณครูไม่ใหญ่ จึงสามารถยื้อชีวิตลูกสาวจากความตายมาได้อย่างไม่น่าเชื่อ

ลูกสาวของผู้ส่งเคสปัจจุบันอายุ 14 ปีแล้ว โดยผู้ส่งเคสได้พามาวัดตั้งแต่เล็กๆ สอนให้รู้จักทำทาน รักษาศีล นั่งสมาธิด้วยกันมาตลอด โดยไม่ได้บังคับ เพียงแต่แนะนำสิ่งดีๆ ให้ จนกระทั่งประมาณกลางปี พ.ศ. 2548 ลูกสาวอายุได้ 13 ปี จากเด็กที่เคยแข็งแรง ก็เริ่มมีอาการเซื่องซึม ตาเหม่อลอย บางครั้งตาปรือเหมือนลืมตาไม่ขึ้น มีอาการมือไม้สั่น ไม่ยอมทานข้าว ไม่พูดไม่จา ถามอะไรก็ไม่ตอบ บางครั้งพยักหน้าช้าๆ มีอาการตอบสนองน้อยมาก ผู้ส่งเคสและครอบครัวพยายามช่วยกันหาสาเหตุแต่ก็ไม่พบ

วันหนึ่ง คุณครูที่โรงเรียนโทรศัพท์ไปที่ทำงานสามีให้ไปรับลูกสาวกลับบ้าน เมื่อรับกลับมานอนพัก ลูกสาวก็มีน้ำลายฟูมปาก ผู้ส่งเคสตกใจมาก รีบเรียกให้ลูกสาวรู้สึกตัว ซึ่งขณะนั้นลูกสาวอยู่ในภาวะครึ่งหลับครึ่งตื่น แทบไม่รู้สึกตัวแล้ว จึงรีบเรียกรถพยาบาลทันที ก่อนรถพยาบาลจะมาถึง ผู้ส่งเคสได้บอกให้ลูกสาวนึกถึงพระเดชพระคุณหลวงปู่ไว้ตลอดเวลา

ลูกสาวเข้ารับการรักษาตัวที่โรงพยาบาลไซตามะ ในชั้นผู้ป่วยเด็กที่มีอาการทางจิตหรือร่างกายไม่สมประกอบ ลูกสาวไม่ตอบสนองใดๆ เลย มีน้ำลายไหลย้อยจากปากตลอดเวลา ผู้ส่งเคสเสียใจและสงสารลูกสาวมาก พร้อมกับคิดว่าจะช่วยลูกได้อย่างไร จึงเริ่มอธิษฐานขอพระบารมีหลวงปู่มหาผู้ชนะให้ช่วยลูกสาวให้หายป่วย

สักพักหนึ่ง ผู้ส่งเคสทำใจนิ่งๆ และนึกถึง DMC ขึ้นมา เพราะผูกพันกับ DMC มาก หลังจากดูแล้วก็ได้คำตอบ ผู้ส่งเคสจำได้ว่าเคยฟังเคสจากคุณครูไม่ใหญ่ที่มีผู้ป่วยอาการหนักมาก ถ่ายของเสียไม่ออก อยู่ในห้อง ICU ซึ่งเคสนั้นได้รับคำแนะนำให้สร้างองค์พระ 10 องค์ถวายมหาปูชนียาจารย์ และต้องเป็น 10 องค์ องค์เดียวหรือ 2-3 องค์ไม่ได้ ผู้ส่งเคสจึงตัดสินใจบอกสามีให้สร้างองค์พระ 10 องค์ทันที และนิมนต์พระอาจารย์มารับปัจจัยที่โรงพยาบาล

เมื่อพระอาจารย์มาถึง ผู้ส่งเคสได้จับมือลูกสาวถวายปัจจัยสร้างองค์พระ 10 องค์กับพระอาจารย์ ผู้ส่งเคสกระซิบข้างหูลูกสาวที่ยังไม่รู้สึกตัวดี บอกว่าถ้าจำพระอาจารย์ได้ให้กระพริบตาเป็นสัญญาณ ลูกสาวก็กระพริบตา ผู้ส่งเคสบอกซ้ำอีก 2 ครั้งเพื่อความแน่ใจ ลูกสาวก็กระพริบอีก 2 ครั้ง พระอาจารย์ได้ให้พร มอบผงหลวงปู่และรูปหลวงปู่ให้ และบอกให้ลูกสาวนึกถึงบุญนี้ตลอดเวลา

รุ่งเช้าวันใหม่ หลังจากที่ไม่รู้สึกตัวมานาน ลูกสาวก็ค่อยๆ ลืมตา สามารถพยุงตัวนั่งได้ และพูดได้บ้างเล็กน้อย ผู้ส่งเคสนำภาพหลวงปู่มาให้ลูกสาวดู พร้อมบอกให้สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วท่องสัมมาอะระหัง หายใจออกแรงๆ ทำเช่นนี้ 2-3 ครั้ง ลูกสาวมีอาการคล้ายสำลัก จากนั้นก็มีสติกลับคืนมา พยาบาลที่นั่งอยู่ข้างๆ ซึ่งเดิมร่างกายแข็งแรงดี เห็นอาการคนไข้ฟื้นก็งงมาก ถามว่าเป็นไปได้อย่างไร หลังจากนั้น ลูกสาวก็มีอาการดีขึ้นเรื่อยๆ

