EP.60 ต้นคดปลายตรง

ผู้ส่งเคสบ้านอยู่เชียงราย แต่มีครอบครัวที่กรุงเทพฯ. เป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันทุกวัน โดยเข้าเรียนที่วัด. เป็นลูกสาวคนที่ 3 ใน 7 คน.

พี่น้องส่วนหนึ่งอยู่เชียงราย ส่วนน้องชายและน้องสะใภ้ทำงานอยู่ญี่ปุ่น. ชีวิตครอบครัวในวัยเด็กทุกคนลำบากมาก เป็นลูกชาวนาที่ยากจน. ต้องออกทุ่งนาและเลี้ยงสัตว์เป็นประจำ หาปลา หาปู เก็บผักมาเลี้ยงน้องๆ เมื่อคุณพ่อคุณแม่ออกไปทำนา. ตอนอายุ 10 ขวบ ไม่มีข้าวกิน ไม่มีอะไรเลี้ยงน้อง จึงตัดสินใจไปขอข้าวจากวัดข้างบ้าน ซึ่งเป็นข้าวเหนียวที่แม่ครัวทิ้งใส่ตะกร้าไว้จนขึ้นรา ขายให้ 1 บาท. ข้าวมีลักษณะเป็นสีแดงดำเกาะเต็ม นำมาล้างน้ำสะอาด (ที่ราไม่ติดมากนัก) จากนั้นนำไปนึ่งและอุ่นอีกครั้งจึงนำมาให้น้องรับประทานได้ทุกคน. เมื่อผู้ส่งเคสมีครอบครัว สามีมีอาชีพผู้รับเหมาก่อสร้าง ชอบเล่นการพนัน ชอบเที่ยวกลางคืน นิสัยโผงผาง โมโหง่าย ไม่ชอบวัด. พอ บอก บุญ ก็ทำแบบกันไว้ก่อน แต่ก็ไม่ยอมมาวัด. มีลูกชาย 2 คน ส่งให้เรียนโรงเรียนดีๆ. ตอนแรกก็ดีต่อมาทุกข์มาก สามีมีผู้หญิงอื่น. อดทนเรื่อยมา ทำให้ผู้ส่งเคสแสวงหาการทำบุญเสมอ จนมาเจอวัดพระธรรมกาย เจอหลวงพ่อ จึงได้รับความสุขทางใจ. คุณพ่อของผู้ส่งเคสเกิดในครอบครัวชาวนาที่ยากจน ชอบดื่มสุราตั้งแต่เล็ก ไม่เว้นวัน และชอบต้มเหล้าเถื่อนขาย. ทั้งดื่มทั้งผลิต เวลาต้มเหล้าเถื่อน ท่านจะชอบให้ลูกชิมว่ารสชาติดีหรือยัง แต่ลูกคนอื่นไม่มีใครทำ. พ่อใจร้อน โมโหง่าย ลูกเข้าหน้าไม่ติด. พ่อและแม่จะจับสัตว์ทุกชนิดมาฆ่าเพื่อเป็นอาหารเลี้ยงลูก. พวกผู้ส่งเคสก็ห้ามว่ากินอย่างอื่นได้ แต่แม่บอกว่ามันเป็นของคู่โลกที่เกิดมาเพื่อเป็นอาหารของคน. เมื่อพูดมากท่านก็จะโมโห ทำให้ทุกคนไม่กล้าพูดอีก และแอบเอาไปปล่อยเสมอเวลาแม่เผลอ. ผู้ส่งเคสทำหน้าที่กัลยาณมิตรกับคุณพ่อ ให้เลิกดื่มเหล้าและเลิกต้มเหล้าได้โดยเด็ดขาดเมื่อท่านอายุได้ 55 ปี. หลังจากนั้นพ่อได้มารับธรรมะเมื่อปี 42 ทำบุญทุกบุญกับทางวัดเสมอมา ไม่เคยขาด สร้างพระ บวชพระ กฐิน ผ้าป่า ได้เป็นประธานรองฉลองมหาธรรมกายเจดีย์ครั้งแรก. ช่วงหลังคุณพ่ออายุมากขึ้น ทำเป็นโรคความดันสูง ปอดชื้น ทำให้ต้องเข้าโรงพยาบาลบ่อย. เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม 2544 เวลา 1:00 น. ไปปลุกคุณแม่ ให้ไปรับเงิน 30,000 บาทเพื่อเอาไปทำบุญ และบอกคุณแม่ว่าท่านจะจากไปแล้ว. คุณแม่บอกให้นึกถึงหลวงปู่ หลวงพ่อ คุณยายอาจารย์ไว้. ได้ส่งคุณพ่อไปโรงพยาบาล ท่านเงยหน้ามองท้องฟ้าแล้วยิ้มนิดๆ หน้าตาสดใส เบิกบาน ไม่มีทีท่าเหนื่อยหอบหรือทรมาน. ขณะอยู่บนรถ น้องชายก็เตือนให้พ่อนึกถึงบุญตลอดเวลา. จนถึงหน้าโรงพยาบาล ก็สิ้นใจอย่างสงบก่อนถึงมือหมอ ในเวลา 2:00 น..