EP.229 จองเวรข้ามชาติ

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ ผู้ส่งเคส ซึ่งเป็นเพื่อนร่วมงานของคุณครูไม่ใหญ่ ได้นำมาสอบถามนะจ๊ะ ผู้ส่งเคสมีเพื่อนที่ทำงานคนหนึ่ง เดิมเป็นคนจังหวัดแพร่ ต่อมาได้ย้ายมาทำงานอยู่กับพี่สาวที่ลพบุรี แล้วก็ได้เรียนต่อระดับปริญญาตรีด้วย โดยได้รับความช่วยเหลือจากพี่สาวและส่งเสียตนเองบ้างบางส่วน ในระหว่างเรียน เธอก็ทำงานควบคู่กันไปด้วยนะจ๊ะ

เรื่องราวของเพื่อนผู้ส่งเคส เริ่มต้นขึ้นเมื่อเธอได้พบรักกับผู้ชายคนแรกที่ลพบุรี ขณะที่กำลังเรียนและทำงานอยู่ ทั้งสองคบหากันได้ระยะหนึ่งก็ตกลงใจจะแต่งงานกัน และได้ช่วยกันเก็บเงินเพื่อการนี้ แต่แล้วเรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อเธอพบว่าแฟนหนุ่มนอกใจไปมีผู้หญิงอื่น และผู้หญิงคนนั้นก็ตั้งท้อง ทำให้เธอเสียใจมากถึงขั้นทำร้ายร่างกายแฟนหนุ่ม ครั้งแรกเธอใช้ของมีคมปลายแหลมแทง แต่ฝ่ายชายยังรักอยู่จึงให้อภัยและขอคืนดี

อย่างไรก็ตาม ด้วยทิฐิของเธอ ทำให้เธอไม่สามารถรับได้และตัดสินใจเลิกรากันไป เธอเดินทางกลับบ้านที่จังหวัดแพร่เพื่อพักใจและรับกำลังใจจากแม่ เมื่อทำใจได้แล้ว เธอก็กลับมาเรียนและทำงานที่ลพบุรีตามเดิม ชีวิตของเธอเริ่มต้นใหม่อีกครั้งเมื่อได้พบกับผู้ชายคนใหม่ ซึ่งเป็นแฟนคนปัจจุบันและเป็นคนลพบุรีเช่นกัน

หลังจากคบหากันได้ระยะหนึ่ง เธอก็ตัดสินใจย้ายมาอยู่กินกับแฟนที่กรุงเทพฯ โดยยังไม่ได้แต่งงาน แม่ของเธอทราบเรื่องและเข้าใจในความสัมพันธ์นี้ แต่เธอได้แอบจดทะเบียนสมรสกับแฟนโดยที่แม่และพี่สาวยังไม่ทราบ คาดว่าเหตุผลที่จดทะเบียนสมรสก็เพื่อต้องการสร้างฐานะร่วมกัน และวางแผนที่จะแต่งงานในอนาคต ทั้งสองได้ร่วมกันผ่อนซื้อรถยนต์ด้วยนะจ๊ะ

เมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2546 เธอได้ย้ายมาทำงานที่บริษัทเดียวกับผู้ส่งเคส ซึ่งทำให้เธอได้พบกับเพื่อนร่วมงานและพี่ๆ ที่เป็นกัลยาณมิตร กัลยาณมิตรเหล่านี้ได้ชักชวนให้เธอเข้าวัดพระธรรมกาย โดยได้ร่วมปฏิบัติธรรมที่บ้านกัลยาณมิตรที่บริษัททุกเย็นวันพฤหัสบดี และร่วมทำบุญทุกบุญ โดยเฉพาะบุญกฐินในปี พ.ศ. 2546 ซึ่งเป็นบุญใหญ่ เธอก็ได้มีส่วนร่วมอย่างเต็มที่ เธอมีหน้าที่ช่วยเตรียมอาหารและของใช้สำหรับการนำสาธุชนหมู่คณะประมาณ 200 คน (5 บัสใหญ่) ไปทอดกฐินที่วัดพระธรรมกายในวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2546 แม้ในขณะนั้นชีวิตของเธอกำลังเริ่มมีปัญหากับแฟน แต่เธอก็ยังคงทำบุญด้วยความปีติและเต็มใจ ไม่ย่อท้อหรือบกพร่องในหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย

