EP.936 คันได้แต่ห้ามปวด

ผู้ส่งเคส เล่าว่า เขาเกิดในครอบครัวเกษตรกรที่จังหวัดอ่างทอง ปัจจุบันทำงานอยู่ที่กรุงเทพฯ ในปี พ.ศ. 2536 ขณะที่เช่าห้องพักอยู่กับเพื่อนที่กรุงเทพฯ เขาเห็นเพื่อนแต่งชุดขาวออกจากบ้านทุกวันอาทิตย์โดยไม่บอกว่าจะไปไหน ผู้ส่งเคสเองก็ไม่ได้ถาม แต่เมื่อเห็นเพื่อนทำเช่นนี้อยู่เรื่อยๆ ก็อดใจไม่ไหวจึงถามเพื่อน เพื่อนตอบสั้นๆ เพียงสองคำว่า "ไปวัด" ด้วยความที่เพื่อนตอบสั้น กระชับ ประทับใจ ผู้ส่งเคสจึงขอตามไปด้วย นั่นเป็นครั้งแรกที่เขาได้มาวัดและมีโอกาสได้กราบและทำบุญกับคุณยายอาจารย์ ท่านเมตตาเคาะศีรษะให้พรว่า "โชคดี โชคดี" ผู้ส่งเคสจึงโชคดีที่ได้มาสร้างบารมีกับหมู่คณะจนถึงปัจจุบัน

ผู้ส่งเคส ซึ่งเป็นชาวอ่างทอง ได้กราบขอความเมตตา คุณครูไม่ใหญ่ ช่วยฝันในฝันเรื่องราวของเขาและครอบครัว คุณแม่ของผู้ส่งเคสเป็นพี่สาวคนโตในจำนวนพี่น้อง 11 คน ท่านเรียนเก่ง สอบได้ที่หนึ่งเสมอ แต่ได้เรียนเพียงชั้น ป.4 ก็ต้องออกจากโรงเรียนมาช่วยที่บ้านทำนาและส่งเสียน้องๆ เรียน เมื่ออายุ 18 ปี คุณแม่แต่งงานกับคุณพ่อ หลังจากคุณยายเสียชีวิตไม่นาน คุณแม่ซึ่งเป็นพี่คนโตต้องคอยดูแลน้องๆ ทั้ง 10 คนไปด้วย คุณแม่มีพื้นฐานจิตใจดี ชอบทำบุญใส่บาตรตอนเช้าเป็นประจำ วันพระก็ไปทำบุญที่วัด ในช่วงเข้าพรรษาจะไปถืออุโบสถศีลที่วัด คุณครูไม่ใหญ่ ได้อธิบายเรื่องการใส่บาตรพระจำนวนมากให้ผู้ส่งเคสฟัง ผู้ส่งเคสได้พาคุณแม่มาวัดพระธรรมกายตั้งแต่ประมาณปี พ.ศ. 2538 คุณแม่ได้ทำบุญใหญ่หลายบุญ เช่น สร้างพระธรรมกายประจำตัว, หล่อและประดิษฐานพระบรมพุทธเจ้า, สร้างสภาธรรมกายสากล, ลานธรรม, มหาวิหารพระมงคลเทพมุนี, ถวายผ้าป่า 3 พันวัด, บุญกฐิน เป็นต้น คุณครูไม่ใหญ่ ย้ำว่าการทำบุญต้องทำตอนแข็งแรง ไม่ใช่รอทำตอนแก่ เมื่อคุณแม่มีอายุมากขึ้น โรคภัยก็เบียดเบียนจนมาวัดไม่ไหว เมื่อผู้ส่งเคสมาวัด ก็จะนำบุญไปฝากคุณแม่ ท่านก็จะอนุโมทนาบุญทุกครั้ง ซึ่ง คุณครูไม่ใหญ่ บอกว่าถูกต้องตามหลักวิชชา คุณแม่เคยถูกผ่าตัดมดลูกทิ้งตั้งแต่อายุ 40 กว่าๆ เพราะเป็นเนื้ออก ต่อมาเป็นโรคตับแข็ง มีเลือดออกในกระเพาะ ช่วงท้ายเป็นเบาหวาน ต้องฉีดยาควบคุมน้ำตาลทุกวัน

