EP.678 เพชรตาแมวกับข้าวสารดำ

ผู้ส่งเคสเป็นหญิงสาวผู้มีภูมิลำเนาเดิมไม่ระบุแน่ชัดในส่วนนี้ แต่ได้เข้ามาวัดพระธรรมกายตั้งแต่ปี พ.ศ. 2530 ขณะยังเป็นนักเรียนมัธยม โดยการชักชวนของคุณพ่อ จนปัจจุบันท่านได้เข้ามาเป็นเจ้าหน้าที่วัด ท่านเล่าเรื่องราวชีวิตและประสบการณ์ของครอบครัว ทั้งคุณพ่อ คุณแม่ คุณตา คุณยาย พี่ชาย และตัวท่านเอง รวมถึงสิ่งของแปลกที่พบเจอในครอบครัว เพื่อกราบขอคำตอบจากคุณครูไม่ใหญ่

เรื่องราวเริ่มต้นจากครอบครัวของผู้ส่งเคส คุณพ่อของท่านมีพื้นเพจากจังหวัดสงขลา ชีวิตในวัยเด็กของท่านค่อนข้างลำบาก แต่ท่านเป็นคนเรียนเก่งมาก สามารถสอบชิงทุนเรียนจนจบมหาวิทยาลัยได้ จากนั้นท่านได้ประกอบอาชีพรับราชการครูอยู่ที่จังหวัดนครนายก ณ ที่นั่น ท่านได้พบรักและใช้ชีวิตคู่กับคุณแม่ ซึ่งประกอบอาชีพรับราชการครูเช่นเดียวกัน ทั้งสองท่านมีบุตรด้วยกัน 2 คน เป็นชาย 1 คน และหญิง 1 คน โดยลูกสาวก็คือผู้ส่งเคสคนนี้นั่นเอง

คุณพ่อเป็นคนใจดี รักครอบครัว ไม่ดื่มเหล้า ไม่สูบบุหรี่ และชอบทำบุญเป็นประจำ ในปี พ.ศ. 2529 ท่านได้รู้จักวัดพระธรรมกายจากการชักชวนของเพื่อนครู หลังจากนั้น ท่านก็มาทำบุญกับวัดอย่างต่อเนื่อง ไม่เคยขาด ท่านได้ทำบุญสร้างพระให้บรรพบุรุษ ตัวเอง และทุกคน กว่า 20 องค์ ร่วมบุญกฐินทุกปี และยังเป็นผู้นำบุญจัดรถพานักเรียน ผู้ปกครอง และสาธุชนมาร่วมงานบุญที่วัดเสมอ คุณพ่อรักการสั่งสมบุญมาก ครั้งหนึ่งที่ท่านมาอยู่ธุดงค์ปีใหม่ ท่านได้นั่งในสัจจิกังคังตลอดทั้งคืนโดยไม่เมื่อยเลย ท่านยังพูดกับคุณแม่และลูกๆ ว่ามีความสุขมาก แม้จะมีความสุขทางใจ แต่ท่านได้ป่วยเป็นมะเร็งตับระยะสุดท้าย โดยที่ไม่มีใครในครอบครัวทราบมาก่อน เพราะท่านไม่เคยพูดถึงอาการปวดเลย ท่านเตรียมตัวมาอย่างดีแล้ว และได้เสียชีวิตเมื่ออายุ 64 ปี