แต่ปัญหาความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับแฟนก็ทวีความรุนแรงขึ้น มีปากเสียงและทะเลาะกันมาตลอด จนถึงขั้นทำร้ายร่างกายกัน ครั้งนี้เธอใช้ไม้แบดมินตันตีแฟนจนไม้หัก แฟนโกรธมากและขอเลิก

ในวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2546 แฟนได้เขียนจดหมายบอกเลิก โดยระบุว่าจะให้เงินค่าหย่าจำนวน 100,000 บาท เมื่อเธอได้รับจดหมาย เธอก็เสียใจมาก แต่ไม่รู้จะปรึกษาใคร จึงเก็บความรู้สึกไว้คนเดียว

ในวันรุ่งขึ้น วันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2546 เธอเกิดอาการเครียดลงกระเพาะ ปวดท้อง และอาเจียน เพื่อนที่บริษัทจึงพาเธอไปหาหมอที่โรงพยาบาลเมืองสมุทรปู่เจ้าในช่วงเที่ยง หลังจากพบหมอ เธอก็กลับมาทำงานต่อจนถึงเย็น ตอนเย็น เธอได้บอกเพื่อนว่าจะลาพักงานเพื่อกลับบ้านที่จังหวัดแพร่ในวันรุ่งขึ้น เพื่อไปดูแลแม่ที่กำลังป่วย

แต่ในวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2546 แทนที่จะเดินทางกลับบ้านตามที่บอกไว้ เธอกลับตัดสินใจกลับไปที่บ้านเก่าและพยายามฆ่าตัวตายครั้งแรก เธอทานยานอนหลับไป 40 เม็ด โชคดีที่แฟนมาพบเข้าและนำส่งโรงพยาบาลเพื่อล้างท้องได้ทัน หลังจากออกจากโรงพยาบาล แฟนก็เก็บข้าวของของเธอไปส่งไว้ที่บ้านพี่สาว ซึ่งเธอก็ไปพักรักษาตัวอยู่ที่นั่น

เช้าวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2546 ขณะที่พี่สาวกับพี่เขยออกไปตามหาแฟนของเธอ เธอก็อยู่ลำพังคนเดียว ในช่วงเวลานั้นเอง เธอได้รับโทรศัพท์จากพี่ชายของแฟน พี่ชายของแฟนโทรมาต่อว่าด่าทอเธออย่างรุนแรงด้วยถ้อยคำที่เสียๆ หายๆ ทำให้เธอเสียใจมากและตัดสินใจฆ่าตัวตายเป็นครั้งที่สอง ก่อนตาย เธอโทรไปบอกพี่สาวว่าพี่ชายของแฟนโทรมาด่าว่าอย่างรุนแรง พี่สาวพยายามห้ามไม่ให้เธอคิดสั้น แต่เธอก็ไม่ได้ทำตาม เธอเขียนจดหมายลาตายทิ้งไว้หนึ่งฉบับ โดยสั่งเสียให้พี่สาวทวงทรัพย์สินของเธอคืนจากแฟน และที่สำคัญ เธอยังได้เขียนว่าจะอาฆาตตามจองเวรแฟนหนุ่มไปทุกภพทุกชาติ

สุดท้าย เธอได้ผูกคอตัวเองเสียชีวิต โดยใช้เชือกเย็บรองเท้าที่เป็นเส้นเอ็นเล็กๆ เธอเสียชีวิตเมื่อเวลา 10.45 น. ของวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2546

นี่คือเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับเพื่อนของผู้ส่งเคส ก่อนที่จะมาถึงคำถามนะจ๊ะ