EP.390 ผิดฝาผิดตัว

ผู้ส่งเคสท่านนี้ได้ถ่ายทอดเรื่องราวของครอบครัว ตั้งแต่รุ่นปู่ย่า มาจนถึงรุ่นคุณพ่อคุณแม่ของท่าน และเรื่องของน้าชาย ซึ่งเป็นเหตุการณ์ชีวิตที่เต็มไปด้วยความไม่คาดฝันและความพลัดพราก เรื่องราวได้ถูกส่งมาเพื่อขอความกระจ่างตามหลักวิชชา

เรื่องราวเริ่มต้นจากรุ่นปู่และย่าของคุณผู้ส่งเคส ซึ่งเป็นคนจีนที่พบรักกันแบบคลุมถุงชนที่อลเวงมาก ตอนจะแต่งงาน แม่สื่อได้มาติดต่อครอบครัวของย่าว่าจะให้แต่งงานกับหนุ่มคนหนึ่งที่ไม่ใช่ปู่ แต่พอถึงเวลาแต่งจริง กลับมีการสลับตัวเจ้าบ่าว เป็นปู่เข้ามาแต่งงานแทน ตอนนั้นย่าไม่รู้เลยเพราะมีผ้าคลุมหน้าไว้ตามประเพณีจีนสมัยก่อน มารู้ตัวก็ตอนส่งตัวเข้าหอแล้วเปิดผ้าคลุมหน้าออก จึงรู้ว่าผิดตัว แต่ด้วยธรรมเนียมจีนที่เคร่งครัด ถือว่าถึงจะผิดตัวถ้าได้แต่งงานแล้วก็ต้องเลยตามเลย ปู่กับย่าจึงอยู่กินกันเรื่อยมาด้วยประการฉะนี้

คุณพ่อของผู้ส่งเคสเกิดมาได้เพียง 2-3 ขวบ ก็ต้องกลายเป็นเด็กกำพร้า เนื่องจากปู่ซึ่งติดฝิ่นก็ได้เสียชีวิตไปก่อน ส่วนย่าก็อยู่ต่อมาไม่นานก็เป็นโรคร้ายและเสียชีวิตตามไป พี่สาวของพ่อจึงนำคุณพ่อมาฝากไว้กับโรงเจ เจ้าสำนักโรงเจก็ได้บุญธรรมและพยายามส่งเสียให้คุณพ่อได้เล่าเรียน แต่แปลกมากที่เรียนเท่าไหร่คุณพ่อก็ไม่สามารถอ่านออกเขียนได้เลย จึงต้องเลิกเรียน เจ้าสำนักก็ลองให้คุณพ่อไปทำธุรกิจส่วนตัวหลายอย่าง แต่ก็เจ๊งทุกอย่าง จนกระทั่งได้ส่งให้คุณพ่อไปทำงานเป็นลูกจ้างของเพื่อนที่ร้านค้าแห่งหนึ่ง

ที่ร้านค้านั้นเอง คุณพ่อก็ได้พบกับคุณแม่ของผู้ส่งเคส และนึกรักคุณแม่ตั้งแต่แรกเห็น หลังจากแต่งงานกัน คุณพ่อก็ไปขับสามล้อ ขับแท็กซี่อยู่พักหนึ่ง แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จ คุณแม่พยายามสอนให้คุณพ่ออ่านเขียนหนังสือไทย แต่คุณพ่อก็จำไม่ได้ พอจำได้สักพักก็ลืมไปอีก ต่อมา ญาติได้ชวนให้ไปทำงานที่โรงแรมม่านรูด ทำหน้าที่เชียร์แขกและเก็บสตางค์ คุณพ่อเห็นว่าตัวเองไม่มีความรู้ ทำอะไรก็ไม่สำเร็จ อาชีพนี้ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร จึงตัดสินใจไปทำงานที่โรงแรมนี้อยู่หลายสิบปี จนกระทั่งพี่สาวและน้องชายของผู้ส่งเคสโตเป็นวัยรุ่น