วันที่ 4 มกราคม 2547 คุณแม่ป่วยหนักเข้าโรงพยาบาล ผู้ส่งเคสไปนอนเฝ้า คอยบอกให้ท่านนึกถึงบุญที่เคยทำ บางครั้งก็สวดมนต์ข้างหู คุณครูไม่ใหญ่ ชมว่าเป็นการทำตามหลักวิชชา และผู้ส่งเคสเป็นลูกแก้วยอดกตัญญู ช่วงนั้นคุณแม่มีอาการเบลอๆ หลับๆ ตื่นๆ ครั้งหนึ่งคุณแม่เห็นหน้าผู้ส่งเคสแล้วร้องด้วยความเสียขวัญว่า "เขาจะมาเอาแม่ไปแล้ว" ผู้ส่งเคสบอกคุณแม่ว่าไม่ต้องกลัว เพราะเราทำบุญมาเยอะ ได้พาคุณแม่ไปดูว่าสร้างพระ สร้างเจดีย์ไว้ที่มหาธรรมกายเจดีย์ และแบ่งบุญให้ท่าน คุณครูไม่ใหญ่ ชมอีกครั้งว่าเป็นสุดยอดลูกแก้ว คุณแม่อยู่โรงพยาบาล 15 วันก็ทรุด มีอาการอาเจียนและถ่ายเป็นเลือด คุณครูไม่ใหญ่ อธิบายว่าคนส่วนใหญ่เดินทางไปสู่ปรโลกด้วยความเจ็บไข้ได้ป่วย ความเจ็บป่วยเป็นประดุจยานพาหนะที่นำไปสู่ปรโลก ผู้ส่งเคสพยายามบอกให้คุณแม่นึกถึงบุญ คุณแม่มีอาการตาลอยและค้างนิ่งไป คุณครูไม่ใหญ่ สอนให้ซ้อมทำตาลอยค้างนิ่งเพื่อนึกถึงองค์พระหรือดวงใสๆ ในกลางกายก่อนนอน หมอและพยาบาลฉีดยากระตุ้นหัวใจและปั๊มหัวใจ แต่ถึงที่สุดหมอก็ช่วยไม่ได้ คุณแม่เสียชีวิต แต่พอหมอออกไป เครื่องวัดสัญญาณชีพก็ทำงานขึ้นอีกครั้ง ผู้ส่งเคสเรียกหมอ หมอบอกว่าอาจเป็นฤทธิ์ยา ผู้ส่งเคสสวดมนต์ข้างหูให้คุณแม่ฟังอีกประมาณ 1 ชั่วโมง สัญญาณชีพก็ค่อยๆ อ่อนลงจนหยุดสนิท คุณแม่มีอายุรวม 63 ปี 8 เดือน คุณครูไม่ใหญ่ กล่าวถึงอายุตัวเองที่ใกล้เคียงกันและต้องรีบสั่งสมบุญ หลังจากงานฌาปนกิจ ผู้ส่งเคสทำบุญ 300,000 บาทอุทิศให้คุณแม่

พี่สาวคนโตของผู้ส่งเคสมีวันเกิดเดือนเกิดตรงกับคุณแม่ เมื่ออายุ 42 ปี ต้องผ่าตัดมดลูกทิ้งเหมือนคุณแม่ ตอนนี้พี่สาวมีแนวโน้มเป็นโรคเบาหวานเหมือนคุณแม่ด้วย พี่สาวคนนี้มีลูกสาว 2 คน ลูกสาวมักมีเม็ดคันขึ้นทั้งตัวมาตั้งแต่เล็ก รักษากับหลายหมอได้แค่ทุเลา ตอนนี้อายุ 10 ขวบ เม็ดคันก็ไม่หาย พี่สาวคนเล็กสุด (พี่สาวคนที่ 3 ของผู้ส่งเคส) หลังแต่งงาน 6 ปี มีลูก 2 คน ก็แยกทางกับสามีเพราะสามีติดการพนันและเป็นหนี้ ผู้ส่งเคสทำหน้าที่กัลยาณมิตร พาหลานทั้งสองมาวัดเป็นประจำ ลูกสาวของพี่สาวคนนี้เรียกผู้ส่งเคสว่า "พ่อ" มาตั้งแต่เด็ก ทั้งคู่รักและสนิทกันเหมือนพ่อลูก ปัจจุบันอายุ 10 ปี เป็นเด็กจิตใจดี เอื้อเฟื้อ พูดจาไพเราะ เป็นนักกีฬาปิงปองเก่ง ได้เหรียญทองระดับจังหวัดและอันดับ 3 ชิงแชมป์ประเทศไทย มีแววถึงทีมชาติ

