EP.865 แพ้ท้องอยากกินพริกสด

ผู้ส่งเคสท่านนี้เป็นลูกศิษย์ คุณครูไม่ใหญ่ ที่ตั้งใจเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาติดตามรายการมาโดยตลอด ไม่ว่าสถานการณ์ภายนอกจะเป็นเช่นไร ท่านตั้งใจฟังธรรมะ ศึกษาเรื่องราว กฎแห่งกรรม ไม่เคยขาดเลย ตั้งแต่เล็กจนโต ท่านก็เป็นเด็กที่ทราบซึ้งในพระคุณของคุณแม่มาก จึงตั้งใจทำความดีเพื่อตอบแทน ในปี พ.ศ. 2541 ผู้ส่งเคสได้เข้าอบรมมัชฌิมธรรมทายาทหญิงที่วัดพระธรรมกาย และทราบซึ้งในเป้าหมายการสร้างบารมีของหมู่คณะ จึงเข้ามาเป็นอาสาสมัครของกองพิธีกรรม ท่านมีอุตสาหะมาก เดินทางด้วยรถประจำทางจากภูเก็ตไปวัดพระธรรมกายทุกเย็นวันศุกร์ต้นเดือน รับบุญจนเสร็จวันอาทิตย์แล้วจึงเดินทางกลับถึงภูเก็ตเช้าวันจันทร์ เพื่อไปโรงเรียนต่อ ท่านสร้างบุญเช่นนี้มาจนจบ ม.6 และเมื่อเข้าเรียนระดับมหาวิทยาลัยที่ธรรมศาสตร์ในปี พ.ศ. 2543 ก็ยังเดินทางมาเอาบุญที่วัดเป็นประจำ ไม่เคยขาดเลย หลังจากจบการศึกษาปี พ.ศ. 2547 ด้วยปริญญาตรีเกียรตินิยมอันดับ 2 (ซึ่งคุณครูไม่ใหญ่บอกว่าน่าจะได้อันดับ 1) ท่านก็ตัดสินใจเข้าเป็นบัณฑิตแก้ว หรือนักสร้างบารมีเขตใน ติดตามคุณครูไม่ใหญ่ซึ่งเป็นทั้งหลักชัยและหลักใจ ปัจจุบันท่านยังคงรับบุญอยู่ในกองพิธีกรรม อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้ ผู้ส่งเคสและครอบครัวกำลังเผชิญมรสุมร้ายที่ทำให้ชีวิตอึมครึม เกิดความทุกข์ใจอย่างยิ่ง โดยเฉพาะสถานการณ์ของคุณพ่อ ทำให้ไม่ทราบจะหันหน้าไปพึ่งใคร จึงนึกถึงแต่ใบหน้าของคุณครูไม่ใหญ่

เรื่องราวของครอบครัวผู้ส่งเคส เริ่มต้นที่ คุณปู่ ซึ่งเป็นชาวจีนแผ่นดินใหญ่ อพยพไปอยู่ที่รัฐปีนัง ประเทศมาเลเซีย ท่านตั้งรกรากทำมาหากินที่นั่น แต่ฐานะทางการเงินไม่ดีนัก อาศัยอยู่ในบ้านเช่าเก่าๆ หลังหนึ่ง คุณปู่ยึดอาชีพเป็นจับกังบนเรือสินค้า มีร่างกายแข็งแรง ท่านนับถือเจ้าแม่กวนอิมมาก อยู่มาวันหนึ่ง ท่านถูกเจ้าของบ้านไล่ออก ทำให้ท่านน้อยใจในโชคชะตาและต่อว่าเจ้าแม่กวนอิมที่ไม่ช่วยท่านบ้างเลย และแล้วท่านก็อัญเชิญรูปปั้นเจ้าแม่กวนอิมไปทิ้งทะเลท่ามกลางเสียงคัดค้านของคนรอบข้าง ทุกคนเฝ้าจับตาดูว่าอะไรจะเกิดขึ้น จนกระทั่งวันหนึ่ง คุณปู่ได้วิ่งไล่ตีหนูที่ขึ้นไปบนเรือสินค้า เพราะกลัวหนูจะกัดสินค้า ท่านตีหนูจนหลังหักตาย ไม่นานหลังจากนั้น ท่านก็ประสบอุบัติเหตุ ถูกกระสอบข้าวสารบนเรือทับจนเสียชีวิต ผู้คนในยุคนั้นต่างเชื่อว่าเหตุการณ์นี้เกิดจากอาถรรพ์ของเจ้าแม่กวนอิม

