EP.54 ยาสั่งทำพิษ

ผู้ส่งเคสท่านนี้เป็นผู้หญิง ท่านได้พบหมู่คณะครั้งแรกในปี 2545 ในงานวันสลายร่างคุณยาย และประทับใจมาก ตั้งแต่นั้นมาจึงได้ปฏิบัติธรรมที่วัดพระธรรมกายเป็นประจำทุกวันอาทิตย์ ก่อนที่จะได้พบหมู่คณะ ชีวิตของท่านลำบากมาก ต้องทำงานหาเลี้ยงครอบครัว ไม่ได้เรียนหนังสือ ทำให้เขียนไม่ได้ แต่พออ่านได้จากการสังเกตและจำจากคนรอบข้าง ปัจจุบัน ท่านทำหน้าที่เป็นผู้นำบุญและผู้นำรถที่พัทยา ได้เคยปฏิบัติธรรมและสร้างวัดบนพนาสองครั้ง ทำบุญสร้างพระธรรมกาย ถวายพระสังฆาธิการ สร้างพระธรรมกายประจำตัว จารึกชื่อตนเอง ถวายสังฆทาน และทำบุญอื่นๆ อีกมากมาย เรื่องราวในวัยเด็กของท่านน่าสะเทือนใจ ตอนอายุ 7 ขวบ ท่านป่วยหนักเป็นโรคมาเลเรียขึ้นสมองและลงกระเพาะ ทั้งยังมีหินปูนขนาดเท่าฝ่ามืออยู่ในท้อง รักษาที่โรงพยาบาลประมาณ 2 เดือนไม่ดีขึ้น เดือนที่ 3 ท่านก็หยุดหายใจ หมอลงความเห็นว่าเสียชีวิตแล้ว ที่บ้านจึงรับร่างกลับมาที่วัด ตั้งสวดอยู่ 7 วัน พอถึงวันเผา สมัยนั้นไม่มีเมรุ จึงต้องหามศพไปป่าช้า มัดตราสังข์เรียบร้อยแล้วเพื่อเผาบนกองฟอน แต่ขณะที่อยู่บนกองฟอน ผู้ส่งเคสก็เริ่มรู้สึกตัว คนอื่นเห็นก็วิ่งหนีกันไปหมด เหลือเพียงพ่อที่อยู่ในอาการเมา พ่อจึงไม่กลัวและไปเปิดโลงดู ทำให้รู้ว่าลูกฟื้นแล้ว การถูกมัดตราสังข์หลายวันทำให้คอของผู้ส่งเคสเอียงติดกับไหล่ ทรมานมาก ต้องรักษาด้วยการนวดและจับเส้นทุกวันเกือบ 5 ปีจึงหายเป็นปกติ เหตุการณ์นี้ทำให้ท่านเรียนไม่ทันเพื่อน และประกอบกับต้องทำงานเลี้ยงครอบครัว จึงต้องทิ้งการเรียนไป โรคมาเลเรียและหินปูนในท้องก็หายเป็นปกติและไม่เคยกลับมาอีกเลยหลังจากฟื้นขึ้นมา

ชีวิตของผู้ส่งเคสท่านนี้ได้เปลี่ยนไปเมื่อได้พบวัดพระธรรมกายในปี 2545 ก่อนหน้านั้นท่านต้องเผชิญความยากลำบากในวัยเด็ก พ่อของท่านเป็นคนดื่มเหล้าจัดทุกวัน เมื่อเมาก็จะอาละวาด ทำลายข้าวของ ส่งเสียงดัง ทำให้แม่กลัวว่าตนเองและลูกจะเจ็บตัว จึงต้องหอบลูกไปนอนนอกบ้านข้างถนน นี่คือฤทธิ์ของสุราที่เดือดร้อนไปทั้งบ้าน แต่ถ้าวันไหนไม่มีเพื่อนมาชวนดื่ม พ่อจะเป็นคนดีมาก จะเตรียมอาหารใส่ปิ่นโตไปทำบุญที่วัดทุกวัน ทำอาหารให้ลูกทาน ซักผ้าให้ลูกใส่ด้วย