EP.552 ฆาตกรรมอำพราง

ผู้ส่งเคสเล่าว่า ครอบครัวของเธอได้มีโอกาสเข้ามาที่วัดครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2529 จุดเริ่มต้นเกิดจากอุบาสกท่านหนึ่งซึ่งนำรถมาซ่อมที่ร้านของลูกชาย แล้วได้มอบวารสารกัลยาณมิตรให้ ทันทีที่ผู้ส่งเคสและสามีได้เห็นภาพวัดในหนังสือ ก็เกิดความศรัทธาขึ้นมาทันที เพราะไม่คิดว่ายังมีวัดที่ดีเช่นนี้อยู่ในเมืองไทย ความประทับใจนั้นทำให้ครอบครัวของผู้ส่งเคสตัดสินใจมาวัดเป็นครั้งแรก และก็ไม่ผิดหวังเลย ประทับใจทุกอย่าง ทำให้รู้สึกโชคดีที่ได้มาถูกทางแล้ว นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ครอบครัวของผู้ส่งเคสก็มาทำบุญที่วัดเป็นประจำทุกวันอาทิตย์ต้นเดือนไม่เคยขาด พวกเธอทุ่มเทสร้างบารมีอย่างเต็มกำลังในทุกๆ บุญ ไม่เคยขาดเลยแม้แต่บุญเดียว ผู้ส่งเคสได้ร่วมบุญหล่อรูปเหมือนหลวงปู่ทองคำในปี 2536 ร่วมบุญทอดกฐินสามัคคีในปี 2537 และร่วมบุญสร้างพระในปี 2538 สิ่งที่ทำให้ผู้ส่งเคสปลื้มใจมากคือ การชนะเลิศการประกวดข้าวต้มมัดใจ ได้รับโล่รางวัลแชมป์ถึง 3 ครั้ง สำหรับจำนวนสูงสุดและอร่อยที่สุด โดยเคยทำสถิติสูงสุดไว้ถึง 14,320 มัด

ครอบครัวของผู้ส่งเคสประกอบด้วยตัวเธอเอง สามี คุณพ่อคุณแม่ของเธอ น้องสาว ลูกชายคนโต (ซึ่งเป็นพระลูกชาย) ลูกชายคนกลาง และลูกชายคนสุดท้อง ผู้ส่งเคสและน้องสาวมีความสนิทสนมกันมาก ทั้งสองเป็นคนน่ารัก ขยัน ประหยัด อดออม และรักความก้าวหน้า ทั้งคู่เคยทำธุรกิจร่วมกัน แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร ในปี พ.ศ. 2532 น้องสาวตัดสินใจเดินทางไปทำธุรกิจร้านอาหารไทยที่ประเทศนิวซีแลนด์เพียงลำพัง แต่ทำอยู่ได้ไม่นานก็เลิกไป เธอเห็นช่องทางที่ดีกว่าจึงเปลี่ยนมาทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ โดยซื้อบ้านในเมืองโอ๊คแลนด์ให้ชาวต่างชาติเช่าพักอาศัย มีทนายความเป็นผู้ดูแลผลประโยชน์ให้ น้องสาวถูกชักชวนให้เปลี่ยนไปนับถือศาสนาคริสต์ และเธอก็เปลี่ยนไปอย่างง่ายดาย

นอกจากการไปร่วมกิจกรรมที่คริสตจักรเป็นประจำแล้ว เธอยังทุ่มเททำหน้าที่เชิญชวนคนใหม่ๆ ให้เข้าร่วมพิธีปฏิญาณตนเป็นพยานพระยะโฮวาอยู่เสมอ จนแทบไม่มีเวลากลับมาเยี่ยมญาติพี่น้องที่เมืองไทย ครั้งล่าสุด เธอเดินทางกลับมาในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2547 เพื่อฉลองวันคล้ายวันเกิดครบ 50 ปี พี่ๆ ได้ขอร้องให้เธอกลับมาอยู่เมืองไทยเหมือนเดิม ซึ่งเธอก็ตอบตกลงทันทีและยืนยันว่าจะย้ายกลับมาอยู่ด้วยกันในปีหน้าอย่างแน่นอน