คุณพ่อของผู้ส่งเคส เกิดที่รัฐปีนังเช่นเดียวกัน ชีวิตตั้งแต่เล็กจนโตประสบแต่ความยากลำบาก ฐานะทางบ้านไม่ดี ต้องไปอาศัยอยู่ตามศาลเจ้าต่างๆ เพื่อที่จะได้เรียนหนังสือและศึกษาธรรมะ พร้อมทั้งช่วยงานที่นั่นเพื่อแลกกับอาหารประทังชีวิต อยู่มาวันหนึ่ง ผู้ดูแลศาลเจ้าบอกให้คุณพ่อไปช่วยงานที่ศาลเจ้าแห่งหนึ่งในจังหวัดภูเก็ต คุณพ่อจึงเดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลมา ที่ภูเก็ตนี่เอง คุณพ่อได้พบกับคุณแม่ของผู้ส่งเคสขณะที่คุณแม่ไปซื้อปาท่องโก๋ และคุณแม่ก็ไปทำบุญที่ศาลเจ้าแห่งนี้เป็นประจำ ทั้งสองพูดคุยกันไม่กี่คำก็ตกลงแต่งงานกัน และช่วยกันทำมาหากิน คุณพ่อตัดสินใจปักหลักใช้ชีวิตอยู่ที่เมืองไทยตั้งแต่นั้นมา ไม่กลับไปมาเลเซียอีกเลย

แต่ตามกฎหมายแล้ว คุณพ่อตกอยู่ในฐานะคนต่างด้าว มีสิทธิ์อาศัยอยู่ในราชอาณาจักรไทยเป็นการชั่วคราวเท่านั้น ท่านต้องเดินทางไปต่อวีซ่าที่ปีนังเป็นประจำทุก 3 เดือน ทำเช่นนี้มานานกว่า 20 ปี แม้คุณพ่อจะไม่ใช่คนไทย แต่ท่านรักผืนแผ่นดินไทยมากถึงขนาดเคยบอกว่าถ้าจะตายก็ขอตายที่เมืองไทยแห่งนี้ ถึงจะรักแค่ไหน แต่ท่านก็ต้องอยู่แบบคนไม่มีสิทธิ์ประกอบอาชีพใดๆ ต้องทำแบบหลบๆ ซ่อนๆ ตลอดมา เพราะไม่มีใบอนุญาตทำงาน

แล้ววันที่ฝันร้ายก็มาถึง คุณพ่อถูกตำรวจจับขณะช่วยเพื่อนขายของในห้างสรรพสินค้าที่ภูเก็ต ถูกตั้งข้อหาอาชีพต้องห้ามสำหรับคนต่างด้าว สำนักงานตรวจคนเข้าเมืองได้เพิกถอนการอนุญาตให้อยู่ในประเทศทันที ท่านถูกส่งไปกักขังที่สำนักงานตรวจคนเข้าเมืองนานถึง 12 วัน ก่อนจะถูกส่งตัวออกนอกประเทศกลับไปยังมาเลเซีย ท่านไปอยู่ที่นั่นนาน 2 เดือนจึงเดินทางกลับมาที่ประเทศไทยอีกครั้ง แต่กลับพบว่าตนเองถูกขึ้นบัญชีที่ด่านตรวจคนเข้าเมืองว่าห้ามเข้าประเทศไทย ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2548 สั่งห้ามเข้านานถึง 100 ปี ทำให้คุณพ่อเฉาชีวิตไปเลย ขณะที่ผู้ส่งเคสส่งเคสนี้ คุณพ่อยังคงต้องอยู่นอกประเทศไทยและไม่ทราบชะตากรรมว่าจะได้กลับมาเมื่อไร ปัจจุบันท่านอายุ 57 ปีแล้ว ครอบครัวคิดถึงท่านมาก ตอนนี้คุณพ่อมีอาการข้างเคียงคือ ดวงตาข้างขวามองไม่เห็นแล้ว และยังหายใจติดขัด ผู้ส่งเคสกำลังทำเอกสารยื่นคำร้องขอให้ท่านได้กลับเข้าเมืองไทยอีกครั้ง

