EP.892 ใครๆก็ไม่แน่ใจผม

ผู้ส่งเคสเป็นชายไทย เกิดในครอบครัวที่ค่อนข้างยากลำบาก แต่ท่านเป็นลูกเพียงคนเดียวที่ได้รับโอกาสทางการศึกษาจนจบถึงระดับปริญญาโท ด้วยผลการเรียนที่ดีเยี่ยม ท่านเป็นคนที่มีโชคดีในหน้าที่การงาน ไม่ต้องสมัครงานก็มีคนนำงานดีๆ เงินเดือนดีๆ ตำแหน่งดีๆ มาเสนอ ทำให้ท่านรู้สึกประหลาดใจเหมือนมีบางสิ่งกำหนดไว้แล้ว ชีวิตของท่านเริ่มต้นด้วยความยากลำบาก แต่ต่อมากลับประสบความสำเร็จในด้านการเรียนและการงาน

เรื่องราวเริ่มต้นจากชีวิตของคุณพ่อของผู้ส่งเคส ท่านเกิดในประเทศไทย แต่เป็นลูกชายเพียงคนเดียวในบรรดาพี่น้อง 8 คนที่ถูกส่งกลับไปอยู่เมืองจีนกับคุณปู่คุณย่าตั้งแต่ท่านอายุ 6 ขวบ ตามค่านิยมสมัยนั้นที่มักนิยมส่งลูกชายคนโตกลับไป เมื่ออยู่ในเมืองจีนได้ระยะหนึ่งก็เกิดสงครามโลกครั้งที่ 2 ญี่ปุ่นยึดเกาะไหหลำ คุณพ่อถูกทหารญี่ปุ่นบังคับให้โกนหัวและเรียนภาษาจีน ทำให้ท่านไม่พอใจและเข้าร่วมขบวนการต่อต้านญี่ปุ่น ด้วยความห่วงใย คุณย่าจึงบังคับให้คุณพ่อกลับเมืองไทยขณะอายุ 18 ปี

ในระหว่างที่ท่านเดินทางกลับเมืองไทย มีข่าวลือมาถึงคุณพ่อคุณแม่ที่แท้จริงของท่านซึ่งอยู่ที่เมืองไทยว่า คุณพ่อได้เสียชีวิตในสงครามแล้ว ดังนั้นเมื่อคุณพ่อกลับมาถึงเมืองไทย จึงทำให้พ่อแม่ที่แท้จริงไม่แน่ใจว่านี่คือลูกชายตัวจริงหรือไม่ เนื่องจากข่าวการตายมาถึงก่อนแล้ว และไม่ได้เจอกันตั้งแต่ 6 ขวบ เมื่อกลับมาเจอกันอีกทีก็อายุ 18 ปีแล้ว เวลาผ่านไปถึง 12 ปี

หลังจากการพูดคุยเจรจากันอยู่พักหนึ่ง ก็สำเร็จผลเพียงครึ่งเดียว คือ มีเพียงคุณพ่อ (หมายถึง พ่อของคุณพ่อ) เท่านั้นที่เชื่อว่านี่คือลูกชายตัวจริงของท่าน ส่วนคุณแม่และน้องๆ ทั้งหมดกลับไม่แน่ใจ ยังคงคลางแคลงใจอยู่ตลอดเวลา สิ่งนี้ทำให้คุณพ่อต้องใช้ชีวิตอยู่กับครอบครัวด้วยความรู้สึกอึดอัด กดดัน และไม่มีความสุขเลย ทุกครั้งที่เดินสวนกันก็มีความรู้สึกว่า "ใช่ไหม" แทนที่จะเป็น "ใช่เลย"

สุดท้ายท่านจึงตัดสินใจแยกจากครอบครัวออกมาสร้างตัวด้วยลำแข้งของตนเอง โดยหุ้นทำธุรกิจกับเพื่อนและประสบความสำเร็จ ต่อมาท่านก็ได้แต่งงาน ชีวิตของคุณพ่อเพิ่งจะมาสบายขึ้นเมื่อลูกๆ ทุกคนเติบโตหมดแล้ว

จนกระทั่งช่วงปลายปี พ.ศ. 2547 คุณหมอตรวจพบว่าคุณพ่อเป็นมะเร็งต่อมลูกหมากและได้กระจายเข้ากระดูก มีอาการปวดขาขวามากจนเดินไม่ได้ ในช่วงนั้น ผู้ส่งเคสได้รับคุณพ่อมาอยู่ด้วยที่บ้าน พาไปทำบุญทุกบุญที่วัดพระธรรมกาย ทั้งถวายปัจจัยสร้างองค์พระธรรมกายประจำตัว ถวายปัจจัยด้วยมือของท่านเอง และทำบุญบูชาข้าวพระเกือบทุกเดือน ผู้ส่งเคสยังได้บอกเล่าถึงวิธีเตรียมตัวเผชิญมรณภัยให้ท่านเข้าใจ และคุณพ่อได้เป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาด้วยการดู DMC อย่างไรก็ตาม คุณพ่อมักจะเกรงใจลูกมาก ไม่ต้องการให้ลูกทำอะไรให้ โดยมักพูดว่า "ไม่ต้องทำดีกับพ่อมากหรอก ยิ่งลูกทำดีกับพ่อมากเท่าไหร่ พ่อก็จะยิ่งไม่สบายใจมากเท่านั้น" แม้จะเจ็บปวดทรมานเพียงใดก็ไม่ปริปากบอก ต้องให้ลูกเอ่ยถามเอง ท่านจะตอบด้วยความเกรงใจว่า "พ่อไม่เป็นไร"

