EP.595 ชีวิตจริงยิ่งกว่านิยาย

ผู้ส่งเคสนี้เติบโตมาในครอบครัวเกษตรกรและกรรมกร คุณพ่อทำงานก่อสร้าง มีพี่น้องทั้งหมด 8 คน โดยผู้ส่งเคสเป็นคนที่ 6 ชีวิตตั้งแต่แรกเกิดก็เผชิญกับความยากลำบาก เมื่อแรกเกิดคุณพ่อล้มป่วยหนัก คุณแม่จึงคิดว่าผู้ส่งเคสเป็นตัวกาลกิณีและนำไปฝังทั้งเป็น โชคดีที่มีพระภิกษุรูปหนึ่งมาพบเข้าและช่วยเหลือไว้ ผู้ส่งเคสได้รับการเลี้ยงดูจากยายจนอายุ 3 ขวบ หลังจากนั้นคุณแม่ก็มารับกลับไปและบังคับให้ทำงานบ้านทุกอย่างตั้งแต่อายุ 3 ขวบ ทั้งหุงข้าว ทำกับข้าว กวาดบ้าน ถูบ้าน ตักน้ำใส่ตุ่ม หากไม่ได้ดั่งใจก็จะถูกคุณแม่มัดแขนขา แก้ผ้า ตีอย่างทารุณด้วยถ้อยคำหยาบคาย คุณแม่ปฏิบัติต่อผู้ส่งเคสเหมือนไม่ใช่ลูก เวลาทานข้าวทุกคนจะได้ทานร่วมวง ยกเว้นผู้ส่งเคสที่จะต้องทำงานให้เสร็จก่อนถึงจะได้ทาน โดยต้องทานของเหลือจากคนอื่น หรือหากข้าวหมดก็ต้องทานข้าวคลุกน้ำปลา คุณพ่อไม่เคยทราบเรื่องเหล่านี้เลยเพราะคุณแม่จะตอบแทนทุกครั้งว่าผู้ส่งเคสยังไม่หิว

ชีวิตอันขมขื่นของผู้ส่งเคสเริ่มต้นตั้งแต่วัยเยาว์ ถูกใช้แรงงานหนักและทารุณกรรมโดยคุณแม่ตั้งแต่อายุเพียง 3 ขวบ ไม่เพียงเท่านั้น ยังถูกพี่ชาย 4 คนและน้องชายอีก 1 คน ซึ่งเป็นพี่น้องร่วมสายเลือดเดียวกัน รุมข่มขืนตั้งแต่ 3 ขวบจนถึง 12 ปี โดยถูกข่มขู่ไม่ให้บอกใครเพราะกลัวจะถูกมัดไม่ให้กินข้าว ผู้ส่งเคสปรารถนาที่จะหลุดพ้นจากครอบครัวนี้ตลอดเวลา เมื่ออายุ 15 ปี จึงขอให้คนที่มาชอบพาหนีออกจากบ้าน โดยโกหกคุณพ่อคุณแม่ว่าท้องกับชายคนนี้ คุณแม่จึงจับแต่งงาน แต่ชีวิตคู่ก็ไม่ดีขึ้นเพราะชายผู้นั้นมีภรรยาอยู่แล้วและดื่มเหล้าเมามาก็มักทุบตีผู้ส่งเคสทุกวัน ภรรยาของเขาก็ตามมารังควานและทำร้ายหลายครั้ง

เมื่ออายุ 16 ปี ผู้ส่งเคสได้พบเพื่อนสมัยเรียนที่ชวนไปทำงาน "พาร์ทเนอร์ นั่งชั่วโมง เงินดี งานสบาย" โดยไม่รู้ว่าคืองานอะไร ด้วยวิบากกรรมที่บดบัง จึงตกอยู่ในสภาพจำยอมต้องกลายเป็นหญิงบริการตั้งแต่นั้นมา แม้จะเป็นหญิงบริการ ผู้ส่งเคสก็เป็นที่ต้องการของลูกค้าจนไม่มีเวลาพักผ่อน ทำให้ติดเชื้อและป่วยเป็นโรคหนองในจนเกือบต้องตัดมดลูกทิ้ง

