EP.391 ลูกจ๋าแม่ไปสวรรค์ไม่ถูก

ผู้ส่งเคสเป็นลูกที่เข้าวัดพระธรรมกายและทำบุญทุกบุญมาอย่างต่อเนื่องยาวนานกว่า 23 ปี ตักบาตรทุกวันไม่เคยขาด มีความตั้งใจในการตอบแทนพระคุณบุพการีอย่างถูกหลักวิชชาในขณะที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ ผู้ส่งเคสรักและเป็นห่วงคุณแม่มาก พยายามหาหนทางให้ท่านเข้าใจเรื่องบุญ แม้ท่านจะจากไปแล้วก็ยังพยายามสื่อสารและนำบุญไปให้ท่านจนถึงที่สุด เป็นผู้ที่มีความกตัญญูกตเวทีสูง

(ความยาว: 1492 อักษร)

เรื่องราวนี้เริ่มต้นจากผู้ส่งเคสที่เข้าวัดพระธรรมกายและสั่งสมบุญมาอย่างยาวนานกว่า 23 ปี โดยตักบาตรทุกวันไม่เคยขาด ด้วยความกตัญญูต่อบุพการี ผู้ส่งเคสจึงอยากตอบแทนพระคุณท่านอย่างถูกหลักวิชชาในขณะที่ท่านยังมีชีวิตอยู่

คุณแม่ของผู้ส่งเคสเป็นคนจีนแท้ๆ ซึ่งมีความเข้าใจในพระพุทธศาสนาและการทำบุญน้อยมาก ท่านมีความเชื่อว่าการเชือดไก่ไหว้เจ้าเป็นการได้บุญ และมักจะฆ่าสัตว์ทำอาหารด้วยตัวเองเป็นประจำ โดยไม่ทราบว่าสิ่งนี้เป็นบาป

เมื่อคุณแม่อายุมากขึ้น น้ำหนักตัวมากจึงเดินไม่ค่อยได้ ทำให้ท่านชอบอยู่แต่ในห้องและไม่ได้มาวัด ผู้ส่งเคสจึงนำเงินไปมอบให้ท่านทุกครั้งและทุกบุญ โดยบอกว่าเป็นเงินของแม่ ให้ท่านนำไปทำบุญและอธิษฐาน และยังนำบุญที่ตัวเองทำไปให้ท่านอนุโมทนาที่บ้านเสมอ แม้บางครั้งคุณแม่จะนำเงินของตัวเองทำบุญบ้าง แต่ก็ไม่มากนัก เพราะท่านยังไม่ค่อยเข้าใจเรื่องบุญเท่าใด แต่ด้วยความรักที่มีต่อลูก เมื่อลูกพูดให้ท่านทำบุญ ท่านก็เต็มใจทำตามทุกครั้ง

ผู้ส่งเคสได้ติดจานดาวธรรมให้คุณแม่ดูเพื่อหวังให้ท่านเข้าใจเรื่องบุญมากขึ้น แต่เนื่องจากท่านมีพื้นฐานความเข้าใจน้อย การสร้างความเข้าใจจึงต้องใช้เวลามาก อนิจจา เวลาชีวิตของคุณแม่ไม่เพียงพอที่จะทำความเข้าใจเรื่องบุญได้ทั้งหมดก่อนจากโลกนี้ไป ท่านเสียชีวิตอย่างกะทันหันด้วยภาวะหัวใจล้มเหลวขณะนอนหลับในเช้าวันที่ 16 กันยายน 2547 ทำให้ผู้ส่งเคสไม่ได้ตั้งตัวและกังวลมากว่าท่านจะไปไม่ดี เพราะท่านยังไม่รู้หลักวิชชาเกี่ยวกับการใช้ชีวิตหลังความตาย

พี่น้องของผู้ส่งเคสและตัวผู้ส่งเคสเองต่างสัมผัสได้ตรงกันว่า คุณแม่ยังคงวนเวียนอยู่ในบ้านหลังเสียชีวิต โดยได้กลิ่นแป้งที่คุณแม่ใช้ ผู้ส่งเคสจึงนึกถึงหลักวิชชาที่ว่ากายละเอียดจะยังคงวนเวียนอยู่ 7 วันก่อนเจ้าหน้าที่เขตจะมารับตัว ด้วยความเชื่อว่าคุณแม่ยังอยู่และอาจไม่รู้ตัวว่าเสียชีวิตแล้ว ผู้ส่งเคสจึงตัดสินใจเข้าไปในห้องของคุณแม่ ยกเก้าอี้มาตั้งให้ท่านหนึ่งตัว และพูดคุยกับท่าน ทำเหมือนตอนท่านยังมีชีวิตอยู่ โดยบอกว่าท่านเสียชีวิตแล้ว ไม่ต้องห่วงอะไรทั้งนั้น ให้นึกถึงบุญที่เคยทำร่วมกัน และให้ไปสวรรค์