คุณแม่ผู้เป็นภรรยาของคุณพ่อ เป็นคนจังหวัดนครนายกโดยกำเนิด มีพี่น้อง 10 คน ท่านเป็นคนที่ 6 คุณแม่เป็นคนหน้าตาสวย มีหนุ่มๆ มาจีบมาก อุปนิสัยของท่านใจร้อน หงุดหงิดง่าย แต่หายเร็ว ท่านก็เป็นคนใจบุญ ชอบใส่บาตรตอนเช้าเสมอ ครั้งหนึ่งในปี พ.ศ. 2523 คุณแม่ได้เห็นพระภิกษุรูปหนึ่งออกบิณฑบาตหน้าบ้าน รูปร่างหน้าตา ผิวพรรณผ่องใส งดงามมาก งามกว่ารูปวาดรูปปั้นทั่วไป ยามเดินเหมือนเท้าไม่แตะพื้น ทำให้ท่านคิดว่าเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ท่านยังเคยเห็นดวงแก้วแสงสีเขียวๆ ลอยมาตกแถวคูน้ำริมถนนหน้าบ้านด้วย เหตุการณ์เหล่านี้ยิ่งทำให้คุณแม่มั่นใจในการทำความดีและรักการทำบุญมากขึ้น ใครชวนทำบุญอะไรก็ทำหมด ทั้งกฐิน ผ้าป่า และบุญอื่นๆ ต่อมา คุณพ่อก็ได้ชวนคุณแม่มาร่วมทำบุญที่วัดพระธรรมกาย ท่านจึงตามคุณพ่อมาสร้างบารมีเคียงข้างกันมาตลอด ในปี พ.ศ. 2547 คุณแม่มีอาการเหนื่อยง่าย อึดอัด หายใจไม่สะดวก หมดแรง อ่อนเพลีย พบว่าเป็นโรคหัวใจโตและเป็นความดันสูงด้วย ปัจจุบันต้องทานยาตามแพทย์สั่ง อาการดีขึ้นแต่ยังไม่หายปกติ

คุณตาเลี้ยงครอบครัวทุกวิถีทาง ท่านไม่มีความรู้เรื่องความเป็นจริงของชีวิตและกฎแห่งกรรม จึงเคยประกอบอาชีพประมงอยู่ประมาณปีเศษๆ แต่ด้วยความที่ท่านเป็นคนใจดี ชอบทำบุญทำทาน ศึกษาธรรมะ และช่วยงานวัดแถวบ้าน คุณตาจึงเลิกทำประมงและหันมาทำนาทำสวนแทน คุณตาเป็นคนกว้างขวาง เป็นที่รู้จักและยอมรับในหมู่บ้านว่าเป็นคนดี ไม่ชอบดื่มเหล้าและสูบบุหรี่ แต่มีเหตุการณ์ไม่คาดคิดเกิดขึ้น เมื่อหลานชายที่ชอบดื่มเหล้าพยายามยัดเยียดให้คุณตาดื่ม คุณตาพยายามหลีกเลี่ยงและปฏิเสธอย่างนุ่มนวล แต่หลานไม่ยอม พยายามบังคับให้ดื่ม โดยพูดท้าทาย จากปฏิเสธนุ่มนวลก็รุนแรงขึ้นจนเกิดโทสะ มีปากเสียงกัน คุณตาระงับอารมณ์ได้จึงเดินหนีไป เพราะท่านเกลียดคนเมามาก ในวันเดียวกันนั้น คุณตาเกิดเป็นโรคความดันสูงกะทันหัน เส้นเลือดในสมองแตก และเสียชีวิตในที่สุด อายุได้ 86 ปี

คุณยายเป็นคนขยัน สู้ทำงานเลี้ยงครอบครัวเคียงบ่าเคียงไหล่กับคุณตามาตลอด ในปี พ.ศ. 2480 ขณะขุดหลุมปลูกกล้วยในสวน ท่านพบแสงเรืองรองงดงามในหลุม เมื่อขุดต่อพบซากแมวที่มีดวงตาข้างหนึ่งมีแสงคล้ายเพชร ดวงตาข้างนั้นแข็ง มีแสงแวบๆ สวยงามมาก ส่วนตาอีกข้างของแมวฝ่อ คุณยายนำตาแมวข้างที่เหมือนเพชรมาทำหัวแหวน เจียระไนแล้วมีเนื้อสีขาวทึบ มีสีเขียวเรืองๆ โดยรอบ คนที่ทราบเรื่องเรียกสิ่งนี้ว่าเพชรตาแมว ครั้งหนึ่งในปี พ.ศ. 2497 คุณยายไปขุดหลุมปลูกมันเทศและพบเมล็ดข้าวสารสีดำคล้ายถ่านจำนวนมาก ท่านเก็บมาทำความสะอาดและเก็บไว้บูชา เพราะคิดว่าเป็นสิ่งวิเศษ ข้าวสีดำนี้เพิ่มจำนวนเองได้ในภาชนะ ทำให้คุณยายเชื่อว่าเป็นข้าววิเศษ เมื่อชาวบ้านทราบก็มีคนมาขโมยไป แต่ต้องรีบเอามาคืนเพราะฝันเห็นเศียรพระพรหมมาทวง คุณยาย ลูกหลานยังเชื่อในความศักดิ์สิทธิ์ของข้าวสีดำนี้ คุณยายเสียชีวิตด้วยโรคชราเมื่ออายุ 92 ปี