ด้านคุณแม่ ชีวิตตั้งแต่เล็กจนโตก็ลำบากแสนสาหัส ไม่เคยรู้จักคำว่าสบายเลย ต้องช่วยคุณยายทำสวนผัก ทำเส้นขนมจีนขาย เรียนแค่ ป.4 แล้วต้องลาออก ต้องไปรับจ้างร่อนแร่อยู่ที่เหมืองในภูเก็ตตั้งแต่ 7 โมงเช้าถึง 5 โมงเย็น เพื่อหาเงินส่งเสียน้องๆ คนอื่นให้ได้เล่าเรียน ต้องก้มหน้าก้มตาร่อนแร่จนปวดหลังแทบขาดใจ แม้ชีวิตจะลำบาก ท่านก็ไม่เคยปริปากบ่น เมื่อแต่งงานกับคุณพ่อ ท่านยังมีลูกยากอีกด้วย เคยแท้งลูกไปถึง 2 ครั้ง กระทั่งตั้งท้องครั้งที่ 3 คือผู้ส่งเคส ท่านมีอาการแพ้ท้อง อยากกินพริกสด วันละ 5-10 เม็ด และท่านก็อุ้มท้องนานถึง 10 เดือน 10 วันพอดี ไม่ขาด

ครั้งหนึ่งเมื่อเดือนเมษายน 2548 ขณะที่คุณแม่และญาติๆ นั่งรถยนต์ไปทำธุระตอนหกโมงเย็น คุณแม่นั่งสวดมนต์และนึกบูชาพระเจดีย์อยู่ในใจ เกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิด ฝนตกถนนลื่นมาก รถไหลออกนอกถนน พลิกคว่ำหลายตลบตกลงไปในเหวข้างทาง คุณแม่นึกถึงคุณหลวงปู่วัดปากน้ำภาษีเจริญ ภาวนาขอให้ท่านช่วย รถได้กลิ้งมาหยุดอยู่บริเวณเนินดินใหญ่ สภาพรถตะแคงอยู่ มีรถอีกคันผ่านมาช่วยทุกคนออกมาได้อย่างปลอดภัย ไม่มีใครเสียชีวิต ซึ่งเป็นเรื่องน่าอัศจรรย์มาก คุณแม่และญาติที่ไปด้วยแขวนพระปราบมารติดตัว ทำให้ท่านเชื่อมั่นในบุญและอานุภาพหลวงปู่วัดปากน้ำอย่างสุดหัวใจ ปัจจุบัน คุณแม่มีอาการไอมา 2-3 ปี รักษาเท่าไรก็ไม่หาย ท่านเริ่มทุกข์ใจหลายเรื่อง

คุณตาของผู้ส่งเคส เป็นคนใจใหญ่ใจนักเลง ชอบฆ่าล่าสัตว์ ท่านมีแผลที่ฝ่าเท้าซ้ายเป็นครึ่งลึกราว 2 ซม. ทำแผลทุกวันมาเกินกว่า 10 ปีแล้วแต่แผลก็ยังไม่หาย ตอนนี้ท่านอายุ 77 ปี

คุณยายของผู้ส่งเคส มีปัญหาที่หูข้างขวา รู้สึกเหมือนมีน้ำตกไหลซู่ๆ อยู่ในหูตลอดเวลา ได้ยินไม่ค่อยดี ท่านยังคงลำบากช่วยลูกหลานทำมาหากินมาจนถึงยามชรา

ลูกสาวคนเล็กของน้าสาวคนที่ 6 ผู้เป็นหลานสาวของผู้ส่งเคส เป็นเด็กฉลาด ช่างพูดช่างคุย ป่วยเป็นโรคอีสุกอีใสในเดือนมีนาคม 2547 แต่เมื่อไปหาหมอ กลับพบว่าเป็นมะเร็งต่อมน้ำเหลืองระยะที่ 3 อีก 9 เดือนต่อมาก็เสียชีวิตขณะอายุเพียง 5 ขวบ ก่อนเสียชีวิต ในช่วงบุญกฐินปี 2547 ผู้ส่งเคสได้ชวนให้เขาทำบุญกฐิน และเขาก็ได้ทำบุญใหญ่ก่อนละโลกไป