โชคร้ายยังไม่สิ้นสุด ผู้ส่งเคสได้หลงรักนายทหารคนหนึ่งและตั้งท้อง แต่เขาไม่ยอมรับเป็นพ่อ เมื่อคลอดออกมาเป็นลูกชาย คุณแม่ก็รับไปขึ้นทะเบียนเป็นลูกของตนเองและไม่ยอมให้ผู้ส่งเคสได้ใกล้ชิดหรือกอดลูกเลย คุณแม่เร่งรัดให้ผู้ส่งเคสไปทำงานหาเงินมาให้ จึงต้องกลับไปทำอาชีพเดิม แต่ไม่ว่าจะหาเงินมาให้เท่าไหร่ก็ไม่เคยพอเพราะคุณแม่ติดการพนันและสุราอย่างหนัก เงินหมดไปกับอบายมุข

วิบากกรรมถาโถมเข้ามาอีก คืนหนึ่งขณะนั่งรถไฟไปทำงานภาคใต้ ผู้ส่งเคสถูกชายแปลกหน้าใช้มีดจี้และข่มขืนบนรถไฟ เมื่อรถไฟจอดสถานีก็รีบกระโดดหนีไปต่อขบวนอื่น ผู้ส่งเคสทุกข์ใจมากจนคิดฆ่าตัวตายครั้งแรกเมื่ออายุ 18 ปี ด้วยการผูกคอกับก้อนหินและกระโดดลงแม่น้ำแต่คนขับเรือช่วยชีวิตไว้ได้

ชีวิตยังต้องสู้ต่อไป มีคนอาสารับไปเลี้ยงดูแต่กลับกลายเป็นเจ้าของซ่อง เมื่อเขาเมาก็ทุบตีทำร้ายทุกวัน แม้ขณะตั้งท้องได้ 3-4 เดือน ภรรยาน้อยคนที่สองของเขาก็ตามมาทำร้ายเพื่อหวังให้แท้ง ผู้ส่งเคสจึงหนีกลับไปอยู่กับคุณแม่จนคลอดลูกคนที่สองเป็นผู้หญิง คุณแม่ไม่ยอมเลี้ยงลูกสาว ผู้ส่งเคสจึงขอเพียงให้คุณแม่ช่วยเลี้ยงลูกสาวให้โดยจะหาเงินมาให้ คุณแม่ยอมรับเลี้ยงลูกสาว แต่ก็เลี้ยงด้วยการทุบตี ทรมาน ให้ลูกอดข้าวอดน้ำ และถึงขั้นนำไปแช่ในตุ่มน้ำจนท่วมคอ ขณะที่คุณแม่นั่งดื่มเหล้าเล่นไพ่

ด้วยความทุกข์ ผู้ส่งเคสเริ่มหันเข้าหาอบายมุขเพื่อหวังคลายทุกข์ เริ่มดื่มเหล้า สูบบุหรี่ กัญชา และเสพยาเสพติด จนต้องพกเหล้าติดตัวตลอดเวลา ดื่มทุกวันและนอนร้องไห้ทุกคืนเมื่ออายุ 23 ปี คิดฆ่าตัวตายอีกครั้งเป็นครั้งที่สอง ซื้อเชือกขนาดใหญ่มาผูกคอกับขื่อกลางห้อง ล็อคประตูห้องอย่างดี แล้วถีบเก้าอี้ออกไป เชือกรัดคอแน่นจนหมดสติ แต่ฟื้นมาอีกทีก็กองอยู่บนพื้น เชือกขาดออกแต่เป็นรอยคล้ายถูกตัด ผู้ส่งเคสไม่เข้าใจว่าใครมาช่วยทั้งที่ประตูล็อคอยู่

สู้ชีวิตต่อโดยคิดว่าอาชีพหญิงบริการไม่ยั่งยืน จึงไปเรียนนวดแผนโบราณและทำควบคู่กับงานบริการ รายได้ดีมากแต่ก็หมดไปกับอบายมุขและการพนันจนเป็นหนี้และต้องหนีไปอยู่ที่ภูเก็ต อาศัยนอนชายหาด รับจ้างนวดและบริการไปวันๆ