พี่ชายของผู้ส่งเคสสมัยเรียนมักเครียดบ่อยๆ และทำเงินหายบ่อย ไม่สามารถเก็บเงินไว้กับตัวได้เลย ต้องฝากหรือแจกคนอื่นเป็นทาน บางครั้งให้เงินคนขอทานเป็นพันบาท เมื่อเรียนจบและทำงานก็ไม่ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน ทำให้เครียดมากขึ้น เครียดหนักเข้าจึงหันมาสูบบุหรี่วันละซองเป็นอย่างน้อย คุณแม่ได้เป็นกัลยาณมิตรให้หักดิบเลิกบุหรี่ พี่ชายทำตามแต่มีอาการขากรรไกรค้าง ตัวแข็ง กระดิกไม่ได้ เส้นตึงทรมานมาก แต่ท่านก็อดทนจนเลิกได้สำเร็จ หลังจากนั้นพี่ชายได้มาบวชบูชาธรรมในรุ่น 61 ปี และลาสิกขาไปเมื่อครบกำหนด

ตัวผู้ส่งเคสเอง เมื่ออายุ 11 ขวบ มีความทรงจำแปลกๆ ว่าขณะอยู่ในครรภ์คุณแม่รู้สึกว่าเปลี่ยนท่ากลับหัวกลับเท้าบ่อยๆ และรู้สึกว่าเวลาคลอดถ้าเอาขาออกก่อนคงจะสบายตัวกว่า ซึ่งความทรงจำนี้เกิดขึ้นเป็นระยะ เมื่อถามคุณแม่ ท่านก็ยืนยันว่าตอนคลอด เอาเท้าออกก่อนจริงๆ ผู้ส่งเคสถึงกับอึ้งเพราะตรงกับความรู้สึก ต่อมาในปี พ.ศ. 2530 ขณะเรียนมหาวิทยาลัยปี 1 คุณพ่อได้ชวนมาทำบุญที่วัดพระธรรมกาย จึงได้มาสร้างบารมีเป็นอาสาสมัครช่วยงานวัดทุกวันอาทิตย์และร่วมงานบุญใหญ่ตลอด หลังจากเรียนจบจึงตัดสินใจมาเป็นเจ้าหน้าที่ช่วยงานวัดอย่างเต็มตัว

คุณปู่และคุณย่า (ไม่ระบุว่าปู่ย่าฝ่ายใด) เสียชีวิตด้วยโรคชราเช่นกัน

ผู้ส่งเคสยังชอบนักวิทยาศาสตร์ที่ค้นพบสิ่งใหม่ๆ เสมอ ชอบสีเขียวขี้ม้า ชุดทหาร และช้างศึกยืนอยู่ท่ามกลางสนามรบ ท่านยังสงสัยว่าเคยเป็นทหารพระราชาองค์ที่ออกบวชหรือไม่ และมีพี่น้องกัลยาณมิตร 2 คนที่คอยให้กำลังใจ คนหนึ่งเป็นอาสาสมัคร อีกคนเป็นเจ้าหน้าที่วัด สงสัยว่าเคยสร้างบารมีด้วยกันมาอย่างไร ทำหน้าที่อะไรในกองทัพธรรม สุดท้าย ครอบครัวสร้างบารมีกับหมู่คณะมาอย่างไร และจะได้ไปดุสิตบุรีบนพิเศษเขตบรมโพธิสัตว์หรือไม่