EP.398 ขอลูกที่ปรางค์กู่

ผู้ส่งเคสเป็นลูกของ คุณพ่อ และ คุณแม่ ในเรื่อง ได้ทำบุญดูแล คุณพ่อ มาอย่างต่อเนื่อง โดยทำบุญทุกบุญ ถวายภัตตาหารพระที่สภาธรรมกายสากลทุกวันตั้งแต่ปี 2547 ทำบุญปล่อยสัตว์ปล่อยปลา บุญสร้างอาคารภาวนามหาธรรมกายเจดีย์ บุญสร้างหอฉัน และบุญจุดโคมมาฆประทีป ซึ่งส่งผลให้อาการของคุณพ่อดีขึ้นมาก ในวาระสุดท้ายของ คุณพ่อ ผู้ส่งเคสและ คุณแม่ ได้อยู่ข้างเตียง คอยพูดเตือนสติให้ คุณพ่อ นึกถึงบุญที่ลูกทำให้และบุญที่ คุณพ่อ ทำเอง ซึ่งเป็นหลักวิชชาที่ถูกต้อง นอกจากนี้ ผู้ส่งเคสยังเป็นส่วนหนึ่งในการชวน พี่เขย ทำบุญใหญ่ เช่น สร้างพระประจำตัว สร้างพระแกนกลาง และพระอื่นๆ ในครอบครัวรวมกว่า 30 องค์ เมื่อทราบว่า พี่เขย จะมีเคราะห์หนัก ผู้ส่งเคสมีความรู้สึกเสียดายที่เกิดเป็นผู้หญิง ทำให้ไม่ได้บวชตอบแทนพระคุณ คุณพ่อ คุณแม่ และคิดว่าผู้หญิงคือผู้ด้อยโอกาส แต่ก็คิดว่ามีโอกาสในชาติหน้าที่จะเกิดเป็นผู้ชายที่บริสุทธิ์ และได้อธิษฐานจิตปรารถนาที่จะเกิดเป็นชาย บวชในร่มเงาพระพุทธศาสนาตั้งแต่เยาว์วัย ได้มาศึกษาธรรมกายกับ คุณครูไม่ใหญ่ และ คุณยายอาจารย์ ตลอดจนปรารถนาประพฤติพรหมจรรย์ไปตลอดชีวิต เพราะเบื่อการมีครอบครัว ในอดีตชาติ ผู้ส่งเคสก็เคยเกิดเป็นผู้ชายในตระกูลชั้นกลาง เคยมาบวชกับหมู่คณะช่วงสั้นๆ แต่มีนิสัยดื้อ ไม่ทนคำสอนจึงลาสิกขาออกไปใช้ชีวิตทางโลก และได้ผิดศีลข้อ 3 เรื่องเจ้าชู้ (มีแฟนหลายคน) จนกระทั่งอายุมากจึงคิดได้ เห็นโทษภัยของการครองเรือนและในวัฏสงสาร จึงกลับมาเป็นกองเสบียงให้หมู่คณะและตั้งจิตอธิษฐานดังกล่าว การที่ชาตินี้มาเกิดเป็นผู้หญิงก็เป็นผลมาจากกรรมเจ้าชู้นั่นเอง

(๑,๗๕๘ อักษร)

เรื่องราวเริ่มต้นที่ชีวิตในวัยเด็กของ คุณพ่อ ซึ่งเกิดในจังหวัดมหาสารคาม ในครอบครัวที่มีฐานะดี แต่เมื่อ คุณพ่อ ยังเด็ก คุณปู่ก็ละโลกไป คุณย่าก็ไปมีสามีใหม่ซึ่งเป็นคนเจ้าชู้และเล่นการพนัน ทำให้ทรัพย์สินที่เคยมีอยู่หมดไป ต่อมา คุณย่าก็ละโลกไปอีกคน ทำให้ คุณพ่อ ต้องเริ่มทำงานช่วยเหลือตนเองและต้องเลี้ยงดูน้องต่างบิดาตั้งแต่ยังเด็ก ในวัยเด็ก คุณพ่อ เป็นโรคตาแดง แต่เนื่องจากขาดการดูแลเอาใจใส่ที่ถูกต้อง ไม่ได้หยอดยาอย่างถูกวิธี ทำให้ตาข้างซ้ายของ คุณพ่อ บอดไป

ชีวิตดำเนินต่อไปจนกระทั่ง คุณพ่อ พบรักกับ คุณแม่ ซึ่งมีอาชีพเป็นแม่ค้าขายขนมสอดไส้ คุณพ่อ ได้เข้าไปฝากตัวกับ คุณยาย ของ คุณแม่ ซึ่ง คุณยาย ก็ได้สนับสนุนให้ คุณแม่ ยอมแต่งงานกับ คุณพ่อ โดยมีการฝากสินสอดทางอ้อม ทั้งคู่แต่งงานกันอยู่ 5 ปี แต่ก็ยังไม่มีบุตร น้องสาวของยายทวด (ทวดเล็ก) จึงพา คุณแม่ ไปอธิษฐานจิตขอบุตรที่ปรางกู่แห่งหนึ่งในจังหวัดร้อยเอ็ด โดยไม่ต้องทำกิฟท์หรือวิธีอื่นใด หลังจากนั้นไม่นาน คุณแม่ ก็ตั้งครรภ์และมีบุตรจริง ๆ ซึ่งก็คือ พี่ชายคนโต ของผู้ส่งเคสนั่นเอง