เมื่ออายุ 27 ปี ผู้ส่งเคสได้พบกับสามีชาวต่างชาติที่ชายหาด เขาอาสานวดให้และชวนไปทานอาหารต่อ พาไปห้องพักแต่ไม่ล่วงเกิน เขาคุกเข่าสารภาพรักและขอแต่งงาน โดยไม่สนใจอดีต ผู้ส่งเคสย้ายไปอยู่ต่างประเทศและนำลูกสาวไปด้วย แต่ลูกชายคุณแม่ไม่ยอมให้ไป สามีชาวต่างชาติเป็นคนดีมาก รักลูกสาวเหมือนลูกของตนเอง ต่อมามีลูกแฝดชายด้วยกัน 2 คน เนื่องจากสามีไม่ร่ำรวยมาก ผู้ส่งเคสจึงต้องทำงานหนักขึ้นทั้งนวดและทำอาหารขาย ภายหลังมักทะเลาะกับสามีเรื่องการเลี้ยงลูก เกิดความหงุดหงิดคิดอยากฆ่าตัวตายอีกเป็นครั้งที่สาม ใช้ผ้าพันคอรัดคอจนแน่น สามีกลับมาเห็นทันและนำส่งโรงพยาบาล สามีเสียใจมากและขอร้องไม่ให้ทำเช่นนี้อีก พร้อมยอมตามใจทุกอย่าง ผู้ส่งเคสได้สิทธิ์ดูแลทุกอย่างในบ้านและผลาญเงินสามีหมดภายใน 5 ปีไปกับอบายมุขและปาร์ตี้กับเพื่อนที่ไม่ดี สามีไม่เคยตำหนิ เมื่อไม่มีเงินจ่ายบิลต่างๆ ก็เครียดและคิดฆ่าตัวตายอีกครั้งเป็นครั้งที่สี่ ผู้ส่งเคสกินยาทุกชนิดผสมในแก้ววิสกี้และกินยาเม็ดอีก 50 เม็ด หน้าเริ่มร้อน เหงื่อออก ริมฝีปากหนา ตาแดง หายใจไม่ออก แต่ได้ยินเสียงลูกชายร้องจึงตกใจ ได้สติ วิ่งไปร้านหมอและสลบไป ฟื้นที่ ICU สามีขอร้องไม่ให้ทำอีก ผู้ส่งเคสบอกสามีว่าเขาดีเกินไปและขอหย่า เล่าความชั่วทั้งหมดให้เขาฟัง แต่เขากลับไม่โกรธ ขอชะลอการหย่าจนกว่าลูกแฝดอายุ 10 ขวบ 5 ปีต่อมาในวันเกิดลูกแฝด สามีดื่มเหล้ามากและละเมอซ้ำๆ ว่า "อย่าทิ้งผมไปเลย อย่าทิ้งผมกับลูกไปนะ" เมื่อตื่นผู้ส่งเคสทวงสัญญาหย่า สามีชาวต่างชาติซึ่งถือสัจจะจึงจำใจยอมหย่า ศาลตัดสินให้ลูกแฝดอยู่สลับกับทั้งคู่

ผู้ส่งเคสได้พบวัดพระธรรมกายและมาปฏิบัติธรรม อธิษฐานกับหลวงปู่ว่าถ้าเคยสร้างบุญร่วมกันมาขอให้รวย อยากทำบุญมากๆ อยากมีส่วนร่วมในทุกบุญของหลวงปู่ กลับต่างประเทศแล้วถูกลอตเตอรี่รางวัลที่ 1 ได้เงิน 37 ล้านบาท แต่ลืมสัญญากับหลวงปู่ว่าจะเลิกอบายมุข เงินจึงหมดไปทั้งหมด ปัจจุบันผู้ส่งเคสหักดิบเลิกอบายมุขทุกชนิดได้อย่างเด็ดขาดแล้ว ตั้งใจสั่งสมบุญเพียงอย่างเดียว ลูกๆ โตหมดแล้ว ลูกชายฝาแฝดจะเรียนจบใน 1 ปี และตั้งใจจะพามาบวชที่วัดพระธรรมกาย