EP.307 ปรึกษาปัญหาเรื่องคาราบาวๆ

ผู้ส่งเคสมาจากครอบครัวเกษตรกรรม มีอาชีพทำนา ชีวิตของครอบครัวนี้ผูกพันกับการทำนาและเลี้ยงสัตว์ ซึ่งในอดีตเคยใช้ควายไถนาถึง 3 ตัว เหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นในครอบครัว ตั้งแต่เรื่องของควาย เรื่องที่ดิน ปัญหาสุขภาพ และเส้นทางการบวชเรียนของผู้ส่งเคส ล้วนเป็นที่มาของข้อสงสัยเกี่ยวกับกฎแห่งกรรมและชีวิตหลังความตาย ทำให้ผู้ส่งเคสได้เข้ามาสร้างบารมีกับหมู่คณะ เริ่มต้นเมื่อน้องชายได้เข้าวัด และต่อมาผู้ส่งเคส โยมพ่อ และโยมแม่ก็ได้ร่วมสร้างบุญต่างๆ ตามอัตภาพ โดยเฉพาะบุญสร้างองค์พระและมหาธรรมกายเจดีย์ ความศรัทธาและเหตุการณ์อัศจรรย์ที่โยมพ่อและโยมแม่ได้พบระหว่างเดินทางมาร่วมงานทำให้ครอบครัวมีความผูกพันกับวัดยิ่งขึ้น ผู้ส่งเคสเองก็มีประสบการณ์การบวชถึงสองครั้ง และมีความตั้งใจในการปฏิบัติธรรม สวดมนต์เป็นประจำ ด้วยความสงสัยในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในชีวิตของตนเองและครอบครัว รวมถึงเรื่องของกรรม จึงได้กราบเรียนถาม คุณครูไม่ใหญ่ เพื่อขอความเมตตาไขข้อข้องใจครับ

ชีวิตในวัยเด็กของผู้ส่งเคสผูกพันกับวิถีชีวิตชาวนา โดยมีควาย 3 ตัว เป็นเครื่องทุ่นแรง เหตุการณ์หนึ่งที่ฝังใจคือ โยมพ่อเคยใช้หนังสติ๊กยิงไล่อะไรบางอย่าง แต่บังเอิญไปถูกนัยน์ตาควายตัวหนึ่ง ทำให้ควายตาบอด ต่อมา ควายทั้ง 3 ตัวต้องมาจบชีวิตลงอย่างน่าสลด ในจำนวนนี้มีควายตัวหนึ่งมีบาดแผล โยมพ่อสงสารจึงนำยาฆ่าแมลงโพลีออนไปทาให้ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นคือ ควายตัวนั้นตายลง และควายอีก 2 ตัวที่เหลือก็เข้ามาเลียบาดแผลของเพื่อนด้วยความสงสาร สุดท้าย ควายทั้ง 3 ตัวก็ตายลงทั้งหมด

นอกจากเรื่องของควายแล้ว ครอบครัวยังประสบปัญหาเรื่องที่ดิน ในปี พ.ศ. 2522 โยมพ่อและโยมแม่ถูกโกงที่ดินที่ซื้อขายกันด้วยปากเปล่ากับญาติ และแพ้คดีความ ปัจจุบัน ที่นาที่เหลืออยู่ก็ถูกรุกที่จากรอบด้าน เหตุการณ์เหล่านี้ทำให้ผู้ส่งเคสคิดว่าทุกอย่างมีเหตุมีผลในสังสารวัฏ

