EP.547 เธอบอกคำว่ารัก ได้มากกว่าใครๆ

ผู้ส่งเคสเป็นบุตรคนเล็กสุดในบรรดาพี่น้อง 5 คน ในวัยเด็ก ผู้ส่งเคสมีปัญหาในการพูดติดอ่าง ซึ่งทำให้ลำบากในการสื่อสาร บ่อยครั้งที่พูดไม่ออก ต้องใช้มือตบปากตัวเอง หรือต้องกระโดดลงจากโต๊ะจึงจะพูดออกมาได้ บางครั้งพี่ๆ ก็ช่วยตบปากให้ก่อน อาการติดอ่างเริ่มดีขึ้นและค่อยๆ หายไปช่วงเรียนมัธยม ในช่วงเรียนประถมปลาย ผู้ส่งเคสเคยมีประสบการณ์ดื่มเหล้าสาโทกับเพื่อนจนเมาหนักมาก และไม่รู้สึกเจ็บเมื่อกลิ้งตกจากโต๊ะ หลังจากนั้นก็ไม่เคยดื่มอีกเลยและไม่ชอบเหล้ามาก ผู้ส่งเคสเป็นคนเดียวในบรรดาพี่น้อง 5 คนที่สำเร็จการศึกษาระดับอุดมศึกษาเกียรตินิยม ที่มหาวิทยาลัย ผู้ส่งเคสได้รู้จักชมรมพุทธ วัดพระธรรมกาย และได้รู้จัก คุณครูไม่ใหญ่ ทำให้ได้รู้เป้าหมายชีวิต จึงตัดสินใจร่วมสร้างบารมี ติดตามหมู่คณะมาจนถึงปัจจุบัน พร้อมกับเพื่อนๆ อีกหลายคน ครอบครัวของผู้ส่งเคส คุณพ่อเป็นคนนับถือศาสนาคริสต์ คุณแม่นับถือศาสนาพุทธ เมื่อลูกยังเล็ก พ่อแม่เคยพาไปโบสถ์ แต่โบสถ์ร้าง คุณแม่จึงพาไปทำบุญที่วัดพุทธ โดยคุณพ่อก็ช่วยจัดเตรียมของไปทำบุญด้วย คุณพ่อเป็นคนใจดี กว้างขวาง ตั้งใจทำงาน รักลูก แต่เนื่องจากเล่นการพนันและดื่มเหล้า ทำให้ความสุขในครอบครัวหมดไป คุณพ่อเคยสาบานเลิกเหล้า 2 ครั้งแต่ก็กลับมาดื่มอีก เพราะติด คุณแม่ต้องรับผิดชอบทุกอย่างในครอบครัวเพราะคุณพ่อดื่มเหล้าจัด คุณแม่เคยมีอาชีพฆ่าไก่ ถอนขน ไปขายตลาด ทำอยู่ 3 ปี และเคยเลี้ยงหมูเป็นอาชีพเสริมเพื่อฆ่าและขายเนื้อ ต่อมาเลิกแล้วมาทำสัมมาชีพอื่นแทน พี่สาวคนหนึ่งฉลาด เรียนเก่ง แต่ไม่ได้เรียนต่อ ต้องออกมาช่วยแบ่งเบาภาระ ต่อมาไปเรียนตัดเย็บเสื้อผ้าและไปทำงานต่างประเทศ พี่สาวเป็นเสาหลักให้ครอบครัว ส่งเงินมาให้พ่อแม่เสมอเมื่อขัดสน แต่ระยะหลังแม่กับพี่สาวไม่เข้าใจกันและทะเลาะกันบ่อย ทำให้ต่างคนต่างไม่สบายใจ คุณยายของผู้ส่งเคสเป็นคนใจบุญ ไปวัดทุกวัน

ครอบครัวของผู้ส่งเคสมีคุณพ่อที่แม้จะเป็นคนใจดี แต่ด้วยความที่ติดสุราและการพนัน ทำให้ชีวิตครอบครัวไม่ราบรื่น ความสุขหมดไป คุณพ่อเคยพยายามเลิกเหล้าถึงสองครั้งแต่ก็ทำไม่ได้ แม้จะมีอาการป่วยแขนชา แน่นหน้าอก คุณหมอตรวจพบว่าเป็นโรคหัวใจรูมาติกและสั่งให้เลิกเหล้าบุหรี่ คุณพ่อก็เลิกได้เพียง 2 เดือนก็กลับไปสูบไปดื่มอีก

ในคืนวันที่ 11 เมษายน 2546 คุณแม่ฝันเห็นคุณพ่อเดินไปก้มดูหลุมลึก และมีคนมากระชากลงไปในหลุมนั้น ซึ่งเต็มไปด้วยโคลนน้ำ มีคนมากมายกำลังดิ้นทุรนทุรายอยู่ คุณแม่เห็นคุณพ่อร่วงลงไปและตะโกนถามว่าเอาสามีไปทำไม