แต่แล้ว เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น ในวันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2547 มีโทรศัพท์ทางไกลจากนิวซีแลนด์แจ้งมาว่า น้องสาวได้หายตัวไปจากบ้านอย่างลึกลับ ทุกคนตกใจและไม่รู้จะช่วยอย่างไร จึงได้แต่ขอให้เพื่อนของเธอยื่นเรื่องแจ้งความโดยเร็วที่สุด ผู้ส่งเคสเองก็ไม่รอช้า รีบทำบุญส่งไปให้อย่างเต็มที่ โดยเฉพาะบุญสร้างองค์พระและบุญกฐินจักรพรรดิ ช่วยกันอธิษฐานจิตขอให้เธอปลอดภัย เธอรอคอยอย่างมีความหวังว่าตำรวจจะพบตัวน้องสาวในเร็ววัน

ต่อมา เจ้าหน้าที่ตำรวจแจ้งว่าได้พบตัวน้องสาวแล้ว แต่เธอกลายเป็นร่างที่ไร้วิญญาณไปแล้ว ศพของเธอลอยไปติดอยู่ที่อวนของชาวประมงในแม่น้ำไวกาโตะ สภาพศพเน่าเฟะเพราะถูกปลาตอดกิน ศพถูกห่อด้วยผ้าห่มแล้วมัดเป็นปมอย่างแน่นหนา ตำรวจสันนิษฐานว่าฆาตกรต้องการทำลายหลักฐานจึงนำศพไปถ่วงน้ำ

ก่อนที่จะทราบเรื่องการเสียชีวิตของน้องสาว คนงานที่พักอยู่ที่บ้านหลังเดิมของเธอในเมืองไทยฝันเห็นเธอนั่งโทรศัพท์อยู่ที่ชั้นล่างของบ้าน พร้อมกระเป๋าสัมภาระ 3 ใบ ต่อมาภายหลังคนงานผู้นี้จึงทราบว่าเธอเสียชีวิตแล้ว น้องชายคนสุดท้องของผู้ส่งเคสก็ฝันเห็นเธออีกว่า เธอเข้ามาในบ้านได้เพราะคุณแม่ซึ่งเสียชีวิตไปนานแล้วเป็นคนเปิดให้ น้องชายตกใจมาก รีบถามว่าเรื่องนี้มีสาเหตุจากอะไร เธอตอบว่า "เคลมประกัน" คือการเรียกเงินประกันจากบริษัทประกันเมื่อผู้ทำประกันเสียชีวิต เพื่อให้ผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่ได้รับสิทธิ์ในเงินประกันนั้น ผู้ส่งเคสระบุว่าอ่านไปตามที่เขาเขียนมา ไม่เกี่ยวกับคุณครูไม่ใหญ่ ตลอดชีวิตที่ผ่านมา น้องสาวเป็นคนขยันทำมาหากิน ใช้เงินประหยัดมาตลอด โดยหวังจะเก็บเงินไว้ใช้ในบั้นปลายชีวิต แต่สุดท้ายก็ไม่มีโอกาสได้ใช้เงินอีกแล้ว

ในส่วนของคุณพ่อของผู้ส่งเคส ท่านเป็นคนสุขภาพแข็งแรงมาก ออกกำลังกายสม่ำเสมอไม่ต่ำกว่าวันละ 4 ชั่วโมง สอนรำไท้เก๊กและมวยจีน และชอบนั่งสมาธิแบบโยคะ ท่านเคยพูดกับลูกๆ ว่าหากแข็งแรงอย่างนี้ 100 ปีก็อยู่ไหว แต่แล้วก็มีอาการอ่อนเพลีย เดินไม่สะดวกอย่างกะทันหัน หมอตรวจพบว่าเป็นนิ่วในถุงน้ำดีและหูรูดต่อมลูกหมากเสื่อม จึงเข้ารับการผ่าตัด แต่การผ่าตัดก็ยังไม่ดีขึ้น ถึงขั้นขยับตัวลุกขึ้นไม่ได้ กลายเป็นอัมพาต ท่านทนทุกข์อยู่ประมาณ 4 เดือนก็เสียชีวิตลงด้วยอายุ 72 ปี

