EP.916 แม่จะเป็นอะไร ก็ห่วงใยลูกเสมอ

ผู้ส่งเคสเป็นสตรีชาวกรุงเทพฯ ที่ชีวิตผกผันมาอยู่ถึงประเทศเยอรมนี คุณพ่อมีเชื้อสายจีน ส่วนคุณแม่เป็นชาวไทยเชื้อสายจีน ท่านทั้งสองเป็นเนื้อคู่กันและมีพยานรักด้วยกันถึง 6 คน โดยผู้ส่งเคสเป็นพี่คนโต ชีวิตในวัยเด็กต้องพบกับความโศกเศร้าเมื่อคุณแม่เสียชีวิตไปตั้งแต่อายุเพียง 11 ปี ทำให้ผู้ส่งเคสยังไม่ทันได้มีโอกาสตอบแทนพระคุณท่านเลย 3 ปีต่อมา คุณพ่อก็แต่งงานใหม่กับสาวสวยที่อ่อนกว่าถึง 33 ปีเพื่อแบ่งเบาภาระ แต่กลับมีภาระเพิ่มขึ้นอีก 4 คนจากแม่เลี้ยง เมื่อมีแม่เลี้ยง ชีวิตในบ้านก็ไม่สงบ มีปากเสียงกระทบกระทั่งกันบ่อย เพราะคุณพ่อมักเอาใจแม่เลี้ยงที่ยังอายุน้อย ผู้ส่งเคสซึ่งเป็นพี่คนโตและมีนิสัยใจแข็งไม่ยอมใคร จึงมักเป็นหัวโจกพาน้องๆ ลูกแม่เดียวกันไปทะเลาะกับแม่เลี้ยงเป็นประจำ จนคุณพ่อต้องเข้ามาตักเตือนและขอร้องให้ลดราวาศอก ทำให้ผู้ส่งเคสต้องใจอ่อนและอดทน เพื่อไม่ให้เกิดปัญหากับแม่เลี้ยงอีก เนื่องจากคุณพ่อและแม่เลี้ยงต่างเหน็ดเหนื่อยและไม่มีเวลาใส่ใจลูกๆ ผู้ส่งเคสจึงต้องรับภาระดูแลน้องๆ ทั้งหมดมาโดยตลอด

เมื่อผู้ส่งเคสอายุได้ 11 ปี คุณแม่ได้เสียชีวิตลงอย่างกะทันหันด้วยอาการความดันสูงและหัวใจวาย โดยก่อนออกจากบ้านไปโรงพยาบาล คุณแม่ได้สั่งเสียให้ผู้ส่งเคสซึ่งเป็นพี่คนโตดูแลน้องๆ ทั้งหมด และพูดเป็นนัยว่าไม่รู้จะได้กลับบ้านอีกหรือไม่ ทำให้ผู้ส่งเคสรู้สึกว่าเป็นการสั่งลา หลังคุณแม่เสียชีวิตไปครึ่งปี ผู้ส่งเคสในวัย 11 ขวบครึ่ง ได้เห็นคุณแม่มาหาถึง 3 ครั้ง ครั้งแรกเห็นคุณแม่เดินมาที่หน้าบ้านตอนกลางวัน ด้วยความตกใจจึงวิ่งหนี ครั้งที่สองขณะซักผ้าที่คลองเสร็จ กำลังจะลงเล่นน้ำ เห็นคุณแม่ยืนทำหน้าดุอยู่ฝั่งตรงข้าม จึงตกใจและวิ่งหนีไปอีก ครั้งที่สาม ขณะกำลังทำกับข้าว นึกถึงคำสอนของคุณแม่ แล้วเงยหน้าขึ้นไปเห็นคุณแม่ยืนยิ้มอยู่ที่หน้าต่างบ้านตรงข้าม ด้วยความตกใจจึงทิ้งกระทะแล้ววิ่งเข้าบ้านไป ทำให้ผู้ส่งเคสรู้สึกว่าไม่ว่าแม่จะเป็นอะไร แม่ก็ห่วงใยลูกเสมอ

หลังจากคุณแม่เสียชีวิตไป 3 ปี คุณพ่อก็แต่งงานใหม่กับสาวสวย พร้อมกับมีน้องเพิ่มขึ้นอีก 4 คนจากแม่เลี้ยง ทำให้ภาระคุณพ่อมากขึ้นและเริ่มเครียด โมโหร้าย ดุลูกๆ บ่อย เมื่อผู้ส่งเคสและน้องๆ ลูกแม่เดียวกันโตขึ้นและช่วยเหลือตัวเองได้แล้ว จึงแยกย้ายออกไปจากบ้าน แต่ก็ยังคงส่งเงินให้คุณพ่อใช้จ่าย

ลูกชายคนหนึ่งของแม่เลี้ยงซึ่งอายุ 38 ปี มีนิสัยเกเรมาตั้งแต่เด็ก ติดกาว และมักจะมาขอเงินคุณพ่อ หากคุณพ่อไม่ให้ก็จะทำร้ายทุบตีเป็นประจำจนชาวบ้านต้องโทรเรียกรถพยาบาลมารับคุณพ่อเวลาที่ถูกซ้อมจนสลบ ลูกคนอื่นๆ ไม่รู้เรื่องเพราะคุณพ่อมักจะปิดบัง ครั้งสุดท้ายผู้ส่งเคสสังเกตเห็นเพียงคุณพ่อผอมลง แต่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จนวันที่ 27 พฤศจิกายน 2533 คุณพ่อก็เสียชีวิตลง ความจริงเปิดเผยขึ้นเมื่อพบรอยฟกช้ำเต็มตัว แพทย์วินิจฉัยว่าหัวใจช้ำ ปอดช้ำ ตับแตก ทั้งยังมีคำยืนยันจากชาวบ้านว่าคุณพ่อถูกซ้อม ทำให้ลูกชายคนดังกล่าวถูกดำเนินคดี