หลังจากนั้น คุณพ่อก็ล้มป่วยกะทันหันด้วยอาการของโรคหัวใจ คุณหมอที่โรงพยาบาลบอกว่าคุณพ่อจะมีชีวิตอยู่ได้แค่เที่ยงคืนของคืนนั้น คุณแม่ได้พาคุณพ่อกลับบ้าน อาราธนาบารมีหลวงปู่ หลวงพ่อ คุณยาย คุ้มครองคุณพ่อ และบอกให้คุณพ่อนึกถึงบุญ ท่องสัมมาอะระหังให้ได้ยินตลอดเวลา ญาติๆ เริ่มเตรียมงานศพ แต่เมื่อเลยเที่ยงคืนไปแล้ว ขณะที่ญาตินวดคุณพ่ออยู่ คุณพ่อกลับลืมตาขึ้นมา ทำให้ทุกคนตกใจและรีบนำส่งโรงพยาบาล คุณพ่ออาการดีขึ้นและรอดชีวิตมาได้อย่างอัศจรรย์ รักษาตัวประมาณ 1 เดือนก็กลับบ้านได้ แต่ยังต้องรับประทานอาหารทางสายยาง คุณพ่อมีชีวิตอยู่ต่อมาได้อีก 10 เดือน

ก่อนเสียชีวิต 10 เดือนต่อมา คุณพ่อมีอาการไอหนัก แพทย์วินิจฉัยว่าเป็นปอดบวม มีน้ำท่วมปอดมาก ต้องเจาะหน้าอกด้านซ้ายเพื่อนำน้ำออก ในที่สุดคุณพ่อก็เสียชีวิตในวันที่ 16 มกราคม 2547 งานศพจัดตามศาสนาคริสต์ที่คุณพ่อนับถือคือการฝังร่าง หลังจากนั้นคุณแม่และลูกจึงทำบุญตามหลักพุทธศาสนาให้ และลูกได้สร้างพระธรรมกายประจำตัวจารึกชื่อคุณพ่อให้

ในส่วนของคุณแม่เอง ก็มีเหตุการณ์ที่น่าตกใจ คุณแม่แต่งงานกับคุณพ่อจากการจัดการของผู้ใหญ่ โดยไม่ได้รักคุณพ่อมาก่อน เมื่อแต่งงานแล้ว คุณแม่ต้องรับผิดชอบทุกอย่างในครอบครัวเพราะคุณพ่อดื่มเหล้าจัด คุณแม่เคยมีอาชีพฆ่าไก่และเลี้ยงหมู วันหนึ่งคุณแม่มีอาการชาที่นิ้วก้อยคล้ายถูกไฟช็อต วิ่งไปที่หัวใจ แน่นหน้าอก อึดอัด หายใจไม่ออก หมดสติไป เพื่อนบ้านบอกว่าเป็นอาการผีเข้า จึงตามหมอผีมา หมอผีมาถึงก็ใช้ขันตี สั่งให้คุณแม่กราบเท้าและเลียเท้าหมอผี บังคับดื่มน้ำมนต์จนอาเจียน หลังจากนั้นคุณแม่ก็หายจากอาการและไม่เป็นอีกเลย แต่เหตุการณ์นี้ทำให้ท่านกลัวผีปอบมาก หากไปค้าขายที่หมู่บ้านใดแล้วทราบว่ามีผีปอบ จะรีบเก็บของออกจากหมู่บ้านนั้นทันที

พี่สาวของผู้ส่งเคสเป็นคนฉลาด เรียนเก่ง แต่ไม่มีโอกาสเรียนต่อต้องออกมาช่วยงานที่บ้าน ต่อมาไปเรียนตัดเย็บเสื้อผ้าและไปทำงานต่างประเทศ เป็นเสาหลักส่งเงินให้พ่อแม่ แต่ภายหลังมีเรื่องไม่เข้าใจกันและทะเลาะกับคุณแม่บ่อย

ผู้ส่งเคสเอง ในวัยเด็กมีอาการพูดติดอ่าง และเคยมีประสบการณ์ดื่มเหล้าสาโทจนเมาหนัก ซึ่งทำให้ไม่ชอบเหล้าอย่างมากในภายหลัง ผู้ส่งเคสพยายามบอกให้คุณพ่อและพี่ๆ เลิกเหล้าแต่ก็ทำได้แค่บอก เพราะพวกเขาติดเหล้าเสียแล้ว

คุณยายของผู้ส่งเคสเป็นคนใจบุญ ไปวัดทุกวัน คุณพ่อของเพื่อนผู้ส่งเคสก็เป็นคนใจดี เป็นพ่อที่ดี ครูที่ดี ตั้งใจทำหน้าที่เต็มที่ แม้ป่วยก็ยังห่วงโรงเรียนเด็กๆ เคยดื่มเหล้าตอนหนุ่มแต่เลิกเด็ดขาดเมื่อป่วยเป็นโรคกระเพาะ แต่สุขภาพไม่แข็งแรงมาตลอดหลังจากนั้น ปีที่แล้ว ท่านเสียชีวิตด้วยมะเร็งตับระยะสุดท้าย ขณะป่วย ครอบครัวได้เตือนให้นึกถึงบุญที่ท่านเคยบวช 7 ปี, บุญที่ลูกชายบวชให้, สร้างองค์พระ, ปฏิบัติธรรม, และบุญอื่นๆ

ด้วยเรื่องราวที่เกิดขึ้นในครอบครัวและรอบตัว ผู้ส่งเคสจึงมีคำถามมากมายที่อยากเรียนถาม คุณครูไม่ใหญ่