EP.455 ลาภยศรุ่งเรืองกลับร่วงโรยเพราะเสียดาย

ผู้ส่งเคสปัจจุบันอายุ 72 ปี เดิมผู้ส่งเคสเคยปฏิบัติธรรมในแนวพองยุบ เมื่ออายุ 29 ปี เคยมีปีติ น้ำตาไหล จนพระอาจารย์บอกว่าได้ญาณ 11 แล้ว อีก 5 ญาณก็จบ กิจ 16 แต่ในที่สุดผู้ส่งเคสก็ได้เข้าวัดพระธรรมกาย โดยการชักชวนของเพื่อนรุ่นน้องเกษตร ซึ่งเพื่อนผู้นี้เข้าวัดมาตั้งแต่สมัยเริ่มขุดคลองในวัดระยะแรกๆ ผู้ส่งเคสได้ร่วมบุญกฐินยายเป็นครั้งแรก แล้วก็สร้างทุกบุญอย่างต่อเนื่องและเต็มกำลัง รวมทั้งเป็นผู้นำบุญด้วย แม้จะอายุมากแล้ว แต่ผู้ส่งเคสก็ยังไม่มีบ้านของตนเองเลย แม้ที่ดินที่เป็นของผู้ส่งเคส คุณแม่ก็ยกให้น้องไป ส่วนบ้านที่ผู้ส่งเคสอาศัยอยู่กับคุณพ่อคุณแม่นั้น คุณแม่เคยบอกว่าจะให้ผู้ส่งเคสกับพี่ชายคนละครึ่ง แต่ผลสุดท้ายคุณแม่ก็บอกว่าให้อยู่กับพี่ชายจนตายไปก็แล้วกัน จะได้ไม่ต้องมีภาระในการดูแล แล้ววันหนึ่งหลานๆ ก็ไม่ให้ผู้ส่งเคสเข้าบ้าน ทั้งๆ ที่ข้าวของผู้ส่งเคสยังอยู่ในบ้านนั้น แต่ผู้ส่งเคสก็ได้พี่น้องคนอื่นให้ที่พักอาศัยและดูแลเป็นอย่างดี เมื่อเดือนมิถุนายน 2546 ตอนนั้นอายุ 70 ปี ผู้ส่งเคสมีอาการหายใจขัด จากการเอ็กซ์เรย์ตรวจพบว่ามีก้อนเนื้อขนาดหัวแม่มือที่ปอดข้างขวา กระทั่งถึงเดือนพฤศจิกายน คุณหมอตรวจอีกครั้งพบว่าเป็นมะเร็งขั้นสุดท้ายแล้ว ปัจจุบันผู้ส่งเคสได้เข้าโรงเรียนฝันในฝันทุกวัน

-

เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นกับคุณพ่อของผู้ส่งเคส ท่านเคยบวชเป็นเณรที่จังหวัดอุทัยธานีตั้งแต่ยังไม่ถึง 10 ขวบ ต่อมาย้ายมาอยู่วัดมหาธาตุที่ท่าพระจันทร์ เมื่ออายุได้ 20 เศษก็บวชพระ และลาสิกขาเมื่ออายุ 22 ปี หลังจากนั้น คุณพ่อได้เข้ามาทำงานรับใช้ท่านเจ้าพระยาผู้หนึ่งอย่างใกล้ชิด ซึ่งตรงกับสมัยรัชกาลที่ 6 ต่อกับรัชกาลที่ 7 คุณพ่อทำงานด้วยความซื่อสัตย์และละเอียดรอบคอบ จนเป็นที่ไว้วางใจของท่านเจ้าพระยาอย่างมาก ความไว้วางใจนี้ถึงขนาดที่บ่อยครั้งคุณพ่อต้องปลอมตัวและนั่งในรถยนต์ตรงที่ท่านเจ้าพระยาควรจะนั่ง ซึ่งถ้าหากเป็นคนมารอบทำร้ายจริง ก็เท่ากับว่าคุณพ่อต้องตายแทน การเป็นเจ้าพระยาในสมัยนั้นต้องเอาชีวิตเป็นเดิมพันทีเดียว