คุณแม่ของผู้ส่งเคสเป็นคนใจบุญ ชอบไหว้เจ้า ทำบุญกับมูลนิธิคนชราและป่อเต็กตึ๊ง ท่านยังฝากให้ลูกๆ มาทำบุญที่วัดเป็นประจำ เมื่ออายุ 79 ปี หมอตรวจพบว่าท่านเป็นโรคหัวใจโตและโรคไต แต่ตัวท่านเองกลับรู้สึกปกติเหมือนไม่ได้เป็นอะไร ต่อมาท่านหกล้ม ทำให้เส้นเลือดในสมองแตก ทุกคนมีความเห็นตรงกันว่าไม่ควรผ่าตัดเพราะท่านอายุมากแล้ว และท่านเคยสั่งไว้ว่าหากเป็นอะไรก็ไม่ให้ผ่าตัด ผู้ส่งเคสจึงทำใจว่าหากออกซิเจนถังนี้หมดก็จะให้ท่านจากไปอย่างสงบ เธอได้นิมนต์พระลูกชายจากวัดพระธรรมกายมาส่งท่านเป็นครั้งสุดท้าย บอกให้คุณแม่นึกถึงบุญที่ได้มาวัดและสร้างองค์พระ เมื่อถึงวาระสุดท้าย พระลูกชายก็สวดชยันโตไปเรื่อยๆ จนกระทั่งท่านสิ้นลมจากไปด้วยอาการสงบ

พระลูกชายคนโตของผู้ส่งเคสปัจจุบันบวชอยู่ที่วัดได้ 5 พรรษาแล้ว และไม่สึก ตั้งแต่เด็กจนโต ท่านก็มีเหตุให้ต้องเข้าโรงพยาบาลอยู่บ่อยๆ บางครั้งก็ประสบอุบัติเหตุ บางครั้งก็ป่วยหนัก เมื่ออายุ 1 ขวบ ถูกโยมพ่อถอยรถทับโดยบังเอิญ ต่อมาก็หกล้มจนฟันหักทิ่มเหงือก อายุ 2 ขวบ เล่นซน ทำจานตกจากโต๊ะ เศษจานกระเบื้องกระเด็นใส่หน้า ต้องเย็บหลายเข็ม ต่อมาเป็นไข้ไทฟอยด์ ชักหมดสติ กัดลิ้นตัวเอง แม้บวชแล้วก็ยังต้องผ่าตัดไส้ติ่ง ผ่าตัดไส้เลื่อน และมีพังผืดจากแผลไส้ติ่งมารัดลำไส้ ทำให้ลำไส้อุดตัน อาหารไม่ย่อย ต้องใส่สายยางทางจมูกดูดอาหารระบายออก พระลูกชายต้องเข้าโรงพยาบาลติดต่อกันปีละครั้ง ไม่ใช่แค่เช็คสุขภาพ แต่เป็นการไป "ซ่อม" จนถึงปัจจุบันก็ยังไม่หายดี

ลูกชายคนสุดท้องสะดุดล้มเมื่ออายุ 13 ปี มีอาการปัสสาวะบ่อย ร่างกายซูบผอม ผู้ส่งเคสเข้าใจว่าเป็นอาการของคนวัยรุ่นจึงชะล่าใจ ไม่ได้พาไปหาหมอ ต่อมามีไข้ตัวร้อนประมาณ 2-3 วันจึงพาไปพบหมอ หมอให้กลูโคสเพื่อให้ร่างกายสดชื่น โดยไม่ได้ตรวจเลือดก่อนว่ามีน้ำตาลในเลือดสูงอยู่แล้ว หลังฉีดกลูโคส ขณะเดินทางกลับบ้าน ลูกชายมีอาการอึดอัด หายใจไม่ออก อ้าปากไม่ได้ เหมือนควบคุมร่างกายไม่ได้ จึงรีบนำส่งโรงพยาบาลทันที หมอตรวจพบว่าเป็นโรคเบาหวาน โดยมีน้ำตาลในเลือดสูงถึง 400 กว่า ต้องเข้าห้อง ICU ประมาณ 3-4 วันจนปลอดภัย หลังจากนั้นต้องฉีดอินซูลินเป็นประจำทุกวันจนถึงปัจจุบัน เป็นเวลา 8 ปีแล้ว

สามีของผู้ส่งเคสเป็นไส้เลื่อน ต้องผ่าตัดถึง 2 ครั้ง

คุณพ่อของสามีเสียชีวิตจากการถูกไฟฟ้าช็อตขณะซ่อมไฟฟ้า ส่วนน้องสาวของสามีเสียชีวิตขณะซ้อนรถจักรยานยนต์ รถเสียหลักล้มลงแล้วรถเมล์มาทับศีรษะ

ครอบครัวของผู้ส่งเคสมีข้อสงสัยหลายประการเกี่ยวกับเหตุการณ์เหล่านี้ จึงกราบขอความเมตตาจากคุณครูไม่ใหญ่ช่วยฝันในฝัน