EP.915 ก่อนไม่มีแม่ให้กอด

กราบเท้า คุณครูไม่ใหญ่ ที่เคารพอย่างสูง

นี่คือเรื่องราวจาก ผู้ส่งเคส ซึ่งเป็นลูกสาวที่อาศัยอยู่แถวฝั่งธน เขตบางกอกน้อย กรุงเทพฯ ชีวิตของผู้ส่งเคสโชคดีที่ไม่เคยมีคู่กรรม การที่ผู้ส่งเคสได้มาเข้าวัดนั้นง่ายดายและสบายๆ คือในขณะที่นั่งรถเมล์ไปทำงานผ่านอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ ผู้ส่งเคสเห็นผู้คนใส่ชุดขาวพากันเดินขึ้นรถเมล์สีขาว ซึ่งเป็นภาพที่สะดุดตาแต่ก็ค้างคาอยู่ในใจว่าพวกเขาไปไหนกัน วันหนึ่งผู้ส่งเคสจึงเข้าไปถาม และทุกคนก็บอกว่าไปวัดพระธรรมกาย ผู้ส่งเคสจึงชวนป้าและเพื่อนที่ทำงานไปวัดด้วย การมาวัดครั้งแรกของผู้ส่งเคสตรงกับวันบวชพระตลอดชีวิตถึง 4 รูป ตั้งแต่มาครั้งแรกก็ประทับใจในพิธีกรรมทุกอย่าง ยิ่งเข้าวัดก็ยิ่งรักวัด ในที่สุดผู้ส่งเคสจึงตัดสินใจมาเป็นลูกในองค์กรตั้งแต่ปี 2534 ปัจจุบันผู้ส่งเคสเป็นอุบาสิกา รับหน้าที่เป็นผู้ประสานงานแก้วภูธร ผู้ส่งเคสกราบขออนุญาตนำเรื่องราวเคสนี้มาเรียนถาม คุณครูไม่ใหญ่ นะคะ

ปู่และย่าของผู้ส่งเคสเป็นคนจีนแผ่นดินใหญ่ มีอาชีพทำนา ด้วยชีวิตที่ยากลำบากในจีน ท่านทั้งสองจึงตัดสินใจเดินทางมาเมืองไทย ใช้เวลาเดินทางอยู่ในเรือฝ่าคลื่นลมในมหาสมุทรถึง 30 วัน เมื่อมาถึงเมืองไทย ย่าขายโจ๊ก ส่วนปู่ขายโอเลี้ยงและเส้นบะหมี่ ปู่ใช้เครื่องมือเล็กๆ ที่หมุนด้วยมือทำเส้นบะหมี่ขาย แต่ปู่อยู่เมืองไทยได้ไม่นานก็เสียชีวิตด้วยโรคอหิวาในวัช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ขณะอายุเพียง 59 ปี เหตุนี้ทำให้ย่าต้องกลายเป็นเสาหลักของบ้านแทนปู่ ย่าต้องสู้ชีวิตต่อไปเพราะปู่ทิ้งลูกน้อยไว้ถึง 7 คน ย่าเลี้ยงลูก 7 คนด้วยความยากลำบากเพียงลำพัง คุณย่าอดทนและเข้มแข็งด้วยคติประจำใจว่า "ต้องสู้ จึงจะชนะ" คุณย่าเป็นที่รักและเคารพของลูกหลาน ต่อมาเมื่อย่าอายุ 78 ปี ก็เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งในลำไส้ คุณย่ามีอุปนิสัยชอบช่วยเหลือผู้อื่นและไม่ย่อท้อต่อความลำบาก อาชีพของคุณย่าคือเป็นเจ้าของโรงงานทำติ่มซำ ซาลาเปา และหลายอย่าง

ผู้ส่งเคสชวนคุณพ่อเข้าวัดพระธรรมกายตั้งแต่ปี 2530 ต่อมาได้ชวนพ่อไปปฏิบัติธรรม 7 วันที่สวนบัว พ่อสบายมากเมื่อไปสวนบัวครั้งแรกและเห็นองค์พระ จากนั้นพ่อก็ใจวัดและทำบุญทุกอย่างสม่ำเสมอ เป็นนักเรียนโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันตัวจริง ตั้งแต่ถ่ายทอดเสียงทางโทรศัพท์จนได้ติด DMC ดู DMC ทุกวันและนั่งสมาธิทุกวันไม่เคยขาดเลย คุณพ่อมีโรคประจำตัวคือโรคหอบหืดเพราะสูบบุหรี่มานาน ครั้งสุดท้ายพ่อมีอาการหอบหนักทำให้ขาดออกซิเจนและหยุดหายใจ ถึงโรงพยาบาลนานกว่า 10 นาที หมอพยายามปั๊มหัวใจ แต่เนื่องจากสมองขาดออกซิเจนนานเกินไป พ่อจึงกลายเป็นเจ้าชายนิทรา นอนนิ่งเหมือนคนหลับตลอด 24 ชั่วโมง สิ่งสำคัญสุดท้ายที่ผู้ส่งเคสมอบให้พ่อคือการเปิดเทปเสียงสวดมนต์ครอบหูท่านตลอด 19 วันที่เป็นเจ้าชายนิทรา ในที่สุดท่านก็จากไปเมื่ออายุ 67 ปี

