EP.940 ไม่ได้มาง้อแต่มาขอร่ำลา

ผู้ส่งเคสเป็นชายหนุ่มรูปงาม สง่างาม จากดินแดนเมืองคาวบอย รัฐเท็กซัส สหรัฐอเมริกา ถึงแม้จะอยู่แดนไกล แต่ใจก็ไม่ห่างเหมือนระยะทาง ชีวิตในวัยเยาว์ของเขามีอิสระเสรี ท่ามกลางผืนนาสีทอง ภายใต้ครอบครัวที่อบอุ่น มีพ่อแม่และพี่น้องอีก 10 คน พวกเขาอยู่กันพร้อมเพรียงและอบอุ่นมาก แต่มีสิ่งหนึ่งที่ค้างคาใจผู้ส่งเคสมานานตั้งแต่เด็กจนถึงทุกวันนี้ คือเรื่องของกฎแห่งกรรม ที่เขาให้คำตอบกับตัวเองไม่ได้ ซึ่งดูเหมือนเป็นกฎเล็กๆ แต่คอยบงการให้เขาต้องประสบอุบัติเหตุเภทภัยอยู่เนืองๆ ไม่ว่าจะเป็นอุบัติเหตุเล็กๆ น้อยๆ แม้จะระวังตัวอย่างไรก็ต้องเจอ แต่มีอุบัติเหตุครั้งสำคัญที่จำฝังใจมาตลอด ทำให้เขารู้สึกว่าเรื่องกฎแห่งกรรมนี้มีความสำคัญ

เรื่องราวเริ่มขึ้นในวัยเยาว์ของผู้ส่งเคส ขณะที่เขายังเป็นเด็กน้อยอายุ 7 ขวบ ณ วันหนึ่งเขาออกไปเลี้ยงวัวเลี้ยงควาย จู่ๆ วัวคงตกใจอะไรไม่ทราบ บังเอิญผู้ส่งเคสไปยืนอยู่ใกล้ขาหลังมันพอดี มันก็ดีดขาเต็มแรง จนโดนตัวเขาเต็มพิกัด ทำให้เด็กน้อยอย่างเขาต้องสลบเหมือดคาที่ไป เขาไม่รู้ว่านี่เป็นวิบากกรรมอะไรที่ต้องมาเจอแบบนี้

เมื่อโตขึ้น ผู้ส่งเคสคิดว่าเคราะห์กรรมคงเบาบางจางหายไป แต่แล้วมันก็เล่นงานเขาจนได้ ก่อนหน้าที่จะเข้ากรุงเทพฯ หลังจากแต่งงานมีครอบครัวกับสาวสวยแล้ว เขาได้รับโอกาสไปคัดเลือกทหาร ด้วยความสามารถในการยิงปืนแม่น จึงถูกคัดให้มาอยู่ฝ่ายเสนารักษ์ จากนั้นถูกส่งตัวไปทำงานเป็นผู้ช่วยหมอที่คลินิกแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ ณ จุดเกิดเหตุนี้เองที่ทำให้เขาต้องมาเจออุบัติเหตุเกือบตายอีกครั้ง วันหนึ่งมีช่างไม้มาซ่อมคลินิก ขณะนั้นผู้ส่งเคสเห็นสายไฟพาดระเกะระกะอยู่ กลัวเด็กจะได้รับอันตรายจึงก้มลงเก็บสายไฟ ทันใดนั้นไฟช็อตดูด กระแสวิ่งเข้าสู่ร่างทันทีเหมือนจะสูบเขาลงดิน เขาดิ้นทุรนทุรายด้วยความทุกข์ทรมานจนแทบขาดใจ โชคดีที่ไม่ขาดใจ เพราะมีคนมาพบแล้วช่วยไว้ทัน ตอนนั้นเขาหมดสติและหยุดหายใจไป 7 นาที

