EP.570 ผีสิง 33ปี

ผู้ส่งเคสเป็นชาวบางปะกง ปัจจุบันอุทิศชีวิตสร้างบารมี เป็นผู้นำบุญชวนคนขึ้นปฏิบัติธรรมและพาคนมาวัดทุกวันอาทิตย์ต้นเดือน เดือนละไม่ต่ำกว่า 60 คน ยังชวนทุกคนที่รู้จักติดจานดาวธรรมและทุ่มทำบุญทุกบุญอย่างเต็มที่ ผู้ส่งเคสมีเรื่องค้างคาใจมานาน จึงกราบขอความเมตตาคุณครูไม่ใหญ่ฝันให้ครับ/ค่ะ

เรื่องราวเริ่มต้นจากคุณแม่ของผู้ส่งเคส ซึ่งเป็นคนรักความสะอาดมาก ถึงขั้นเช็ดถูซอกร่องกระดาน ท่านชอบทำบุญ ชอบให้ของประณีตดีกว่าที่ตัวเองใช้ ซึ่งถือว่าถูกหลักวิชชาทุกอย่าง คุณแม่เป็นคนใจกล้า มีสติ ไม่ตกใจง่าย แม้บ้านจะอยู่ติดกับโกดังเก็บศพของวัดก็ไม่กลัวผี แต่ถึงอย่างนั้น ผีกลับชอบมายุ่งเกี่ยวกับท่านเป็นเวลานานถึง 33 ปี

เหตุการณ์เริ่มต้นเมื่อคุณแม่อายุ 25 ปี คืนหนึ่งท่านไปดูลิเกกับเพื่อนที่วัดใกล้บ้าน ระหว่างดูลิเกอย่างเพลิดเพลิน ก็มีห่อผ้าถูกโยนใส่ตักท่าน เป็นห่อผ้าที่เหมือนมีผู้บริจาคให้ คุณแม่เปิดดูเห็นเป็นหมากพลูที่จับจีบไว้เหมือนจะถวายพระ ท่านคิดว่าเพื่อนแกล้งเล่น จึงกินหมากนั้นอย่างอร่อย ทว่าไม่นานก็เกิดอาการ "ยันหมาก" คือตัวแข็ง บวม นั่งไม่ได้ เพื่อนๆ ต้องพากลับบ้าน

ตั้งแต่วันนั้น คุณแม่ก็ไม่สบายเลย เมื่อนอนแล้วจะลุกขึ้นนั่งเองไม่ได้ ต้องดึงผ้าที่ผูกไว้ข้างฝาบ้านเพื่อเด้งตัวขึ้นมายืน ท่านทรมานมากในตอนนั้น มีคนแนะนำให้ลองคุยกับคนที่เคยถูกของ แปลกที่แม่เห็นหน้าคนทำของใส่ท่านผ่านหน้าคนถูกของคนนั้น เขาเป็นผู้ชายหมู่บ้านข้างเคียงที่ไม่ชอบแม่ เมื่อเรื่องแดงออกไป เขาก็หนีออกจากหมู่บ้านทันที พ่อจึงพาแม่ไปหาพระรูปหนึ่งที่วัด พระท่านบอกว่าเป็นโรคกรรมและช่วยเอาของออกไปได้ระดับหนึ่ง ตัวแม่นิ่มลง ทานอาหารได้บ้าง นั่งได้บ้าง แต่ยังเดินหลังโกง

ในช่วงที่แม่ไม่สบาย ท่านจะถูกผีเข้าทุกคืนวันพระใหญ่ (14 หรือ 15 ค่ำ) เวลา 19:00 น. เป็นประจำ ใช้คำว่าผีเพราะมีหลายตัว เมื่อผีเข้า แม่จะนั่งขัดสมาธิสองชั้นและสูบบุหรี่ ทั้งที่ปกติแม่นั่งขัดสมาธิไม่ได้เพราะหลังโกงและไม่สูบบุหรี่ ผีจะคุยกับพี่ชายและคนอื่นๆ ในบ้านเหมือนมนุษย์คุยกัน พวกคนในบ้านจะนั่งฟังอยู่ด้วย คุณแม่ไม่เคยรู้เรื่องหรือจำอะไรได้เลยตอนที่ผีเข้า เมื่อผีออก แม่จะล้มหงายหลัง ลูกๆ รู้ทันจึงเตรียมหมอนไว้รอง