น้องชายคนที่ 5 ของผู้ส่งเคส คลอดได้ 1 เดือน ป้า (พี่สาวของพ่อ) มาขอไปเป็นลูกบุญธรรม เมื่อน้องชายหย่านมแม่ ป้าก็พาไปนอนห้องเดียวกันและทำงานหาเงินเลี้ยงดูมาตลอด น้องชายเรียกป้าว่าแม่ เรียกแม่แท้ๆ ว่าอี่ (อี๊) และเรียกพ่อแท้ๆ ว่าป๊า ต่อมาเมื่ออายุ 6 ขวบ น้องชายรู้ความจริงว่าใครคือพ่อแม่ที่แท้จริง ตอนนั้นเขารู้สึกเสียใจมากเพียงช่วงสั้นๆ เพราะรู้สึกว่าทำไมแม่ไม่รักถึงยกให้ป้า แต่เขาก็รู้สึกผูกพันกับป้ามากกว่า ปัจจุบันน้องชายแต่งงานแล้ว แต่มีปากเสียงกับป้าบ่อยเพราะความคิดไม่ลงรอยกัน จนป้าบ่นน้อยใจว่าจะไม่ธิษฐานให้เจอเป็นลูกบุญธรรมอีกแล้วอย่างเด็ดขาด ปกติน้องชายคนนี้รักบุญ ชอบทำทาน และชอบช่วยเหลือผู้อื่น เคยบวชธรรมทายาทมา 2 ครั้ง ปี 2531 ได้ไปเรียนต่อที่อเมริกา ช่วงที่อยู่อเมริกา น้องชายมีโรคภูมิแพ้ แพ้เกสรดอกไม้และอากาศหนาวในฤดูใบไม้ร่วง โดยเฉพาะเมื่อออกนอกบ้านต้องสัมผัสละอองเกสร มักมีอาการผื่นคัน บวมแดง เหมือนลมพิษเห่อทั้งตัวและทั่วหน้า เป็นแบบนี้เป็นช่วงๆ ต้องทานยาตลอด 10 ปีที่อยู่อเมริกา แต่พออยู่เมืองไทยก็หายขาด

น้องชายคนที่ 3 เคยบวชธรรมทายาท 80 ปีวิชาธรรมกาย เป็นคนรักบุญ เคยทำบุญเป็น M และ S เขาเป็นเจ้าของโรงงานทำเส้นบะหมี่เหลืองและเกี๊ยวสด โรงงานเคยผลิตเส้นหมี่ได้สูงสุดวันละ 1,000 กิโลกรัม แต่มีปัญหาโดนเพื่อนร่วมธุรกิจโกงเงิน ทำให้เสียเส้น เครียดมากจนทิ้งบริษัทไป 1 ปี แต่เมื่อได้มาอยู่ธุดงค์ที่วัดก็ตัดสินใจกลับไปดูแลโรงงานอีกครั้ง ตอนนี้ธุรกิจดีขึ้นมาก ผลิตและขายเส้นหมี่ได้มากกว่าเดิมเป็นเท่าตัว คือวันละ 2,000 กิโลกรัม น้องชายคนนี้ได้จัดรถตู้มาวัด พาญาติและคนงานหมุนเวียนมาทำบุญเกือบทุกอาทิตย์ และบุญใหญ่ทุกบุญไม่เคยขาด

ตัวผู้ส่งเคสเอง หมอตรวจพบก้อนเนื้อนอกมดลูกขนาด 8 ซม. พอทานยาตามหมอสั่งต่อเนื่อง ก้อนเนื้อหายไป กลายเป็นก้อนเนื้อขนาด 6 ซม. 2 ก้อน และ 4 ซม. 1 ก้อน เป็นมาตั้งแต่ปี 2547 จนปัจจุบัน ผู้ส่งเคสยังมีอาการกระดูกเหงือกด้านขวาทรุด อักเสบ บวม เคี้ยวอาหารไม่ได้ ต้องเปลี่ยนไปเคี้ยวข้างซ้ายถาวร กระดูกหัวไหล่ด้านซ้ายหดตัว หมอนวดบอกว่าเส้นที่ไหล่ตก ร่อง ทำให้ปวดร้อนๆ กระดูกมือข้างซ้ายไม่มีแรง ปวดแปล๊บๆ เหมือนไฟช็อต ยืดแขนซ้ายไม่ได้ ถ้า ยืดแล้วจะปวดมาก นอกจากนี้ยังป่วยอีกหลายโรค เช่น โรคหอบหืดซึ่งจะเกิดเวลาเปลี่ยนสู่ฤดูหนาว โรคภูมิแพ้ แพ้หลายอย่าง เช่น แฟบ ฝุ่นละออง ขนสัตว์ รวมถึงขนแมวขนสุนัข ต้องพกยาแก้แพ้ตลอด ผู้ส่งเคสอยากได้ยาชนะบ้างเพราะแพ้มานานกว่า 10 ปี อีกโรคที่ต้องระวังคือคอเลสเตอรอลสูง ทำให้มึนเวียนศีรษะ เวลาเดินเหมือนจะล้ม ผู้ส่งเคสเล่าว่าเคยป่วยเป็นไข้หวัดใหญ่แล้วไปรอกไข้ทับฤดูพร้อมกัน ทำให้น้ำหนักลด 5 กก. ในอาทิตย์เดียว ตั้งแต่นั้นมาสุขภาพร่างกายอ่อนแอลง ป่วยเดือนเว้นเดือน ป่วยด้วยสารพัดโรค 1 เดือน แล้วหายไปได้อีก 1 เดือน แล้วกลับมาป่วยอีก หมอบอกว่าเป็นเพราะโรคภูมิแพ้และหอบหืดทำให้ภูมิคุ้มกันร่างกายบกพร่อง ไปตรวจและรักษามาหลายโรงพยาบาลก็ไม่หายสักที