เย็นวันหนึ่ง อยู่ดีๆ ลูกสาวก็หนีออกจากโรงพยาบาลไป แสดงว่าแข็งแรงมากถึงขนาดวิ่งออกไปได้ ผู้ส่งเคสและเพื่อนๆ ตกใจมากและงงหนักกว่าเดิมเพราะไม่คาดคิดว่าแค่ 10 องค์ก็แข็งแรงขนาดวิ่งได้ จึงรีบตามหาและแจ้งตำรวจ ที่จริงลูกสาวไม่ได้หนี แต่เธอวิ่งเพราะไม่ได้วิ่งมาหลายวัน ตำรวจก็ต้องมาช่วยตามหา ในที่สุดพบลูกสาวอยู่ที่โตเกียว ซึ่งข้ามจังหวัดไป ลูกสาวข้ามไปอีกจังหวัดได้โดยไม่มีเงินติดตัวเลย ผู้ส่งเคสบอกคุณครูไม่ใหญ่ว่า 10 องค์ สัมมาอะระหัง ไม่มีตังค์ยังไปได้เลย

ปัจจุบัน ลูกสาวมีอาการเป็นปกติทุกอย่าง มาช่วยรับบุญที่ศูนย์ทุกเสาร์อาทิตย์ ล่าสุดได้เป็นพี่เลี้ยงอบรมยุวธรรมญาติหญิงที่ญี่ปุ่นด้วย ลูกสาวรับบุญอย่างสนุกสนานเบิกบาน

ผู้ส่งเคสยังได้เล่าถึงคุณแม่สามีชาวญี่ปุ่น ซึ่งเป็นคนใจดี มีความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ และดีกับผู้ส่งเคสมาก ท่านจะสวดมนต์ ชงชา ไหว้บรรพบุรุษเป็นประจำ แม้จะไม่ค่อยเข้าใจเรื่องบุญ แต่ท่านก็ไม่ขัดที่ผู้ส่งเคสจะไปวัด เมื่อนิมนต์พระไปบ้าน ท่านก็ต้อนรับอย่างดี เตรียมอาหารใส่บาตร ถวายเพล ผู้ส่งเคสได้แนะนำให้ท่านนึกถึงบุญและภาวนาสัมมาอะระหังที่กลางท้อง กลับจากทำบุญก็จะเอาบุญมาฝากและสอนให้ท่านอนุโมทนาบุญ

ในปี 2546 แม่สามีฝันเห็นโอนิ (ยักษ์ญี่ปุ่น) นุ่งโจงกระเบน ถือกระบอง ไล่ทุบตีคน หลังจากนั้น กลางคืนแม่สามีไม่ค่อยกล้านอนเพราะฝันเห็นโอนิ บางคืนก็นอนร้องเพลงไปเรื่อยๆ หลายเดือนต่อมา ท่านหกล้มจนเดินไม่ได้ ต้องเข้าโรงพยาบาล ให้อาหารทางสายยาง แต่ยังพูดได้ ผู้ส่งเคสกลับจากงานบุญที่ศูนย์ก็จะเอาบุญไปฝากท่านเสมอ

ต่อมา หมอตรวจพบเส้นเลือดอุดตันในสมอง ตอนนั้นท่านพูดไม่รู้เรื่อง ดวงตาลืมไม่ขึ้น ผู้ส่งเคสได้กระซิบให้ท่านนึกถึงบุญและภาวนาสัมมาอะระหัง ท่านเสียชีวิตอย่างสงบเมื่ออายุ 81 ปี

ผู้ส่งเคสยังได้เล่าถึงคุณตาของตนเอง ซึ่งเป็นครูอยู่ที่จังหวัดชัยนาท เป็นคนรักเพื่อน ชอบช่วยเหลือคน โกรธง่ายหายเร็ว เป็นโรคเบาหวาน ความดัน ติดเชื้อในกระแสโลหิต และเสียชีวิตในปี 2546 อายุได้ 85 ปี ก่อนเสียชีวิต ลูกชายคนที่ 5 ของคุณตา ซึ่งนับถือศาสนาคริสต์ ได้กระซิบข้างหูว่ามีพระเยซูมารับวิญญาณไปสวรรค์ และประกาศในงานศพที่วัดว่าไม่ต้องกลัว เพราะพระเจ้าจะพาไปสวรรค์แล้ว

ผู้ส่งเคสมีเรื่องสงสัยและคำถามมากมายจึงได้ส่งเคสนี้มากราบเรียนถามคุณครูไม่ใหญ่