EP.417 พุทธบุตรชาวลาว

ผู้ส่งเคสเป็นพระภิกษุชาวลาวที่มีประสบการณ์การเข้าวัดพระธรรมกายมายาวนานถึง 13 ปี ท่านเกิดที่ภาคใต้ของประเทศลาว และมีเหตุให้อพยพมาอยู่สุดชายแดนตั้งแต่อายุ 5 ขวบ ทำให้ชีวิตต้องเผชิญความลำบากหลากหลายรูปแบบ เมื่ออายุได้ 7 ขวบ ท่านประสบเหตุการณ์ที่กระทบต่อสุขภาพอย่างหนัก คือถูกวัวชนจนสลบไปหลายชั่วโมง และถูกหมากัดอย่างเอาเป็นเอาตาย ต่อมาเมื่ออายุ 9 ขวบ ท่านก็เริ่มป่วยด้วยโรคมาเลเรียซึ่งเป็นแบบมาราธอนต่อเนื่องยาวนานเกือบ 20 ปี จนถึงอายุ 28 ปี อาการไข้จับสั่นกำเริบขึ้นเรื่อยๆ สร้างความทุกข์ทรมานอย่างมาก จุดเปลี่ยนสำคัญในชีวิตคือเมื่อโยมพ่อเสียตอนอายุ 12 ปี ทำให้ท่านตัดสินใจเข้าสู่ร่มผ้ากาสาวพัสตร์ตั้งแต่นั้นมา

หลังจากตัดสินใจบวชตั้งแต่อายุ 12 ปี ผู้ส่งเคสได้กลายเป็นผู้ที่ใฝ่ในการศึกษาพระพุทธศาสนาอย่างยิ่ง ท่านมีความเห็นว่าหากจะอยู่ในเพศสมณะ ต้องศึกษาภาษาบาลี นักธรรม และพระอภิธรรม เพื่อให้มีความเข้าใจที่ถูกต้องและสามารถนำไปสอนญาติโยมได้ ด้วยแนวคิดนี้เอง ท่านจึงตัดสินใจเดินทางมายังประเทศไทยเพื่อศึกษาภาษาไทย นักธรรม และพระบาลี โดยมาพำนักที่วัดในจังหวัดอุบลราชธานี และสอบได้นักธรรมตรีที่อำเภอพิบูลย์มังสาหาร

การศึกษาของท่านต้องเผชิญกับอุปสรรคใหญ่หลวงเมื่อโรคมาลาเรียกำเริบหนัก จนต้องย้ายไปรักษาตามโรงพยาบาลต่างๆ และต้องย้ายสำนักศึกษาไปที่จังหวัดเชียงใหม่เพื่อเรียนนักธรรมโท เหตุการณ์ไม่คาดฝันมักเกิดขึ้นเสมอ ไข้มาลาเรียกลับมากำเริบหนักอีกครั้งก่อนสอบเพียง 1 วัน ทำให้ท่านต้องเข้าโรงพยาบาลอย่างไม่เต็มใจ แม้จะป่วยหนักและคุณหมอไม่ยอมในตอนแรก แต่ด้วยความตั้งใจอันแน่วแน่ ท่านยอมให้น้ำเกลือและยาเพียง 3 ชั่วโมง จากนั้นก็ขออนุญาตคุณหมอออกมาสอบ ความพยายามนี้ไม่สูญเปล่า ในที่สุดท่านก็สอบได้นักธรรมโทและพระอภิธรรมชั้นจุฬอภิธรรมกตรีที่สำนักสอบคณะจังหวัดเชียงใหม่สมความตั้งใจ และยังสอบได้ที่ 10 ของประเทศไทยสำหรับพระอภิธรรม สร้างความดีใจอย่างยิ่ง

อาการป่วยเรื้อรังและเกือบถึงแก่ชีวิตหลายครั้งทำให้ผู้ส่งเคสคิดว่าการอยู่ห่างไกลบ้านเกิดคงไม่เหมาะ ท่านจึงตัดสินใจย้ายจากเชียงใหม่กลับอุบลราชธานี ศึกษาอยู่ที่นั่นอีก 6 ปี ก่อนย้ายกลับประเทศลาว ไม่นานหลังจากกลับลาว ท่านก็ได้รับตำแหน่งเป็นเจ้าอาวาส และรองเจ้าคณะเมือง กว่าจะได้รับตำแหน่งนี้ ท่านต้องเผชิญกับอุปสรรคและการโจมตีมากมาย แต่สุดท้ายก็ได้รับความเจริญก้าวหน้าและได้รับตำแหน่งใหญ่ขึ้นเป็นลำดับ แม้จะมีตำแหน่งใหญ่โต แต่สิ่งที่ท่านภูมิใจที่สุดคือการได้เข้าวัดพระธรรมกาย ท่านรู้จักวัดพระธรรมกายมาตั้งแต่สมัยเป็นเณรอายุ 17-18 ปี และมาร่วมงานบุญใหญ่ที่วัดเป็นประจำ สม่ำเสมอ ปีละ 10 กว่าครั้ง ท่านรู้สึกคุ้นเคยกับหมู่คณะวัดพระธรรมกายอย่างยิ่ง เหตุการณ์ล่าสุดคือคืนวันที่ 20 เมษายน 2547 ขณะเดินทางมาร่วมหล่อพระ 3 แสนองค์ รถที่นั่งเกิดอุบัติเหตุพลิกคว่ำที่จังหวัดขอนแก่น แต่ท่านไม่เป็นอะไรมาก แค่มือเย็บ 2 เข็ม ท่านมองว่าชีวิตของท่านมีอุปสรรคมากมาย หากมีเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้น มักจะต้องได้รับผลกระทบเสมอ และก็ได้รับจริงดังที่คิด จากเรื่องราวชีวิตที่เต็มไปด้วยความอุตสาหะ อุปสรรค และการใฝ่ธรรมนี้เอง ผู้ส่งเคสจึงมีคำถามที่อยากกราบเรียนถามคุณครูไม่ใหญ่