ตอนเด็กๆ ผู้ส่งเคสเห็นแต่คุณพ่อออกไปทำงานตอนกลางคืน แล้วกลับมาตอนเช้า เลยไม่รู้ว่าพ่อทำงานโรงแรมแบบไหน นึกว่าเป็นโรงแรมธรรมดา คุณพ่อไม่เคยพูดเรื่องโรงแรมนี้ให้ฟังเลย อีกทั้งไม่เคยไปยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงในโรงแรมด้วย แต่ถึงจะเป็นแบบนี้ คุณพ่อก็ยังโดนจับ เพราะช่วงนั้นเขารณรงค์เรื่องนี้ขึ้นมาพอดี ฉะนั้น ทางโรงแรมก็วิ่งเต้นช่วยคุณพ่อออกมา ด้วยเหตุนี้ พอผู้ส่งเคสเริ่มต้นทำงานมีรายได้ จึงได้ขอให้คุณพ่อเลิกอาชีพนี้ได้สำเร็จเมื่อปี 2537

เมื่อไม่กี่เดือนก่อนที่ท่านจะเสียชีวิต คุณพ่อไปตรวจร่างกายอย่างละเอียดที่โรงพยาบาลรามาฯ เนื่องจากท่านเป็นโรคหัวใจโตมาหลายปีแล้ว และกินยาบรรเทามาตลอด เมื่อแพทย์ตรวจร่างกายละเอียดก็บอกว่าโรคหัวใจโตหายไปแล้ว เป็นหัวใจรั่วแทน จึงลดและเปลี่ยนยาใหม่ให้ หลังจากคุณพ่อรับประทานยาใหม่ไป 4 วัน คืนวันที่ 4 คุณพ่อก็เริ่มมีอาการไอไม่หยุด เป็นชั่วโมง พอ น้องชายของผู้ส่งเคสไปดูก็เห็นมีเลือด และคุณพ่อก็บอกว่า "พ่อไม่ไหวแล้ว พ่อไม่ไหวแล้ว" แล้วคุณพ่อก็ฟุบลงไป น้องชายรีบออกไปหา รถแต่หาไม่ได้เลย เพราะตอนนั้นเวลา 1:00 น. แล้ว อยู่ๆ ก็มีรถโรงเรียนคันหนึ่งซึ่งไม่รู้จักกันเลย เข้ามาช่วยพาคุณพ่อไปส่งโรงพยาบาล แล้วก็หายไปเลย

พอไปถึงโรงพยาบาล ทางโรงพยาบาลก็ปั๊มหัวใจ เพราะคุณพ่อหยุดหายใจไปแล้ว 20 นาที หลังจากนั้นคุณพ่อก็กลับมาหายใจอีกครั้ง แล้วก็อยู่พักรักษาตัวในโรงพยาบาลอีกประมาณ 2 อาทิตย์ พออาการคุณพ่อกลับมาอยู่ในเกณฑ์ดี ครอบครัวจึงตัดสินใจย้ายโรงพยาบาล เพราะค่าใช้จ่ายสูงมาก แต่พอ ย้ายมาได้เพียงแค่วันเดียว คุณพ่อก็เสียชีวิตในวันที่ 6 ตุลาคม 2547 พวกเราไม่มีโอกาสทบทวนบุญให้คุณพ่อตอน 3 ฮือกสุดท้ายเลย เพราะที่โรงพยาบาลใหม่จำกัดเวลาเยี่ยม แล้วก็ไม่ได้โทรบอกให้ทางครอบครัวทราบตอนก่อนที่คุณพ่อเสีย