น้องชายคนหนึ่งของแม่เดียวกันก็เกเรมากเช่นกัน ชอบคบเพื่อนไม่ดี ดื่มเหล้า เที่ยวกลางคืน และเคยค้ายาเสพติด มักมีเรื่องทะเลาะวิวาท และผู้ส่งเคสต้องคอยแก้ปัญหาให้ทุกครั้ง น้องชายไม่ติดยาแต่ลองทุกอย่าง โดยเฉพาะกัญชา และมักจะมาเสพที่ห้องพักของผู้ส่งเคสโดยบอกว่า "ไม่มีอะไรทำ" ครั้งหนึ่งเกิดเรื่องทะเลาะวิวาทและแทงคู่ปรับจนติดคุก ขณะอยู่ในคุก ผู้ส่งเคสได้ชวนน้องชายบวช น้องชายสัญญว่าจะบวชตลอดชีวิตทำให้ผู้ส่งเคสปลาบปลื้ม แต่น้องชายบวชได้เพียง 7 พรรษาก็สึกออกมามีครอบครัว สาเหตุที่สึกเนื่องจากได้รับมอบหมายจากเจ้าอาวาสให้ไปสร้างวัดสาขาแห่งใหม่ ต้องรับภาระหนักทั้งเรื่องคนงาน เรื่องวัสดุก่อสร้าง และพระที่ติดตามก็ไม่ช่วย ทำให้กลายเป็นที่รวมภาระจนไม่มีเวลาบำเพ็ญสมณธรรม สุดท้ายจึงแก้ปัญหาด้วยการไปมีครอบครัว

เมื่อผู้ส่งเคสอายุได้ 25 ปี เรียนจบชั้น ม.5 แล้ว และน้องๆ โตช่วยเหลือตัวเองได้แล้ว รู้สึกเบื่อชีวิตมาก คิดอยากตายแบบไม่ต้องการฆ่าตัวตายเอง แต่อยากให้ตายโดยบังเอิญ เช่น เดินให้รถชน แต่ก็ไม่เคยถูกรถชนเลย จนเช้าวันหนึ่ง มีบุญได้ยินเสียงพระรูปหนึ่งเทศน์ทางวิทยุ คำสอนตรงใจมาก โดยเฉพาะเรื่องชีวิตมีคุณค่า ผู้ส่งเคสจึงเริ่มแสวงหาคำสอนต่อไป เคยอ่านหนังสือฝึกนั่งสมาธิแบบต่างๆ แต่รู้สึกอึดอัด หายใจไม่ออก จึงเลิกทำ จนกระทั่งแต่งงานกับสามีชาวเยอรมันและย้ายมาอยู่ที่เยอรมัน ปลายเดือนมิถุนายน 2548 ผู้ส่งเคสได้มีโอกาสไปบ้านเพื่อนและได้เห็นปฏิทินวัดพระธรรมกาย เมื่อเห็นภาพคุณครูไม่ใหญ่ก็ประทับใจมาก แต่เมื่อเห็นภาพวัดใหญ่โตและผู้คนมากมาย ใจกลับต่อต้านและตำหนิ ภายหลังตกงานจึงมีเวลาว่างไปบ้านเพื่อนบ่อยๆ และวันหนึ่งได้ดู DMC ฟังเรื่องนรก สวรรค์ ซึ่งเชื่ออยู่แล้ว แต่ไม่เคยมีใครตอบคำถามได้ชัดเจน แต่เมื่อได้ฟังจาก DMC ซึ่งมีการบรรยาย Case Study อย่างชัดเจน กลับไปถึงบ้านจึงรีบกราบขอขมาต่อหน้าภาพคุณครูไม่ใหญ่ ตั้งแต่นั้นมา ผู้ส่งเคสจึงเดินทางไปวัดพุทธฯ ตามคำชวนของกัลยาณมิตร เมื่อไปเห็นพระประธานก็ตกตะลึง ตื้นตันใจจนน้ำตาไหล บอกกับตัวเองว่าไม่เคยเห็นพระประธานองค์ใดแล้วรู้สึกอิ่มเอมใจเท่านี้ ผู้ส่งเคสจึงได้สร้างพระธรรมกายประจำตัว และขอเป็นลูกพระธรรมไปชั่วชีวิต ทุกภพทุกชาติ จนถึงที่สุดแห่งธรรม

ผู้ส่งเคสทำงานเป็นพยาบาลต้องดูแลคนชรา บางคนเลอะเลือน ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ บางคนก็ดุและทุบตีผู้ส่งเคส ปัจจุบันกำลังคิดจะทำธุรกิจอาหารและนวดแผนไทยกับกัลยาณมิตร และกำลังริเริ่มสร้างศูนย์ปฏิบัติธรรมหรือวัดสาขาเพิ่มในแถบนี้