ด้วยความไว้วางใจที่ได้รับ ท่านเจ้าพระยาได้มอบหมายให้คุณพ่อติดตามชาวต่างชาติที่มาสำรวจประเทศไทย เพื่อค้นหาแหล่งหินปูนซึ่งเป็นวัตถุดิบสำคัญสำหรับทำปูนซีเมนต์ คุณพ่อได้เดินทางไปทั่วประเทศพร้อมกับคณะสำรวจ ในที่สุด คณะสำรวจก็ได้เสนอผลการสำรวจ และทางการได้เลือกแหล่งหินปูนแห่งหนึ่ง ซึ่งในการสำรวจครั้งนั้น คุณพ่อก็ได้เดินทางไปเกาะศรีชังด้วย แม้ว่าเกาะศรีชังจะไม่ได้รับการเลือกเป็นแหล่งหินปูนหลัก คุณพ่อจึงขอครอบครองที่ดินบนเกาะศรีชังทางด้านใต้ ซึ่งมีเนื้อที่เกือบครึ่งเกาะ ท่านเจ้าพระยาก็ยินดีและจะขอพระราชทานที่ดินนั้นให้คุณพ่อ

ต่อมาในภายหลัง กรุงเทพฯ มีความต้องการสร้างถนนที่ทนทานถาวร จึงต้องการใช้หินจำนวนมาก คุณพ่อจึงอาสาจัดหาหินจากเกาะศรีชังมายังกรุงเทพฯ โดยขนมาทางเรือและขึ้นฝั่งที่แม่น้ำเจ้าพระยา การนี้ทำให้คุณพ่อได้ครอบครองเกาะศรีชังทางด้านใต้ตั้งแต่นั้นมา

นอกจากความสามารถในการรับใช้ ท่านเจ้าพระยาแล้ว คุณพ่อยังมีความละเอียดรอบคอบในการพิสูจน์อักษรเป็นอย่างมาก คุณสมบัตินี้ทำให้เสนาบดีกระทรวงธรรมการ ซึ่งเทียบได้กับรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการในสมัยนี้ ขอให้คุณพ่อเข้ารับราชการในปีพุทธศักราช 2475 คุณพ่อจึงได้เข้ารับราชการ ท่านเสนาบดีทรงยินดีมากและยอมรับความสามารถของคุณพ่ออย่างสูง ถึงขนาดทรงตั้งชื่อและบรรดาศักดิ์ให้เป็นคุณหลวง

อย่างไรก็ตาม ชีวิตของคุณพ่อที่กำลังรุ่งโรจน์ ทั้งในตำแหน่งหน้าที่การงานและมีทรัพย์สมบัติ ที่ดินมากมาย กลับต้องอับเฉาลงอย่างกะทันหัน เนื่องจากยังไม่ทันได้มีการแต่งตั้งบรรดาศักดิ์ให้เป็นคุณหลวง ก็เกิดการปฏิวัติเปลี่ยนแปลงการปกครองในปีพุทธศักราช 2475 ขึ้นเสียก่อน นอกจากการไม่ได้ตำแหน่งบรรดาศักดิ์ใดๆ แล้ว คุณพ่อยังถูกยึดที่ดินบนเกาะศรีชังที่ท่านครอบครองอยู่ไปด้วย

ในช่วงท้ายของชีวิต คุณพ่อป่วยด้วยโรคกระเพาะ เป็นแผลพรุนไปหมดเพราะความเครียดสะสม คุณหมอได้ทำการผ่าตัด แต่ก็พบว่าไม่สามารถรักษาได้ จึงได้เย็บแผลไว้เหมือนเดิม สุดท้ายคุณพ่อเสียชีวิตด้วยอาการหัวใจล้มเหลว ขณะอายุได้ 69 ปี

ในส่วนของคุณแม่ ท่านเป็นคนที่ทำงานเก่งมาก สามารถเลี้ยงดูลูกๆ ทั้ง 12 คน ให้ได้รับการศึกษาและประสบความสำเร็จอย่างดี คุณแม่ทั้งเก่งและดี ในชีวิตส่วนใหญ่ ท่านทำบุญที่วัดมหาธาตุ ซึ่งเป็นวัดที่คุณพ่อเคยบวช งานบุญใหญ่ๆ ของวัดมหาธาตุและวัดโพธิ์ คุณแม่จะจัดภัตตาหารถวายเป็นประจำ เมื่อคุณแม่อายุมากขึ้น ท่านก็เริ่มป่วยเป็นโรคสมองเสื่อม พออาการสมองเสื่อมดีขึ้น ท่านก็ป่วยเป็นโรคไตเสื่อมอีก ในวันที่คุณแม่จะสิ้น ท่านนอนอยู่บนเตียงในบ้านและยิ้มอย่างมีความสุข ขณะอายุได้ 85 ปี

นั่นคือเรื่องราวเบื้องหลังชีวิตของคุณพ่อและคุณแม่ ซึ่งนำมาสู่คำถามของผู้ส่งเคสในวันนี้ค่ะ