ผู้ส่งเคสรู้สึกว่าตัวเองทำหน้าที่ของลูกได้ดีที่สุดแล้ว เพราะขณะที่บวชบูชาธรรมรุ่น 60 ปี พระราช ท่านได้ติดจานดาวธรรมให้ที่บ้าน ซึ่งนับแต่นั้นมา ทำให้ใจคุณพ่ออยู่ในบุญตลอด ท่านตื่นมาตักบาตรทุกเช้า พอถึงช่วง 16:00 น. ก็จะเริ่มดูดาวธรรมอย่างต่อเนื่อง ได้บูชาเจดีย์ แล้วฟังรายการช่วงคุณครูไม่ใหญ่อย่างตลอดต่อเนื่องจนถึง 22:00 น. จึงค่อยหลับ อยู่ในอู่เทเลบุญทุกวัน มาวัดทุกอาทิตย์แทบไม่ขาดเลย และคุณพ่อจะพูดถึงแต่กฐินจักรพรรดิ ตลอด ใจจดจ่อมาก แม้ท่านจะป่วยหนัก แต่สำหรับกฐินจักรพรรดิแล้วท่านทุ่มเทสุดๆ ซึ่งท่านบอกว่ากฐินครั้งนี้จะทุ่มทำบุญสุดตัวเลย อยากสร้างมหารัตนวิหารคด เพราะได้ฟังพระเดชพระคุณหลวงพ่อพูดว่ายังไงให้รักษาลมหายใจไว้ คอยให้ อยู่ถึงวันที่ จะนิมนต์พระจากทั่วสารทิศมาถวายมหาทานบารมีถึง 300,000 องค์ ประโยคนี้เองทำให้พ่อมีความหวังอยากจะรักษาลมหายใจไว้ให้ถึงวันนั้นให้ได้ แต่ทำอย่างไรได้ มัจจุราชไม่ให้โอกาสใครสักคนเลย แม้ว่าจะต่อรองด้วยวิธีการใดก็ตาม พ่อปิติและรอคอยอยากให้ถึงวันทอดกฐินมาก เพราะอยากเห็นการรวมกันของพุทธบริษัท 4 ทั่วโลกจำนวน 1 ล้านคนเกิดขึ้นเร็วๆ และอยากได้มาถวายมหาทานกับพระถึง 300,000 รูป ซึ่งท่านถึงกับบอกกับลูกๆ ว่าท้องที่พ่อมีอยู่ให้ นำไปขายทำกฐินให้พ่อด้วย แต่ผู้ส่งเคสเห็นว่าเป็นช่วงหล่อทองหลวงปู่ จึงนำมาหล่อทองหลวงปู่ให้กับพ่อไปก่อน แต่ก็เอาเงินของคุณพ่อและเงินของผู้ส่งเคสที่ให้คุณพ่อทำบุญกฐินในช่วงนี้อย่างไม่ขาด คุณพ่อเสียชีวิตก่อนที่จะถึงวันกฐินจักรพรรดิ

เรื่องราวของคุณแม่: คุณแม่เป็นบุตรคนที่ 4 จากพี่น้อง 9 คน คุณตาคุณยายมีอาชีพค้าขาย ตอนคุณแม่อายุ 13 ปี คืนวันหนึ่งคุณตาตื่นขึ้นมากลางดึก แล้วใช้มือจิกหัวคุณยายขึ้นมา อีกมือหนึ่งถือสาก ตีลงไปที่ขมับคุณยายอย่างไม่ยั้ง คุณแม่และพี่น้องคนอื่นนอนอยู่อีกมุ้งหนึ่งได้ยินเสียงคุณยายร้องให้ช่วย ตกใจตื่นมาเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดก็ร้องตะโกน แต่คุณตาก็ไม่หยุด จนเมื่อคุณยายสลบไปแล้ว คุณตาจึงใช้มีดแทงไปที่คุณยายแบบไม่ยั้งจนเสียชีวิต จากนั้นก็หยิบเม็ดยามา 1 กำมือกรอกลงไปในปากตัวเอง แล้วก็ใช้มีดแทงตัว เอง 6 ครั้งจนตาย โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่าเหตุใดคุณตาถึงทำร้ายคุณยายและฆ่าตัวตาย ก่อนเกิดเหตุประมาณ 7 เดือน คุณยายคลอดลูกคนสุดท้องคือน้าชาย ในปีเสือและมีฟัน 2 ซี่ล่างตั้งแต่แรกเกิด หมอดูบอกว่าถ้าเลี้ยงไว้จะเป็นเด็กกินพ่อกินแม่ แต่คุณตาไม่เชื่อจึงเลี้ยงไว้ ผู้ส่งเคสอยากทราบว่าเรื่องนี้เกี่ยวกับความตายของคุณตาคุณยายหรือไม่ และทำไมน้าชายมีฟัน 2 ซี่ล่างตั้งแต่เกิด เป็นเพราะกรรมอะไร