แม้จะประสบปัญหาชีวิต โยมพ่อและโยมแม่เป็นผู้มีศรัทธาในพระพุทธศาสนา โยมพ่อเป็นมรรคทายกวัดลม ทั้งสองท่านทำบุญและชวนชาวบ้านร่วมบุญอยู่เสมอ ทั้งทอดผ้าป่า กฐิน บวชพระ และบุญอื่นๆ ทุกบุญที่มีในวัดลม ท่านเริ่มสร้างบารมีกับ คุณครูไม่ใหญ่ อย่างจริงจังตั้งแต่ที่น้องชายได้เข้าวัด ได้ร่วมบุญสร้างองค์พระ บุญโดม และพระธรรมกายประจำตัว โดยโยมพ่อและโยมแม่สร้างคนละ 2 องค์ เหตุการณ์ที่เป็นเครื่องยืนยันในบุญบารมีและความผูกพันกับหมู่คณะคือ ในปี พ.ศ. 2541 โยมพ่อ โยมแม่ และน้องชาย เดินทางมาร่วมงานครบรอบ 114 ปี หลวงปู่ ระหว่างทางในรถปิกอัพ พวกท่านสวดมนต์ทำวัตรเช้าพร้อมกัน ในช่วงท้ายที่กล่าวว่า พุทโธ เม นาโถ โยมพ่อไม่สามารถกล่าวต่อได้ น้ำตาไหลด้วยความปิติ เพราะท่านเห็นหลวงปู่นั่งอยู่บนหน้ารถและลูบศีรษะท่าน โยมแม่ก็เห็นพระมีอายุเดินอ้อมรถจากด้านซ้ายไปทางน้องชาย แต่น้องชายไม่เห็นสิ่งใดนอกจากถนน

ชีวิตของโยมพ่อดำเนินมาจนถึงวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2541 ตอนค่ำ ท่านรับประทานแป้งข้าวหมักแล้วรู้สึกปวดท้อง จึงไปเข้าห้องน้ำ พอกลับมาก็รู้สึกแน่นอก หายใจไม่ออก พี่ๆ จึงพาไปโรงพยาบาล ระหว่างทาง พี่สาวเห็นโยมพ่อทำปากขมุบขมิบตลอดทาง แล้วท่านก็สิ้นใจในระหว่างทางนั้นเองด้วยอายุ 68 ปี

ในช่วงเวลาใกล้เคียงกันนั้นเอง ผู้ส่งเคสซึ่งขณะนั้นอายุ 16 ปี ป่วยหนัก ร่างกายเกร็งทั้งตัว โยมยายได้บนหัวหมูกับหลวงปู่สุ่ม หลังจาก 2-3 วัน ผู้ส่งเคสก็หายจากอาการป่วยนั้น

หลังจากเรียนจบปริญญาและทำงานอยู่ 11 ปี ผู้ส่งเคสจึงตัดสินใจออกบวช แต่ก็จำเป็นต้องลาสิกขาไป ต่อมาจึงได้กลับมาบวชใหม่อีกครั้ง ปัจจุบันท่านบวชได้ 8 พรรษาแล้ว

ในระหว่างที่บวชครั้งหลังนี้ ในปี พ.ศ. 2543 ขณะนั่งอยู่ในห้อง จู่ๆ ก็มีวัตถุคล้ายลูกปืนยาวแต่มีน้ำหนักเบา ผิวเป็นสันคล้ายมะเฟือง ตกลงมาอยู่กลางห้อง ทั้งที่ไม่มีหน้าต่างหรือประตูเปิดอยู่ ผู้ส่งเคสคิดว่าเป็นคุณไสยชนิดหนึ่ง จึงใช้ทิชชู่หยิบไปทิ้งถังขยะเพื่อไม่ให้ถูกเนื้อ

ผู้ส่งเคสมีความตั้งใจในการปฏิบัติธรรมมาก ทุกคืนก่อนจำวัดจะหันหน้ากราบไปที่ทิศที่มีพระเจดีย์ คือ มหาธรรมกายเจดีย์ กราบหลวงปู่ หลวงพ่อ คุณยาย และกราบไปที่ทิศที่พระอุปัชฌาย์และผู้สวดอยู่ ท่านสวดพระปาฏิโมกข์ทุกวันเป็นเวลา 3 ปี 4 เดือน ตั้งแต่วันเกิดคุณยายอาจารย์ 4 มกราคม 2544 โดยมีความคิดว่าการสวดนี้จะช่วยให้บริสุทธิ์กาย วาจา ใจ และเข้าถึงธรรมะได้ง่าย

จากเหตุการณ์และเรื่องราวทั้งหมดที่ประสบมา ผู้ส่งเคสจึงมีข้อสงสัยหลายประการที่อยากกราบเรียนถาม คุณครูไม่ใหญ่ ครับ