คุณแม่ถูกผีเข้าบ่อยจนชิน ตั้งแต่อายุ 25 ปีจนถึง 58 ปี รวม 33 ปี วันที่อายุ 58 ปี เป็นวันที่ผีมาเข้าครั้งสุดท้าย วันนั้นผีเข้าตั้งแต่ 19:00 น. ถึง 21:00 น. นานกว่าปกติ ผีในร่างแม่ซึ่งเป็นเสียงผู้ชายได้เรียกและกวักมือชวนลูกๆ หรือเพื่อนผีที่รออยู่หน้าบ้านแถวต้นมะยมเข้ามา ตอนนั้นคนในบ้านอยู่กันหลายคนจนชินและเลิกกลัวผีไปแล้ว พี่ชายได้ลองถามผีหลายคำถาม ผียืนยันว่าผีมีจริง บอกว่าถูกปล่อยมาทุกวันพระใหญ่ และมากันหลายตัว ผีตนนี้เล่าว่าสมัยเป็นมนุษย์อยู่ฝั่งโขง ถูกแทงตาย แต่ภายหลังสารภาพว่าไม่ได้ถูกแทงตายจริง แต่จมน้ำตาย เพราะไปขโมยขึ้นบ้านจีบลูกสาวเขา หนีจนตกน้ำตาย

ผีตนนี้มาเป็นผีเฝ้าโรงศพที่วัดที่แม่ไปบนไว้ ผีสารภาพว่าแม่ "ปากร่อย" คือบนแล้วไม่แก้ เจ้าของผีจึงส่งให้มาทวง เมื่อพูดถึงเจ้าของผี ผีจะยกมือไหว้ด้วยความเคารพ ลูกๆ บอกผีว่าจะไปแก้บนให้แม่ จะให้เยอะกว่าที่บนไว้เสียอีก ผีบอกว่าต้องการ "บุญ" และต้องการอุปกรณ์ทำบุญ เช่น ผ้าอาบน้ำฝน 3 ผืน, พระเงิน พระทอง, และเงิน 20 บาท

ผียังเปิดเผยอีกว่าพยายามจะเข้าสิงแม่แต่เข้าไม่ได้ เพราะแม่ไม่เคยตกใจ การจะเข้าได้ต้องทำให้ตกใจ ใจอ่อน ใจหาย ผีเลยมาเข้าทาง "ผีบ้าน" ผีนอกบ้านจึงมาหารือกับผีบ้านจนคุ้นเคยกัน ผีบ้านจึงเป็นใจ ยอมให้นัดแนะ ผีบ้านปลอมตัวเป็นผีหัวขาดเอาผ้าพาดบ่าเดินผ่านหน้าแม่แล้วโยนผ้าใส่แม่เพื่อให้ตกใจ เมื่อแม่ตกใจ ผีนอกบ้านจึงเข้าได้ ผีสารภาพว่าที่เข้าสิงแม่ได้ก็เพราะผีบ้านเป็นใจ ผีบ้านเหมือนเป็นหนอนบ่อนไส้

ผีสารภาพเสร็จก็ลูบกระดานชมว่าบ้านสะอาดจัง แล้วรำพึงว่าบ้านเรือนต้องสะอาด เทวดามีจริงและจะดูแลบ้านที่สะอาด เทวดาจะมาตรวจ ถ้าบ้านสกปรก เทวดาจะไม่รักษา ถ้าบ้านมีดอกไม้หอม กลางคืนอย่าเด็ด เทวดามาตรวจจะได้ดม บ้านที่สะอาดจะมีสิริมงคลและเจริญรุ่งเรือง ห้ามมีเศษขยะในร่องกระดานเพราะจะสกปรกเป็นเสนียด

หลังจากนั้น ครอบครัวก็ได้ไปถวายผ้าอาบน้ำฝนและสิ่งอื่นๆ ตามที่ผีบอก แล้วผีก็ไม่กลับมาเข้าสิงแม่อีกเลย แม่ถูกผีเข้าถึง 33 ปี

ต่อมา คุณแม่เสียชีวิตด้วยโรคกล้ามเนื้อหัวใจตีบและเส้นเลือดในสมองแตก อายุ 75 ปี คุณพ่อสุขภาพแข็งแรงมาก ปัจจุบันอายุ 95 ปี แทบไม่เคยป่วยหนัก เคยป่วยหนักครั้งเดียวตอนอายุ 90 ปี เพราะหกล้ม พระแนะนำให้อยู่ในบุญ ใส่บาตร ปล่อยสัตว์ นิมนต์พระมาเทศน์ ช่วงนั้นผู้ส่งเคสเปิดบ้านกัลยาณมิตร นิมนต์พระวัดพระธรรมกายและพระวัดใกล้บ้านมาสอนสมาธิและเทศน์ พ่อรู้สึกปลื้มใจที่เห็นเพื่อนบ้านมาฟังเยอะ พ่อจึงหายป่วยและแข็งแรงขึ้น ยิ่งติดจานดาวธรรม พ่อก็ยิ่งแข็งแรง ไม่เป็นไข้