ผู้ส่งเคสได้หยิบรูปงานบุญต่างๆ ที่ไปทำที่วัดให้ท่านดู และโอบกอดท่านเหมือนตอนมีชีวิตอยู่ โดยรู้สึกเหมือนได้กอดคุณแม่จริงๆ สัมผัสได้ว่ามีอะไรอยู่กลางอากาศที่มองไม่เห็น จากนั้นจึงเปิด VCD งานบุญ ทบทวนบุญทุกบุญให้คุณแม่ฟัง และบอกท่านว่าจะทำบุญกฐินจักรพรรดิให้ โดยใส่ชื่อคุณแม่เป็นประธานกอง

คืนวันเดียวกับที่ทำบุญกฐินจักรพรรดิให้คุณแม่ (ซึ่งเป็นวันที่ 4 หลังท่านเสียชีวิต) น้องสาวของผู้ส่งเคสฝันว่าคุณแม่มาถามว่า "ไปสวรรค์ไปอย่างไร แม่ไปไม่ถูก" ทำให้ผู้ส่งเคสคิดว่าคุณแม่ยังวนเวียนอยู่และอาจยังนึกถึงบุญไม่ได้ แม้จะสื่อสารกันไม่ได้ ผู้ส่งเคสก็ยังหาหนทางนำบุญมาถึงบ้าน โดยจัดพิธีทำบุญถวายสังฆทานและภัตตาหาร โดยนิมนต์พระมาที่บ้าน เพื่อให้คุณแม่ซึ่งอยู่ที่บ้านได้ออกมาทำบุญและรับบุญด้วยกัน เผื่อจะทำให้ท่านนึกถึงบุญออก นอกจากนี้ยังเขียนบัญชีบุญที่เคยชวนคุณแม่ทำเป็นข้อๆ พร้อมรูปถ่ายตอนทำบุญ วางไว้ในห้องท่าน และเปิด VCD บุญวนซ้ำๆ ทิ้งไว้

เมื่อครบกำหนด 7 วันหลังการเสียชีวิตของคุณแม่ ผู้ส่งเคสจึงนั่งสมาธิ ทบทวนบุญทั้งหมดที่เคยทำมา 23 ปี และอุทิศให้ท่าน จนได้ยินเสียงแว่วมาว่าให้ไปนอนได้แล้ว เพราะคุณแม่ไปดีแล้ว

ผู้ส่งเคสยังได้เล่าถึงคุณแม่สามีที่เสียชีวิตก่อนคุณแม่ของตนเองเพียง 5 วัน ด้วยโรคมะเร็งลำไส้ คุณแม่สามีมีอัธยาศัยและความเข้าใจเรื่องบุญต่างจากคุณแม่ของตนเองมาก ท่านเข้าใจได้ง่าย เห็นคุณค่าและรีบขวนขวายทำบุญด้วยตนเอง ท่านพยายามมาวัดพระธรรมกาย และใช้เงินตัวเองทำบุญทุกบุญ แม้ป่วยอยู่ที่โรงพยาบาลยังขอพยาบาลยืมเงินทำบุญ และเก็บน้ำผลไม้ของโรงพยาบาลไว้ตักบาตรพระ คุณแม่สามีเสียชีวิตเมื่อวันที่ 11 กันยายน 2547 อายุ 86 ปี ส่วนคุณพ่อสามีอายุ 94 ปี ยังมีชีวิตอยู่ แต่มีอาการลอยๆ เฉยเมย ไม่ค่อยพูด เวลาให้ปัจจัยทำบุญก็เฉย แพทย์บอกว่าเป็นอาการของโรคซึมเศร้า แนะนำให้ลูกหลานเข้าไปคุยบ่อยๆ เปิดเทปธรรมะให้ฟัง ครอบครัวทางบ้านสามีต่างนับถือศาสนาที่แตกต่างกัน

ผู้ส่งเคสจึงมีคำถามเกี่ยวกับเรื่องราวเหล่านี้