EP.214 หญิงแขกทรงเจ้า วิทยาธรหญิง

ผู้ส่งเคสเล่าว่าเมื่อตอนอายุ 16 ปี ขณะกำลังเรียนหนังสืออยู่ดีๆ ก็รู้สึกตัวหายไปประมาณ 30 นาที หมอดูหลายคนบอกว่ามีเทพรักษา หลังจากนั้นสุขภาพก็เริ่มแย่ มีอาการใจสั่น ใจหวิว หนักหัวไหล่และต้นคอ ไปหาหมอแผนปัจจุบันก็ไม่พบอะไร เพื่อนแนะนำให้ไปรับขันธ์ แต่ไม่ยอม จึงไปหาพระทางภาคเหนือแทน พระให้ท่องคำบาลี พอลูกท่องได้ 3 คำ ก็พูดภาษาแขกออกมาโดยไม่รู้ตัว เมื่อถวายผ้า ธูป และดอกบัวตามที่พระบอก ก็รู้สึกสบายตัวและใจโล่ง ต่อมาเมื่ออายุ 39 ปี ได้ไปร่วมงานที่ภาคเหนือและได้พบผู้หญิงที่เป็นร่างทรงปู่เจ้าน้ำจำ รู้สึกชอบเธอทันที เช้าวันต่อมาก็รู้สึกตัวแต่ควบคุมตัวเองไม่ได้ รู้ว่าต้องไปหาผู้หญิงคนนั้นให้ได้ เมื่อไปถึง เธอก็ผงะไปและเรียกผู้ส่งเคสว่า "เสด็จแม่" พร้อมกราบ หลังจากนั้นผู้ส่งเคสก็รู้สึกว่ามีพลังและให้พรเป็นภาษาแขกโดยไม่รู้ความหมาย พอควบคุมตัวเองได้ก็รู้สึกเขินมาก ผู้หญิงคนนั้นบอกว่าเห็นแสงสว่างที่ตัวผู้ส่งเคส เมื่ออายุ 46 ปี ขณะไปหาน้องสาว ก็มีอาการไม่รู้สึกตัวอีกครั้ง และเดินไปหาคุณป้าหมอดูที่ท้ายซอย คุณป้าก็กราบและเรียก "เสด็จแม่" ขอความช่วยเหลือเรื่องสามีที่หายไป ผู้ส่งเคสตอบไปว่า "แม่จะช่วย ทำใจให้สบายนะ" สองสามวันต่อมา สามีคุณป้าก็กลับมา ผู้ส่งเคสรู้สึกสับสนมาก อยากหาคำตอบ จึงจุดธูป 16 ดอกกลางแจ้งอธิษฐาน และไปสำนักร่างทรงแห่งหนึ่ง ในงานไหว้ครู ร่างทรงบางคนก็เข้ามากราบ เมื่อเข้าพิธี ผู้ส่งเคสก็ควบคุมตัวเองไม่ได้อีก เดินขึ้นเวทีไปรำเอง เมื่อคุมตัวเองได้ก็อายมาก รีบหนีไป ต่อมาในปี 2538 ได้ไปปฏิบัติธรรมที่สวนบัวเป็นครั้งแรก ได้เห็นองค์พระขนาดใหญ่และองค์พระผุดขึ้นมา รู้สึกอิ่มเอิบใจมาก หลังเห็นองค์พระก็ได้จุดธูปบอกว่า ต่อไปจะไม่เป็นร่างทรงใครแล้ว ขอมีพระรัตนตรัยเป็นที่พึ่ง ถ้าเทพองค์ไหนยังอยู่ก็ขอให้อยู่รอบนอก อย่าเข้ามาในร่างอีก ได้ทำบุญให้ ตั้งแต่นั้นมาก็ไม่มีใครเข้าสิงอีก แต่เมื่อกลับจากสวนบัวได้ไม่กี่เดือน ก็เริ่มนั่งธรรมะน้อยลง องค์พระก็หายไป