กาลเวลาผ่านไป พี่ชายคนโต ของผู้ส่งเคส ซึ่งมาเกิดจากคำอธิษฐานที่ปรางกู่ ก็ต้องเผชิญกับวิบากกรรม เมื่ออายุ 50 ปี เส้นเลือดในสมองแตก ทำให้เป็นอัมพาตครึ่งซีก เป็นมาได้ 6 ปีแล้ว คุณครูไม่ใหญ่ อธิบายว่า แม้เทวดาจะช่วยให้มาเกิดได้ แต่เทวดาก็ไม่สามารถละวิบากกรรม หรือช่วยให้พ้นวิบากกรรมของแต่ละบุคคลได้

ตั้งแต่ปีพุทธศักราช 2530 เป็นต้นมา คุณพ่อ และ คุณแม่ ได้มีโอกาสมาวัดพระธรรมกาย ทำบุญทุกวันอาทิตย์ ร่วมงานบุญใหญ่เกือบทุกงาน และได้ไปปฏิบัติธรรม 7 วันที่จังหวัดเชียงใหม่หลายครั้ง คุณพ่อ ได้กล่าวถึงการปฏิบัติธรรมนี้ว่า เหมือนได้นั่งสมาธิเป็นเดือนเป็นปี และรู้สึกสุขมาก สุขจนลืมตาย

เมื่อ คุณพ่อ อายุ 76 ปี ท่านมีความดันโลหิตสูง ทำให้เส้นเลือดฝอยในสมองแตก ส่งผลให้แขนข้างขวาไม่มีแรง คุณแม่ และอาต้องคอยดูแลช่วยเหลือ จัดหาอาหาร อาบน้ำ แต่งตัวให้ ต่อมาเมื่ออายุ 80 ปี คุณพ่อ รู้สึกปวดท้องอย่างรุนแรง ต้องนำส่งโรงพยาบาล คุณพ่อ เป็นโรคเบาหวาน ทำให้มีโรคแทรกซ้อนหลายอย่าง เช่น ท่อปัสสาวะตีบตัน และตับไตไม่ปกติ ผู้ส่งเคสจึงได้ทำบุญให้ คุณพ่อ ตลอดอย่างต่อเนื่อง ตั้งแต่ปีใหม่ 2547 อาการของคุณพ่อดีขึ้นมากจนแพทย์ให้ออกจากห้อง ICU มาพักฟื้น จนกระทั่งถึงวันสุดท้าย คือวันศุกร์ที่ 9 เมษายน 2547 ผู้ส่งเคสและ คุณแม่ ได้อยู่ข้างเตียง คอยพูดเตือนสติให้ คุณพ่อ นึกถึงบุญทุกบุญที่ลูกทำให้ และนึกถึงบุญที่ คุณพ่อ เคยทำเอง ซึ่ง คุณครูไม่ใหญ่ ย้ำว่าเป็นหลักวิชชาที่ถูกต้องในการเยี่ยมไข้ คุณพ่อ ลืมตาเหมือนมีแรงขึ้น แม้ดูภายนอกเหมือนคนป่วยไม่ขยับตัวหลับตา แต่จริง ๆ ไม่ได้ปิดหู ยังได้ยิน ควรพูดเรื่องบุญ เรื่องธรรมะ อย่าพูดเรื่องครอบครัว เรื่องทำมาหากิน เรื่องสนุกสนาน หรือล้อคนป่วย เพราะจะทำให้ใจหมอง ภาพสุดท้ายติดในใจเป็นคตินิมิต ภพก็จะรองรับดึงดูดไป ได้บอกให้ คุณพ่อ ไปอยู่กับหลวงปู่ฯ นึกถึงบุญทุกบุญ ขอบคุณร่างกาย ขอบคุณหมอพยาบาล ขอบคุณ คุณครูไม่ใหญ่ และ คุณยายอาจารย์ พูดไปจนกระทั่งหัวใจของท่านสงบนิ่ง หยุดเต้น และเดินทางออกจากกายมนุษย์ไป

อีกเคสคือเรื่องของ พี่เขย ของผู้ส่งเคส ประมาณปี 2540 พี่เขย มีรางสังหรณ์และผู้ใหญ่ทักว่าจะมีเคราะห์หนัก อาจถึงชีวิต ผู้ส่งเคสและ พี่สาว จึงชวนกันทำบุญอย่างหนัก สร้างพระประจำตัวจารึกชื่อทุกคนในครอบครัว สร้างพระแกนกลาง 10 องค์ รวมทั้งครอบครัวสร้างพระเกือบ 30 องค์ ต่อมาวันหนึ่ง พี่สาว และ พี่เขย ไปร่วมคณะทัวร์ทำบุญที่วัดแห่งหนึ่งที่จังหวัดอุดรธานี ขากลับ รถตู้ที่ไปเกิดอุบัติเหตุพลิกคว่ำ พี่เขย บาดเจ็บสาหัส ซี่โครงหัก ปอดฉีก เข้ารับการรักษาหลายเดือนและรอดชีวิตมาได้ทั้งที่สภาพหนักมาก แต่ต้องกลายเป็นอัมพาต นอนติดเตียง ลุกนั่งเดินไม่ได้ อย่างไรก็ตาม พี่เขย มีความจำและสติดี บางครั้งก็ยังนั่งรถเข็นมาร่วมงานบุญสำคัญได้