คุณพ่อของผู้ส่งเคสเป็นคนจีน ทำอาชีพปาณาติบาต เลี้ยงสัตว์ หาปลามาตลอด แม้ลูกโตแล้วส่งเงินให้ใช้ทุกเดือนอย่างไม่ลำบาก แต่คุณพ่อก็ยังชอบหาปลาและดื่มสุรา ผู้ส่งเคสเคยแอบนำปลาที่พ่อขังไว้ไปปล่อยหลายครั้ง ทำให้พ่อไม่พอใจมาก พ่อบอกให้วางอุเบกขาบ้าง ปลาเกิดมาเป็นอาหารของคน ผู้ส่งเคสพยายามอธิบายเรื่องกฎแห่งกรรมแต่พ่อไม่เชื่อ คุณพ่อเคยโดนรถกระบะชนกะโหลกร้าว ทุกวันนี้มีอาการมึนงง จมูกไม่รับกลิ่น และเป็นโรคความดันโลหิตสูง ปัจจุบันพ่ออยู่บ้านคนเดียวที่ต่างจังหวัด ลูกชวนมาอยู่ด้วยก็ไม่มา แต่ลูกๆ ผลัดกันไปเยี่ยมทุกเสาร์อาทิตย์ ซึ่ง คุณครูไม่ใหญ่ บอกว่าดีแล้ว ตอนเด็กๆ ผู้ส่งเคสบางครั้งถูกพ่อสั่งให้ทำปาณาติบาต ต้องฝืนใจทำเพราะกลัวพ่อ เคยพูดกับปลาก่อนฆ่าว่าไม่ได้อยากทำ ผู้ใหญ่สั่ง ขออโหสิ ปัจจุบันผู้ส่งเคสหาโอกาสปล่อยสัตว์ปล่อยปลาบ่อยๆ และสอนหลานไม่ให้ฆ่าสัตว์แม้แต่มด ยุง ตอนเด็กเขาเป็นโรคประจำตัวคือภูมิแพ้ เหนื่อยหอบ ตอนนี้อาการนานๆ เกิดขึ้นครั้ง เขาแซวว่าตอนนี้หอบเงินหอบทอง

ตอนบวชธรรมทายาท ขณะปฏิบัติธรรมที่สวนมนาวัฒน์ จู่ๆ มีอาการปวดเส้นขาขวามาก ตั้งแต่ต้นขาถึงปลายเท้า นั่งสมาธิแทบไม่ได้ ต้องคอยเหยียดขาให้เส้นยืด คุณครูไม่ใหญ่ กล่าวว่า ปวดขาไม่เป็นไร แต่อย่าปวดตับและห้ามดับจิต เพื่อนที่พาผู้ส่งเคสมาวัดครั้งแรก มาวัดทุกวันอาทิตย์ ทำบุญหลายอย่าง เช่น สร้างพระธรรมกายประจำตัว ถวายทองคำหล่อรูปเหมือนหลวงปู่ฯ แต่พออายุ 30 กว่าๆ ก็หยุดสร้างบารมี เสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ ตอนมีชีวิตอยู่เคยคุยสนุกๆ ว่าตายแล้วจะมาเล่าเรื่องหลังความตาย แต่ตายจริงกลับเงียบหายไป ผู้ส่งเคสอธิษฐานขอให้มาหาก็ไม่มา คุณครูไม่ใหญ่ แนะนำว่าถ้าเขาไม่มา เราก็ไปหาเขาเองโดยนั่งหลับตาหาพระในตัว

ครั้งหนึ่งผู้ส่งเคสไปสัมมนาที่เขาพญาโจงอาง สุพรรณบุรี มีการซักถามว่ามาวัดได้อย่างไร เขาบอกว่าตามเพื่อนมา ตอนนี้เพื่อนคนนั้นตายแล้ว แต่เขายังไม่อยากตามไป พูดถึงเพื่อนในเชิงสนุกๆ สักพักรู้สึกเหมือนผงเข้าตา เจ็บมาก พี่พยาบาลช่วยดูแต่ไม่พบอะไร พอถึงเวลานั่งสมาธิก็นั่งแทบไม่ได้ ต้องเอามือปิดตาตลอด พอเลิกนั่ง อาการก็หายไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขารู้สึกแปลกมากและอดคิดไม่ได้ว่าเพื่อนมาทำหรือเปล่า ต่อมาเขาบวชธรรมทายาทรุ่น 29 ช่วงใกล้ลาสิกขา ฝันว่าเจอเพื่อนคนนี้ ทักทายด้วยความดีใจ ถามว่าตายแล้วเป็นอย่างไร ไปอยู่ไหน เพื่อนทำหน้าเศร้าบอกว่าไปตกนรก 80,000 ปี คุณครูไม่ใหญ่ แซวว่ายมโลกก็เข้าฝันไม่ได้ ผู้ส่งเคสบอกว่าบวชอยู่ ขออุทิศบุญให้ เพื่อนพนมมือรับและร้องไห้