พ่อยังชอบไปทำหน้าที่เปลี่ยนผ้าครองพระพุทธรูปที่วัด ทั้งพ่อและแม่ชอบทำบุญทำทาน ทำให้ผู้ส่งเคสมีนิสัยชอบทำบุญตามไปด้วย พ่อเสียชีวิตเมื่อ 21 ปีก่อน เพราะดื่มเหล้าติดต่อกัน 3 วัน 3 คืนจนเส้นโลหิตในสมองแตก ส่วนแม่เป็นคนใจดีแต่ปากร้าย ก็ชอบวัดทำบุญเช่นกัน แม่ป่วยเป็นโรคไต มีนิ่วอยู่ในกรวยไต ในปี 2532 แม่ป่วยหนักมากจนโรงพยาบาลไม่รับรักษา จึงต้องพากลับมาที่บ้าน รอวันสุดท้าย ช่วงนั้นแม่ทานอาหารไม่ได้เลยนานกว่า 1 เดือนครึ่ง ทานได้แต่น้ำโอวัลตินและน้ำข้าว แล้วก็อาเจียนออกหมด ช่วงป่วยหนัก แม่ตั้งจิตอธิษฐานว่าหากหายป่วยจะบวชชี หลังจากนั้นแม่ก็หายป่วยและได้ไปบวชชีจริงๆ บวชอยู่ 4 ปีแล้วจึงสึกมาเลี้ยงหลาน ต่อมาแม่ก็ล้มป่วยอีกด้วยโรคไต มีอาการติดเชื้อตลอด แม่ป่วยเป็นโรคนี้เกือบ 20 ปี และเสียชีวิตในวันที่ 2 กันยายน 2538 หลังงานเผาศพ มีหลายคนฝันคล้ายๆ กันว่าเห็นแม่และมีพระสงฆ์หลายรูปจูงแม่ขึ้นไปบนฟ้า เรื่องที่ผู้ส่งเคสไม่ได้เรียนหนังสือเกิดจากการย้ายบ้านตอนอายุ 7 ขวบ และต้องดื่มน้ำที่ไหลมาตามภูเขา ซึ่งอาจไม่สะอาด ทำให้ป่วยเป็นมาเลเรียขึ้นสมอง ลงกระเพาะ และมีหินปูนในท้อง อาการป่วยหนักมากจนต้องเข้ารักษาตัวในโรงพยาบาลนาน 2 เดือนก็ไม่ดีขึ้น เดือนที่ 3 ท่านก็หยุดหายใจ ใช้เครื่องช่วยหายใจ 7 วัน หมอลงความเห็นว่าเสียชีวิต ร่างถูกนำกลับวัด ตั้งสวด 7 วัน ถึงวันเผาไม่มีเมรุ ต้องหามไปเผาที่ป่าช้าบนกองฟอน มีการเสี่ยงโยนไข่เพื่อหาจุดตั้งกองฟอน แต่ไข่ไม่แตก พ่อที่อยู่ในอาการเมาพอสมควรจึงให้ตั้งโลงตรงที่ยืนอยู่เลย ขณะที่โลงอยู่บนกองฟอน ผู้ส่งเคสก็เริ่มรู้สึกตัวแต่ยังสะลึมสะลืออยู่ คนอื่นเห็นโลงขยับได้ก็วิ่งหนีหมด เหลือเพียงพ่อที่เมาจึงไม่กลัวและเข้าไปเปิดโลงดู ทำให้รู้ว่าลูกฟื้นแล้ว แม้จะฟื้น แต่การถูกมัดตราสังข์หลายวันทำให้คอเอียงติดไหล่ ต้องนวดรักษาเกือบ 5 ปีจึงหาย ทำให้เรียนไม่ทันเพื่อนและต้องทำงานเลี้ยงครอบครัว จึงทิ้งการเรียนไป ส่วนโรคมาเลเรียและหินปูนก็หายเป็นปกติไปเลย แพทย์เคยบอกว่าโรคมาเลเรียจะกลับมาอีก แต่ปัจจุบันผู้ส่งเคสอายุ 50 ปี ร่างกายยังปกติเหมือนไม่เคยป่วยหนักมาก่อน ตั้งแต่รู้จักวัดพระธรรมกาย ท่านก็ทำหน้าที่ผู้นำบุญอย่างเต็มที่ ทำบุญต่างๆ มากมาย