อีกเหตุการณ์หนึ่งเกิดขึ้นเมื่อเขาตั้งใจจะไปเยี่ยมญาติภรรยาที่โคราช การเดินทางครั้งนั้นมีทั้งหมด 5 ชีวิต คือ ตัวเขาเอง ภรรยา หลานสาว และน้าสาวภรรยาอีก 2 คน ก่อนเดินทาง ภรรยาฝันว่าเขาเดินทางไปที่แห่งหนึ่งแล้วตกเหว แต่ในความฝันมีแม่ชีมาฉุดแขนไว้ทัน ภรรยาเล่าความฝันให้ฟังและขอร้องไม่ให้เขาไป แต่ในฐานะผู้นำครอบครัว เขาต้องแสดงความเข้มแข็ง จึงไม่สนและยืนยันเดินทางต่อ เช้าวันรุ่งขึ้น เขาก็พาทุกคนออกเดินทางทันที ระหว่างทางรถกำลังวิ่งอยู่ จู่ๆ ก็มีรถอีกคันหนึ่ง (สันนิษฐานว่าเป็นรถอีแต๋น หรือรถไถนา) หักเลี้ยวเข้ามาพอดี เขาหักหลบไม่ทัน รถจึงพุ่งชนกับรถอีแต๋นอย่างจัง แล้วลอยกระเด็นไปปะทะกับรถสองแถวอีกคัน ณ วินาทีนั้น หน้าอกผู้ส่งเคสถูกหน้าตัวรถอัดอย่างเต็มที่ เขาสลบไปทันที ไม่รู้ตัวว่าซี่โครงหักไป 8 ซี่ ไหล่หลุด กระดูกไหปลาร้าหัก น้าสาวคนหนึ่งที่ติดอยู่ในรถช็อก อีกน้าสาวหนึ่งกระเด็นออกนอกรถไปใต้ท้องรถได้รับบาดเจ็บที่ศีรษะ ส่วนภรรยาไม่เป็นอะไรมาก แค่เข่าแตก เธอพยายามพยุงสติเรียกให้คนช่วย แต่กว่าจะขอความช่วยเหลือได้ก็ทุลักทุเลมาก

จากอุบัติเหตุแต่ละครั้ง ผู้ส่งเคสคิดว่าตนเองคงกลับบ้านเก่าไปหลายครั้งแล้ว แม้แต่ในวัยชราที่อายุล่วงเลยมาถึงตอนนี้ กรรมก็ยังตามมาอีก ครั้งล่าสุด บ้านที่เมืองไทยถูกไฟไหม้ ทรัพย์สินที่มีอยู่หายไปในชั่วพริบตา ช่วงนั้นกำลังใจแย่มาก แต่ยังโชคดีที่เหลือลมหายใจและชีวิตให้มีโอกาสมาสร้างบุญบารมีจนถึงทุกวันนี้ เขารู้สึกโชคดีมาก

ต่อมา ผู้ส่งเคสเบนเข็มชีวิตไปใช้ชีวิตในต่างแดน โดยพาครอบครัวย้ายไปอยู่อเมริกา การสร้างถิ่นฐานในต่างแดนไม่ใช่ง่ายๆ ต้องดิ้นรนหาเงินเลี้ยงครอบครัว จำเป็นต้องรวย ชีวิตในแดนไกลห่างพ่อแม่ญาติพี่น้องและที่พึ่ง เขาพยายามเสาะหาวัด ซึ่งถูกหลักวิชชา เพราะช่วงนั้นอยากไปวัดมาก

วันหนึ่ง ชีวิตเขากับครอบครัวก็มาถึงจุดเปลี่ยน ได้หวนคืนสู่เส้นทางบุญ เมื่อมีกัลยาณมิตรท่านหนึ่งมาชักชวนให้ไปทำบุญที่ศูนย์ปฏิบัติธรรมในรัฐแคลิฟอร์เนีย โดยมีบุญกฐินของวัดพระธรรมกาย ปี พ.ศ. 2535 เป็นใบเบิกทาง นับตั้งแต่นั้นมา พวกเขาก็มีโอกาสสร้างบุญเรื่อยมา เช่น บุญกฐิน บุญสร้างองค์พระที่มหาธรรมกายเจดีย์ พอได้ยินคำว่าสร้างพระก็ร่วมสร้างทันที 10 องค์ โดยไม่เคยมีคำถามสงสัยใดๆ รู้เพียงว่าเป็นบุญใหญ่ หาทำได้ยาก จึงลุยหน้าทำทุกบุญไปพร้อมหมู่คณะ นี่เป็นความโชคดีอย่างหนึ่งคือ ไม่ว่าจะย้ายไปอยู่รัฐไหนก็จะมีศูนย์สาขาของวัดพระธรรมกายไปที่นั่น พวกเขามีศูนย์ฯ ทุกรัฐเลย บุญที่ปลื้มใจที่สุดคือได้ร่วมบุกเบิกสร้างวัดภาวนาเท็กซัสจนสำเร็จ นับแต่นั้นมา ครอบครัวก็ได้มาวัดทุกวันอาทิตย์และทุกงานบุญ

ปัจจุบัน ครอบครัวผู้ส่งเคสทำธุรกิจเปิดร้านอาหารไทยต่างรัฐ ต้องยอมรับว่าเวลาสร้างบุญลดลง เพราะต้องช่วยกันทำงานทั้งบ้าน ทุกคนต้องทุ่มเวลาให้กับการทำมาหากิน แต่ก็พยายามส่งเงินทำบุญที่ศูนย์ฯ ตลอด เนื่องจากไม่สามารถมาวัดได้สะดวกเหมือนก่อน ผู้ส่งเคสอยากบอกว่าตอนนี้ครอบครัวไม่มีอารมณ์ทุกข์ใจ ไม่มีอารมณ์จนเลย เพราะลูกๆ ลุยสร้างบุญกันเต็มที่