ความเกรงใจนี้ดำเนินไปจนอาการทรุดหนัก ทรมานทั่วร่างกาย ปวดทุกนิ้วตามปลายมือปลายเท้า จนถึงขั้นนอนไม่หลับ ต้องใช้ยาเพื่อกดประสาทให้หลับ ท่านมีอารมณ์แปรปรวน ซึมเศร้า หงุดหงิด เครียด กังวล ไม่ยอมยิ้ม แม้ทุกคนพยายามปลอบใจ เป็นเช่นนี้จนกระทั่งวันหนึ่ง เวลา 7 โมงเช้า อยู่ๆ ก็มีเสียงดังลั่นมาจากระเบียงบ้านชั้นบน เมื่อทุกคนขึ้นไปดูก็พบว่า คุณพ่อเสียชีวิตแล้ว ท่ามกลางกองเลือด เพราะท่านใช้ปืนจ่อขมับยิงตัวตาย เหตุการณ์นี้ทำให้ทุกคนช็อก แต่ก็ตั้งสติได้เร็วตามหลักวิชชาที่ครูไม่ใหญ่ให้ไว้ คือไม่ร้องไห้ ทำบุญทุกบุญ พูดถึงบุญให้กายละเอียดของคุณพ่อฟังในช่วง 7 วันแรก หลัง 7 วัน น้องสาวของผู้ส่งเคสฝันว่าพ่อมาหาและกอด ส่วนผู้ส่งเคสฝันว่าพ่อมาบอกว่าปืนอีกอันอยู่บนหัวเตียงพี่ชาย ซึ่งเมื่อไปดูก็พบว่ามีจริง คุณพ่อยังมาเข้าฝันพี่ชายต่ออีกว่าให้ช่วยเปิดประตูให้เข้าบ้านหน่อย แล้วก็เดินเข้าห้องไป

นอกจากเรื่องของคุณพ่อแล้ว ผู้ส่งเคสยังได้เล่าถึงชีวิตของบุคคลอื่นๆ ในครอบครัวด้วย คุณแม่ของผู้ส่งเคสมีชีวิตวัยเด็กที่ลำบากมาก แม่แท้ๆ แยกทางไปตั้งแต่ 6 ขวบ ทำให้ต้องอยู่กับพ่อและแม่เลี้ยงคนใหม่ ต้องทำงานหนักเหมือนคนใช้ในบ้าน และต้องเลี้ยงน้องต่างมารดาอีก 8 คน แถมยังถูกกีดกันการศึกษาจากแม่เลี้ยง ไม่ยอมให้เรียนต่อหลังจากจบ ป.4 แม้จะมีเงินส่งเสีย แม้ไม่ได้รับการศึกษาที่สูง แต่ท่านมีคุณธรรมและมารยาทดีเยี่ยม เนื่องจากชีวิตในบ้านไม่มีความสุข ท่านจึงตัดสินใจแต่งงานเพื่อแยกครอบครัวออกมา หลังจากนั้นชีวิตของคุณแม่ก็ดีขึ้น จนกระทั่งอายุประมาณ 40 ปี ก็ป่วยเป็นโรคลิ้นหัวใจรั่วและหอบหืด ต้องรักษามาจนปัจจุบัน

พ่อตาของผู้ส่งเคสป่วยเป็นโรคหัวใจตั้งแต่ 50 ปี ต้องคอยเฝ้าระวัง กินยา หาหมอมาตลอด จนวาระสุดท้ายขณะเดินทางท่องเที่ยวต่างประเทศ ท่านเกิดอาการหัวใจวายเฉียบพลันและเสียชีวิตอย่างสงบด้วยวัย 72 ปี

แม่ยายของผู้ส่งเคสรักภรรยาของผู้ส่งเคสมาก ความรักนี้เองทำให้ท่านยอมมาวัดพระธรรมกาย ยอมทำบุญทุกบุญจำนวนมากตามที่ลูกสาวชวน โดยไม่เคยปฏิเสธบุญเลย ทั้งๆ ที่ท่านไม่ค่อยเชื่อ ไม่ศรัทธา และไม่เข้าใจเรื่องบุญ ช่วงที่ท่านป่วย แม่ยายมีอาการวูบเหมือนคนตายแล้วฟื้น ท่านบอกว่าได้ไปยังสถานที่ที่น่ากลัวมาก พอฟื้นขึ้นมาจึงเชื่อมั่นในเรื่องชีวิตหลังความตาย หันมาทำบุญอย่างเต็มกำลังด้วยความศรัทธาจนวันสุดท้าย แม่ยายเสียชีวิตด้วยโรคเบาหวาน ความดันโลหิตสูง และไตวาย รวมอายุ 80 ปี

คุณป้าของภรรยาผู้ส่งเคสไม่ได้แต่งงาน ท่านจึงรักภรรยาผู้ส่งเคสมากเหมือนลูกสาวแท้ๆ คุณป้าไม่เชื่อเรื่องบุญบาปยิ่งกว่าแม่ยายเสียอีก แต่ก็ยอมทำบุญทุกบุญกับวัดเพราะความรักและความเกรงใจภรรยาของผู้ส่งเคส ผู้ส่งเคสรู้สึกภูมิใจและโชคดีที่สุดในโลกที่มีภรรยาที่ดีเช่นนี้

ผู้ส่งเคสได้สร้างพระธรรมกายประจำตัวให้แก่คุณพ่อคุณแม่ด้วยความรักความกตัญญูจากทรัพย์ที่หามาได้เองด้วย