EP.687 เธอทำให้ทุกคนรัก เธอต้องรับผิดชอบ

ผู้ส่งเคส เดิมรับราชการเป็นครูอยู่ที่จังหวัดสกลนคร ต่อมาได้ย้ายมาทำงานที่กรุงเทพฯ และได้มีโอกาสเรียนพระอภิธรรมในวันเสาร์อาทิตย์ รวมถึงไปปฏิบัติธรรมอยู่ที่วัดในกรุงเทพฯ เป็นเวลาหลายเดือน แม่ซึ่งอยู่ที่ราชบุรีเกิดความห่วงใยจึงตามมาปฏิบัติธรรมด้วย ภายหลัง ผู้ส่งเคส ได้ย้ายจากกรุงเทพฯ กลับมาปฏิบัติงานเป็นอาจารย์อยู่ที่มหาวิทยาลัยราชภัฏหมู่บ้านจอมบึง จังหวัดราชบุรี ซึ่งสมัยนั้นเรียกว่าวิทยาลัยครูจอมบึง ผู้ส่งเคสมีโอกาสได้มาวัดพระธรรมกายพร้อมคณะอาจารย์และพานักศึกษามาเมื่อปีพ.ศ. 2527

เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นจากครอบครัวหนึ่งซึ่งแม้ในระยะแรกจะมีฐานะยากจน แต่แม่ของผู้ส่งเคสเป็นคนขยันและมีจิตใจดี ท่านมักนำพาลูกๆ ทำบุญตั้งแต่เล็ก โดยแม้จะยากจน แม่ก็จะจัดข้าวเปล่าๆ ให้ลูกไปใส่บาตรพระที่ผ่านหน้าบ้านทุกวัน ในวันพระ แม่จะพาไปฟังเทศน์ที่วัด เมื่อลูกเรียนจบ ฐานะของครอบครัวก็ดีขึ้น แม่ก็จะใส่บาตรพระทุกวันโดยมีกับข้าวและขนมครบชุด ทำเต็มกำลัง ท่านจะไม่รับประทานอาหารเองเมื่อมีลูกหลานนำอาหารที่ดีประณีตมาให้ แต่จะนำไปใส่บาตร เงินที่ลูกให้ไว้แต่ละเดือน แม่ก็จะให้พ่อรวบรวมไว้เพื่อนำไปบริจาคให้โรงพยาบาล ทำบุญสร้างศาลา โบสถ์ และบุญต่างๆ แม่มีจิตใจน้อมไปในการทำบุญเสมอเพราะรู้ว่าบุญไม่มีขาย อยากได้ต้องทำเอง

อย่างไรก็ตาม แม่มีสุขภาพไม่ดี เป็นโรคหัวใจมานานเกือบ 20 ปี และในบั้นปลายก็เป็นโรคไต อีกทั้งยังมีอาการประสาทหลอน มักเห็นผู้คนเข้ามารบกวนในบ้าน เช่น มาแย่งที่นอน เห็นหนอนขึ้นในจานข้าว ทำให้ท่านทุกข์ทรมานมากเพราะโรคนี้ไม่มีใครเห็นนอกจากตัวท่านเอง จึงไม่มีใครยอมรับในสิ่งที่ท่านเห็น เคยพาไปตรวจสมองแล้วหมอบอกว่าคลื่นสมองดีมาก แม่มีความจำดี สามารถจำบทสวดมนต์และสวดมนต์ด้วยปากเปล่าได้วันละหลายๆ รอบ แม้ป่วยหนัก ลุกนั่งไม่ไหว ตาแทบมองไม่เห็น หูตึงมาก เดินไม่ค่อยไหว แต่ท่านก็ยังคิดถึงเรื่องทำบุญเสมอ ทุกวันจะถามว่าพรุ่งนี้จะทำอะไรใส่บาตร

