EP.167 แม่เลี้ยงกับลูกเลี้ยง

ผู้ส่งเคสเกิดที่นิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา เมื่อปี 19xx ขณะนั้นคุณพ่ออายุ 21 ปี และคุณแม่อายุเพียง 19 ปี หลังจากนั้น 2 ปี คุณพ่อและคุณแม่ได้แยกทางกัน สาเหตุหนึ่งคือทั้งคู่ต้องทำงานหาเงินและผลัดกันเลี้ยงดูผู้ส่งเคส ทำให้ไม่มีเวลาอยู่ด้วยกันมากนัก อีกเหตุผลคือคุณแม่ยังไม่พร้อมมีครอบครัว เพราะยังอยากมีความสุขสนุกสนานในชีวิต หลังแยกทางกัน คุณพ่อรับผู้ส่งเคสไปเลี้ยงดู พยายามเลี้ยงอย่างดีที่สุด แต่ลำบากมาก คุณพ่อจึงติดต่อคุณปู่ให้เดินทางจากเมืองไทยมาช่วยดูแล ต่อมาไม่นานคุณย่าและคุณป้าก็เดินทางตามมา คุณพ่อเสียใจมากที่คุณแม่แยกทางไป ไม่นานคุณแม่ก็แต่งงานใหม่ คุณพ่อรู้สึกหมดกำลังใจ เกือบเสียคนเพราะอบายมุข แต่ด้วยความอดทนและเชื่อในพระพุทธศาสนา ทำให้คุณพ่อใช้ชีวิตในทางที่ดีขึ้น ไม่นานคุณพ่อก็แต่งงานอีกครั้งกับหญิงชาวฟิลิปปินส์ และมีลูกชายอีกคน แม่เลี้ยงคนนี้ไม่ค่อยชอบผู้ส่งเคสและมักมีปัญหากัน คุณแม่ของ ผู้ส่งเคสเป็นนักสูบบุหรี่และนักดื่ม แม่และสามีใหม่มักสูบและดื่มด้วยกันเสมอ คุณแม่หยุดไม่ได้ แม้ขณะตั้งครรภ์ลูกคนที่ 2 ทำให้ลูกสาวเกิดมาพร้อมอาการปัญญาอ่อน

คุณแม่ของผู้ส่งเคสต้องเผชิญความกดดัน ทั้งเรื่องลูกสาวปัญญาอ่อนและเรื่องในอดีตกับคุณพ่อและผู้ส่งเคส ทำให้คุณแม่ตัดสินใจจัดการชีวิตตัวเองด้วยการนั่งในรถที่ติดเครื่องไว้ จอดในโรงเก็บรถที่บ้านคุณตาคุณยาย คืนก่อนเกิดเหตุ คุณแม่กลับไปบ้านคุณตาคุณยายเพื่อดูแลความเรียบร้อยขณะคุณตาคุณยายไปเที่ยวพักผ่อน คุณแม่ดื่มเหล้าที่บ้าน แล้วโทรศัพท์หาสามี คุยถึงปัญหาที่รู้สึกทุกข์ใจมาก สามีพยายามพูดให้สงบลง หลังจากนั้นไม่นาน คุณแม่โทรไปอีก ถามเรื่องกรมธรรม์ประกันชีวิตและเรื่องอื่นเล็กน้อย สามีบอกผู้ส่งเคสว่าพอจะคาดเดาได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาพยายามโทรกลับหาคุณแม่ที่บ้าน แต่คุณแม่ไม่รับสาย เขาจึงเรียกไปที่บ้านคุณตาคุณยาย และพบคุณแม่เสียชีวิตแล้วในรถ ขณะนั้นผู้ส่งเคสอายุ 10 ขวบ และไม่ได้เจอคุณแม่หลายเดือน ผู้ส่งเคสรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ เพราะคืนก่อนรู้ข่าว คุณพ่อได้รับโทรศัพท์ หลังคุยสาย คุณพ่อเศร้าสลด ขณะคุณพ่อคุยกับคุณย่าสักพัก คุณพ่อก็ร้องไห้ คุณพ่อบอกข่าวร้ายแก่ผู้ส่งเคส ผู้ส่งเคสตกใจมากหลังทราบข่าว หลังจากนั้นก็ฝันถึงคุณแม่ ท่านมีสีหน้าซีด ริมฝีปากสีน้ำเงิน มีอาการหนาวสั่น คุณแม่พยายามบอกอะไรบางอย่าง แต่ผู้ส่งเคสจำไม่ได้ ที่จำได้คือผู้ส่งเคสบอกคุณแม่ว่าอย่าทำอย่างนี้ เพราะทำให้กลัวมาก เหตุการณ์ที่คุณแม่เสียชีวิตรบกวนใจผู้ส่งเคสหลายปี ไม่คิดว่าจะฟื้นจากอาการนี้ได้สมบูรณ์ แต่ก็ได้เรียนรู้วิธีจัดการกับมัน ผู้ส่งเคสผ่านชีวิตช่วงหลังนั้นอย่างลำบาก คบเพื่อนไม่ดี ทำสิ่งผิดๆ มากมาย แต่ตัดสินใจเปลี่ยนชีวิต เพราะตระหนักว่าไม่มีความสุขกับการใช้ชีวิตแบบนั้น จากนั้นก็ ได้พบคนดีๆ มากมายและเรียนจบชั้นไฮสคูลได้ หลังเรียนจบ ตัดสินใจเข้ารับราชการทหาร 5 ปี คุณปู่เสียชีวิตลงก่อนที่ผู้ส่งเคสจะเข้ารับราชการทหาร คุณปู่เป็นคนที่ดูแลผู้ส่งเคสช่วงที่คุณพ่ออยู่ดูแลไม่ได้ ผู้ส่งเคสต้องการทำอะไรสักอย่างเพื่อตอบแทนพระคุณคุณปู่ที่ทำทุกอย่างให้ ทราบว่าไม่อาจตอบแทนพระคุณคุณปู่ได้หมด และขณะเดียวกันก็อยากทำอะไรสักอย่างเพื่อคุณแม่เช่นกัน ผู้ส่งเคสจำได้ว่าตอนเด็ก คุณลุงเคยบวชเป็นพระภิกษุเพื่ออุทิศส่วนกุศลให้คุณพ่อของคุณลุง ผู้ส่งเคสจึงมีความคิดที่จะบวชเป็นพระภิกษุในพระพุทธศาสนาเพื่ออุทิศส่วนกุศลให้คุณปู่และคุณแม่ เล่าเรื่องราวชีวิตในอดีตและความปรารถนาที่จะบวชให้เพื่อนหญิงฟัง เธอแนะนำให้มาบวชที่วัดพระธรรมกาย ผู้ส่งเคสได้บวชในโครงการอบรมธรรมทายาทภาคฤดูร้อน รุ่นที่ 30 ปี 2545 เป็นเรื่องบังเอิญที่ครอบครัวเคยทำบุญกับวัดมาก่อน คุณพ่อสร้างพระธรรมกายประจำตัวจารึกชื่อผู้ส่งเคสและสร้างอีกองค์จารึกชื่อลูกชายอีกคน เกือบทุกคนในครอบครัวสร้างพระธรรมกายประจำตัวจารึกชื่อตนเอง ผู้ส่งเคสพิจารณาแล้วเห็นว่าเป็นบุญ เพราะเหตุการณ์เหล่านี้เกิดขึ้นในเวลาที่เหมาะสม เป็นประสบการณ์ที่ไม่อาจลืมได้เลยในชีวิต