เรื่องราวเริ่มขึ้นเมื่อผู้ส่งเคสอายุเพียง 16 ปี ขณะที่กำลังเรียนหนังสือในห้องเรียนอยู่ดีๆ เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อความรู้สึกตัวทั้งหมดได้หายไปในช่วงระยะเวลาประมาณ 30 นาที แม้ดวงตาจะยังคงเปิดอยู่ การกลับมาสู่สภาวะปกติเกิดขึ้นเมื่อคุณครูใช้ชอล์กปามาโดน หลังจากเหตุการณ์ครั้งแรกนี้เกิดขึ้น ผู้ส่งเคสได้พยายามหาคำอธิบายจากหมอดูหลายต่อหลายคน ซึ่งทุกคนต่างก็ทักเป็นเสียงเดียวกันว่าผู้ส่งเคสมีเทพคอยรักษา แต่ผู้ส่งเคสเองในขณะนั้นไม่ได้เชื่อในเรื่องนี้ อย่างไรก็ตาม สุขภาพร่างกายก็เริ่มมีอาการผิดปกติ ไม่สบายตัว รู้สึกใจสั่น ใจหวิว มีความหนักที่บริเวณหัวไหล่และต้นคออย่างมาก การไปพบแพทย์เพื่อตรวจร่างกายก็ไม่พบความผิดปกติใดๆ เพื่อนคนหนึ่งได้แนะนำให้ลองไปรับขันธ์ แต่ผู้ส่งเคสไม่ยอมรับ เพื่อนจึงแนะนำให้ไปหาพระรูปหนึ่งที่อยู่ทางภาคเหนือแทน พระรูปนั้นได้ให้บทสวดภาษาบาลีมาเพื่อท่อง สิ่งอัศจรรย์ก็เกิดขึ้น เมื่อผู้ส่งเคสท่องบทสวดไปได้เพียงสามคำเท่านั้น เสียงที่เปล่งออกมากลับกลายเป็นภาษาแขก โดยที่ตัวเองก็ไม่รู้ว่ากำลังพูดอะไรอยู่ พระท่านจึงให้จัดเตรียมผ้าสามเมตร ธูปเก้าดอก และดอกบัวเพื่อนำมาถวาย หลังจากที่ได้ทำตามคำแนะนำและถวายสิ่งของเหล่านี้แล้ว ปรากฏว่าผู้ส่งเคสรู้สึกสบายตัวขึ้นอย่างน่าประหลาด ใจโล่งขึ้นและไม่รู้สึกหนักเหมือนก่อน นี่คือเหตุการณ์ในวัยรุ่นที่สร้างความฉงนให้กับผู้ส่งเคสอย่างมาก

เวลาผ่านไปจนกระทั่งผู้ส่งเคสมีอายุประมาณ 39 ปี ได้มีโอกาสเดินทางไปร่วมงานแห่งหนึ่งในภาคเหนือ ณ ที่นั้น ผู้ส่งเคสได้พบกับผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังเดินนำหน้าขบวน เพียงแค่เห็น ผู้ส่งเคสก็รู้สึกอิ่มเอิบใจและรู้สึกชอบผู้หญิงคนนั้นขึ้นมาทันที คนที่อยู่ข้างๆ ได้บอกกับผู้ส่งเคสว่าผู้หญิงคนนี้เป็นร่างทรงของปู่เจ้าน้ำจำ และยังเป็นเจ้าของกิจการทอผ้า รวมถึงมีความสามารถในการรักษาคนที่โดนของได้ ในตอนแรก ผู้ส่งเคสก็ไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาคิดมาก แต่พอถึงเช้าวันรุ่งขึ้น แม้จะรู้สึกตัวในทุกอย่าง แต่ร่างกายกลับไม่สามารถควบคุมได้ รู้เพียงสิ่งเดียวคือต้องเดินทางไปหาผู้หญิงคนนั้นให้ได้ เมื่อผู้ส่งเคสไปถึงบ้านของผู้หญิงคนดังกล่าว เธอเมื่อได้เห็นผู้ส่งเคสก็แสดงอาการตกใจอย่างเห็นได้ชัด เธอกล่าวเชิญให้ผู้ส่งเคสเข้าไปนั่งรอที่ศาลาก่อน แล้วเธอจะตามเข้าไป ไม่นานนัก เธอก็ตามมาที่ศาลาและตรงเข้ามาคุกเข่ากราบผู้ส่งเคส พร้อมกับกล่าวด้วยความดีใจว่า "ดีใจที่เสด็จแม่มาเยี่ยม"

เรื่องราวทวีความเข้มข้นขึ้น เมื่อผู้หญิงคนนั้นพูดจบ ผู้ส่งเคสก็รู้สึกถึงพลังมหาศาลที่ต้องการจะถ่ายทอดออกมา ด้วยความรู้สึกนี้ ผู้ส่งเคสจึงได้ยกมือขึ้นลูบศีรษะของผู้หญิงคนนั้น เสียงที่เปล่งออกมาก็ดังมาก เป็นการให้พรในภาษาแขก ซึ่งผู้ส่งเคสก็ไม่เข้าใจความหมาย หลังจากให้พรเสร็จ ผู้ส่งเคสก็กลับมาควบคุมร่างกายตัวเองได้ตามปกติ รู้สึกเขินอายกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น จึงรีบกล่าวขอโทษผู้หญิงคนนั้น พร้อมบอกว่าไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงมาอยู่ที่บ้านหลังนี้ ผู้หญิงคนนั้นรีบตอบกลับมาอย่างรวดเร็วว่า "เขา" เป็นผู้สร้างบ้านหลังนี้ขึ้น และบอกให้ผู้ส่งเคสไม่ต้องรู้สึกเขินอาย ผู้ส่งเคสจึงถามถึงเหตุผลที่ทำให้เธอตกใจในตอนแรกที่เห็น เธอตอบว่าเพราะเห็นแสงสว่างส่องลงมาที่ตัวผู้ส่งเคส และได้ถามผู้ส่งเคสว่าเมื่อไหร่จะมาเยี่ยมอีก ผู้ส่งเคสตอบด้วยความมั่นใจว่า "ไม่มาแล้วล่ะค่ะ"