แม่ป่วยด้วยโรคไต ต้องล้างไตด้วยเครื่องฟอกไตเทียมที่โรงพยาบาล แต่ท่านอยากกลับไปอยู่บ้าน ลูกๆ จึงตัดสินใจพาแม่กลับ ลูกได้ติดตั้งจานดาวเทียมที่บ้านประมาณเดือนเศษ เมื่อได้ดูแล้วจึงเกิดศรัทธาสร้างพระธรรมกายประจำตัวให้แม่ พ่อ และตัวเอง รวมถึงร่วมทำบุญหล่อพระประธานอาคาร 60 ปี ทำบุญทอดกฐินวัดพระธรรมกายและวัดสาขา ทำบุญวัดภาคใต้ 266 วัด ในขณะที่แม่ป่วยอยู่ ลูกอยากให้แม่ได้ทำบุญใหญ่ในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่ เป็นช่วงที่รอช้าไม่ได้ ผู้ส่งเคสจึงตัดสินใจทำบุญสร้างเสาแก้วพันปี 300 ต้น ร่วมกับคุณครูไม่ใหญ่ จำนวน 100,000 บาท ตัดสินใจในตอนเช้าและบอกกัลยาณมิตรช่วยติดต่อ ได้ทำบุญอย่างรวดเร็ว มีพระ 3 รูปจากศูนย์ฝึกอบรมผาสุขนิมิต จังหวัดราชบุรี มารับปัจจัยและมอบพระธรรมกายใสขนาดหน้าตักก้าวนี้ให้ ผู้ส่งเคสจัดให้แม่ได้ถวายเงินสร้างเสาแก้วพันปีด้วยมือของท่านเอง และแม่ได้จับพระธรรมกายนี้ไว้ พระสวดให้พร ขณะนั้นเวลาประมาณ 15:00 น. หลังพระกลับไปแล้ว ประมาณเวลา 17:00 น. หรือ 2 ชั่วโมงต่อมา แม่ก็สิ้นลมเหมือนนอนหลับไปเฉยๆ อย่างสงบ มีใบหน้ายิ้มแย้มอิ่มเอิบ รวมอายุได้ 86 ปี

พ่อของผู้ส่งเคสเป็นคนขยันแต่มีฐานะยากจน พ่อทำงานที่ยิ่งใหญ่คือเผาโอ่งอยู่กับดินเผาไฟมาตั้งแต่หนุ่ม อยู่ในโรงโอ่งนานถึง 20 ปี พ่อเคยรวยมากขนาดขนโอ่งไปแล้วโอ่งหล่นแตกก็ไม่เก็บ การทำงานเผาโอ่งทำให้ตาเป็นต้อหินทั้งสองข้าง ข้างหนึ่งมองไม่เห็นแล้วแม้ผ่าตัดแล้ว อีกข้างมองไม่ชัด และเป็นโรคเบาหวาน

พี่สาวของผู้ส่งเคสแต่งงานเมื่ออายุ 20 ปี ไปอยู่กับสามีที่นนทบุรี มีลูก 2 คน ต้องผ่าท้องเมื่อคลอดลูกทั้ง 2 ครั้ง เมื่ออายุ 35 ปี ป่วยเป็นโรคท่อน้ำลายตัน มีอาการกระเส่าใต้ลิ้นบวม ปวดมาก ทานรสเปรี้ยวหรือเค็มจะบวมนานเป็นชั่วโมง แพ้รสเปรี้ยวเค็มมาก เป็นอยู่นานเป็นปีจนต้องผ่าตัดที่คอ หลังผ่าก็หายปกติ ต่อมาอายุ 58 ปี ปลายนิ้วชาทั้ง 10 นิ้ว หมอบอกว่าพังผืดยึดเส้นจึงต้องผ่าตัดมือทั้ง 2 ข้างอีกครั้ง และมีโรคปวดขาอยู่เป็นประจำทั้งปี

สามีของพี่สาว หรือพี่เขย เป็นลูกจ้างประจำแผนกช่างยนต์ ขยันมาก แต่คบเพื่อนดื่มสุรา ทุกเย็นจะตั้งวงดื่มกันเวียนไปแต่ละบ้าน เมื่ออายุ 58 ปี เกิดเสียเลือดหัวใจอุดตัน ทำให้เป็นอัมพฤกษ์ซีกขวา ปัจจุบันยังมีชีวิตอยู่ด้วยความทุกข์ทรมาน