พี่ชายคนโตในอดีตดื่มเหล้าจัดเกือบทุกวัน วันหนึ่งไปปฏิบัติธรรมที่สวนพนาวัฒน์ กลับมาเป็นคนละคน เลิกดื่มหักดิบ กลับมาถึงบ้านก็กอดน้องสาวร้องไห้ขอบคุณที่เป็นกัลยาณมิตร แต่ภายหลังกลับไปทำงานกับเพื่อนกลุ่มเดิมที่เป็นนักดื่ม มาขออนุญาตน้องสาวดื่มปีละ 2 วัน (สงกรานต์, ปีใหม่) ผู้ส่งเคสผ่อนผันให้ ซึ่งคุณครูไม่ใหญ่บอกว่าอย่าไปผ่อนผันเด็ดขาด พี่ชายก็ดื่มไม่หยุด ลืมคำสัญญา แอบดื่มหลายวันจนเป็นอัมพฤกษ์ ไปไหนไม่ได้ ต้องขับถ่ายบนบ้าน นั่งถ่ายที่ร่องกระดาน พี่สาวได้ยินเสียงร้องโอยดังลั่น เห็นพี่ชายหงายหลัง ตาช้อนขึ้น หน้าซีด พี่สาวบอกให้พี่ชายนึกถึงคุณยาย มหาปูชนียาจารย์ วัด ให้ภาวนา ตาที่ช้อนกลับอ่อนลง หน้าตาดีขึ้น

พาไปโรงพยาบาล หมอบอกไม่ไหว ลูกและพี่สาวตัดสินใจทำบุญให้พี่ชาย โทรหาหลวงพี่ว่าจะสร้างพระภายในให้ หลวงพี่มาที่โรงพยาบาล ให้พี่ชายทำใจ ทำสมาธิ เอาภาพพระประจำตัวมีชื่อพี่ชายที่ฐานให้ดู พี่ชายหน้าตาดีขึ้น มีอาการสงบ หลวงพี่ขยับภาพพระไปมาช้าๆ พี่ชายก็มองตาม เงินสร้างพระก็ถวายหลวงพี่ อธิษฐานตาม พี่ชายนิ่งสงบ หน้าตาสดชื่น หลวงพี่กลับไปแล้ว พี่สาวก็เปิดซีดี "สติกันสบาย" เสียงหลวงพ่อกรอกหูพี่ชายและตัวเอง คุยกันแต่เรื่องสร้างพระ ทำบุญ พี่ชายสงบลงและจากไปด้วยหน้ายิ้มๆ อายุ 65 ปี

เมื่อพี่ชายหมดลมแล้ว ผู้ส่งเคสก็พูดกับพี่ชายดังๆ บอกว่าตายแล้วนะ ให้จำไว้ ให้ดูภาพพระประจำตัว นึกถึงบุญสร้างพระ ถ้าเจอเจ้ายมทูตให้ตอบว่าสร้างพระประจำตัวแล้ว จะได้ไม่ไปอบาย พยาบาลเข้ามางงว่าคุยกับใครที่เก้าอี้ เดินไปดูจึงทราบว่าพี่ชายหยุดหายใจแล้ว รับร่างไปวัด กลับบ้านสองคนกับพี่สาวก็นั่งสมาธิพูดกับพี่ชายอีกรอบ ชวนพี่ชายอาราธนาศีล ทำวัตรเย็น นั่งสมาธิ ผู้ส่งเคสไปจัดการเรื่องศพ ให้พี่สาวนั่งสมาธิคนเดียว พี่สาวกลัวเพราะพี่ชายพูดไม่ได้แล้ว แต่เพราะรักจึงยอมนั่ง พี่สาวออกมาบอกว่าเห็นพี่ชายเดินร้องไห้ เดินดูของของเขา เห็นไอสมาธิเดินเข้าออกในบ้านเหมือนกังวลอะไร มีกลิ่นโรงพยาบาลติดมาด้วย ครบ 7 วันซึ่งเป็นวันพระ ทำบุญไปให้ พี่สาวฝันเห็นพี่ชายใส่เสื้อสีเขียวตัวโปรดที่บริจาคไป พี่สาวถามว่าเป็นไง ได้รับบุญไหม พี่ชายบอกว่าตอนนี้มีงานทำแล้ว บุญที่ได้รับมากที่สุดคือบุญสร้างพระธรรมกายประจำตัว

พี่สาวคนที่ 2 มีปัญหากับสามีบ่อยเพราะสามีเจ้าชู้ ชอบหญิงอื่น พี่สาวท้าสามีพิสูจน์ความรัก โดยกินยาฆ่าแมลงต่อหน้าสามี เสียชีวิตอายุ 54 ปี

น้องสาวคนเล็กเป็นคนคิดมาก ไร้ความสุข ทั้งที่พี่สาวและสามีรักและตามใจ ตอนนี้ไม่ยอมติดจานดาวธรรม

ครอบครัวผู้ส่งเคส 5 คนต้องเป็นหม้าย แล้วมาอยู่บ้านเดียวกันอย่างมีความสุข แต่มีวิบากกรรมที่ต้องมาอยู่บ้านใกล้คนพาล ซึ่งเวลาคนในบ้านสวดมนต์ พวกเขาจะเอะอะ เอาไม้ขว้างบ้าน