ลูกสาวของพี่สาว ตอนเกิดตาปกติ อายุ 4 ขวบ ตาเริ่มมีอาการเขโดยไม่มีสาเหตุ เป็นเร็วมากในไม่กี่เดือนจนเห็นได้ชัด ทำให้ต้องเอียงหน้าเวลามอง ได้เข้ารับการผ่าตัดตาทั้ง 2 ข้างแล้วหายปกติ เรียนหนังสือดี จบปริญญาตรี ทำงานบริษัท 1 ปี พ่อจึงให้ลาออกมาทำงานที่กรมชลประทานที่พ่อทำอยู่ เพราะคิดว่างานหลวงดีกว่างานบริษัท แต่ได้อยู่ในตำแหน่งคนงาน เป็นลูกจ้างประจำ ทั้งที่จบปริญญาตรี ทำงานเกี่ยวกับบัญชีแต่ตามตำแหน่งต้องปัดกวาดเช็ดถู เธอจำใจต้องทำเพราะพ่อป่วยเป็นโรคหัวใจ ไม่กล้าขัดใจ ระหว่างนั้นเรียนปริญญาโทไปด้วยแต่ไม่จบ สอบวิชาสุดท้ายไม่ผ่าน ทนทำงานที่พ่อหาให้ไม่ไหว เพราะไม่ได้ใช้ความรู้ เงินเดือนน้อย จึงลาออก หาที่ใหม่แต่สมัครหลายแห่งก็ไม่ได้งาน เกิดความเครียดทั้งเรื่องงานและเรียน จึงเริ่มไปหาสู่กับแฟนที่คบมาตั้งแต่ ม.ปลาย แฟนคอยให้กำลังใจ แม่ฝ่ายชายรักและเอ็นดูมาก ขอให้ไปอยู่ด้วยที่บ้าน แล้วจัดพิธีแต่งงานให้ เธอปฏิเสธไม่ได้เพราะทำให้ทุกคนรักแล้ว ต้องรับผิดชอบ แต่งงานแล้วอยู่กับครอบครัวสามีที่กรุงเทพฯ ช่วยงานแม่สามี จัดพิมพ์หนังสือ เป็นเลขาฯ ส่วนตัว สามีให้เงิน รถ และสิ่งอำนวยความสะดวกทุกอย่างไม่ขัดสน

สามีของลูกสาวพี่สาวได้รับการเลี้ยงดูแบบคนสมัยใหม่ ไม่ค่อยได้พบหน้าพ่อแม่ พ่อเป็นข้าราชการชั้นสูงไปทำงานต่างจังหวัด แม่ใช้เวลาอยู่ที่ทำงานทั้งวัน ทิ้งเงินไว้ให้ใช้ ทำให้ลูกชายขาดความอบอุ่น รู้สึกว่าถูกเลี้ยงเหมือนนกหรือสัตว์เลี้ยง จึงเรียนได้ระดับหนึ่งแล้วไม่ยอมเรียนต่อ ใช้เงินเก่ง ดื่มเหล้า สูบบุหรี่มาตั้งแต่เป็นนักเรียนช่างกล ทำงานหลายแห่งไม่นาน ประกอบอาชีพต่อเรือที่ระลึกไม่สำเร็จ ทำธุรกิจไส้กรอกก็ถูกหุ้นส่วนโกงเป็นล้าน ประกอบอาชีพอะไรก็ล้มเหลว ขณะนี้อยู่เฉยๆ ไม่ทำงาน ดื่มไวน์ สูบบุหรี่ทั้งวัน ใช้เงินแม่ซึ่งอายุ 75 ปี แต่ยังต้องทำงานหาเงินเลี้ยงลูก เขามีนิสัยแปลก ชอบปล่อยผมหนวดเครายาว นานๆ ตัดที ชอบสะสมวัตถุโบราณเป็นชีวิตจิตใจ แม้แต่ผ้าถุงยายที่เสียชีวิตไปแล้วก็ขอเก็บไว้ เป็นคนจิตใจอ่อนโยน รักเพื่อนมนุษย์ (จิ้งจก ตุ๊กแก) อ่อนน้อมต่อญาติผู้ใหญ่ฝ่ายภรรยา เพราะรู้สึกว่าครอบครัวทางภรรยามีความอบอุ่น ทั้งสองอยู่ด้วยกันแต่ไม่มีลูก

ผู้ส่งเคสเองมีโรคประจำตัวคือโรคเวียนศีรษะบ้านหมุน ต้องรับประทานยาตลอด