EP.650 นึกถึงบุญแล้วปีติใจ

ผู้ส่งเคสนี้เป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา ได้เข้าวัดพระธรรมกายครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2528 โดยมีพี่สาวทำหน้าที่เป็นกัลยาณมิตรชวนมาทำบุญกฐิน ในยุคนั้น คุณครูไม่ใหญ่เล่าว่ายังอยู่ที่โคยฮะ ประเทศญี่ปุ่น ผู้ส่งเคสมาวัดทุกวันอาทิตย์ต้นเดือนและเกิดศรัทธาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เพราะพบความอัศจรรย์ที่เหมือนเรื่องราวที่ตนเองเคยฝันเห็น ทำให้มาวัดอย่างต่อเนื่องจนถึงปัจจุบัน หลังจากสามีเสียชีวิต ผู้ส่งเคสยังคงระลึกถึงสามีมาก ได้เข้าวัดและทำบุญอุทิศไปให้ตลอด จนกระทั่งปี พ.ศ. 2541 (แก้ไขจาก 2531 ในต้นฉบับ) ทางวัดมีการสร้างพระธรรมกายประจำตัว จึงรีบจองทันที โดยทำเพื่อตัวเองก่อนแล้วค่อยอุทิศบุญให้สามีในภายหลัง

ผู้ส่งเคสเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาที่ได้มาวัดครั้งแรกในปี พ.ศ. 2528 ณ ศูนย์กัลยาณมิตรโคยฮะ ประเทศญี่ปุ่น โดยการชักชวนของพี่สาวผู้เป็นกัลยาณมิตร ในงานบุญกฐินปีนั้น ซึ่งเป็นช่วงที่ คุณครูไม่ใหญ่ กำลังเริ่มเปิดศักราชที่โคยฮะ คุณครูไม่ใหญ่ยังคงจดจำเหตุการณ์หนึ่งในยุวนวกจำนวนหนึ่งได้ มีพี่น้องคู่หนึ่ง คนพี่เป็นพี่สาว คนน้องเป็นน้องชาย อายุต่างกันประมาณ 4-5 ปี น้องชายวัยประมาณ 10 ขวบ นั่งนิ่งๆ เฉยๆ ไม่สนุกสนานเบิกบานเหมือนยุวะคนอื่นๆ คุณทวร ซึ่งอยู่ใกล้ๆ ครัวแม่ใหญ่ ได้เข้าไปถามน้องชายคนนี้ชื่อทอม ถามว่ายิ้มเป็นไหม หัวเราะเป็นไหม น้องตอบว่าเป็น แต่จะหัวเราะก็แล้วแต่โอกาส เมื่อถามว่าแล้วแต่โอกาสหมายถึงอะไร เด็กชายทอมตอบด้วยปรัชญาว่า พี่สาวผมบอกผมครับ พี่สาวผมเนี่ยบอกว่าโลกนี้เนี่ยไม่มีอะไรแน่นอน มีแต่เกิด แก่ เจ็บ ตาย ผมเลยไม่รู้จะหัวเราะไปทำไม ทำเอาคุณทวรถึงกับมึนออกมา คุณครูไม่ใหญ่จึงตั้งชื่อยุวะคนนี้ว่า ธรรมนิรุข หลังจากนั้น ผู้ส่งเคสก็ได้มาวัดทุกอาทิตย์ต้นเดือนต่อเนื่องจนปัจจุบัน เพราะเกิดศรัทธาจากความอัศจรรย์ที่คล้ายสิ่งที่เคยฝันเห็น

สามีของผู้ส่งเคสรับราชการสาธารณสุขอำเภอ เป็นคนมีเมตตา อบอ้อมอารี เป็นที่รักของญาติพี่น้อง แต่มีข้อเสียคือชอบดื่มเหล้ามาก ดื่มเป็นประจำ ต่อมาป่วยเป็นโรคไวรัสลงตับ ตาเหลืองมาก หมอสั่งห้ามดื่มเหล้าเด็ดขาด เพราะจะทำให้ตับแข็งทันที ตอนแรกเชื่อหมอ หยุดดื่มหลายเดือนจนตาหายเหลือง พอรู้สึกว่าหายดี แข็งแรงดีแล้ว ก็กลับไปดื่มเหล้าอีก เริ่มมีอาการท้องอืด อึดอัด ไปหาหมอครั้งนี้จึงรู้ว่าเป็นโรคตับแข็ง หมอสั่งเด็ดขาดอีกครั้งว่าให้เลิกดื่ม ถ้ายังดื่มคือตาย แต่คราวนี้สามีไม่เชื่อ ยังคงดื่มต่ออีกหลายปี จนร่างกายรับไม่ไหวจริงๆ จึงเลิกดื่มตามที่หมอแนะนำ ผู้ส่งเคสถามสามีว่าดื่มเหล้าทำไม สามีก็ตอบไม่ได้ หลังจากเลิกดื่มได้ 8 เดือน วันหนึ่งขณะเตรียมไปทำงานตอนเช้า สามีบอกเพลีย ไปไม่ไหว ขอนอนพัก นอนได้พักหนึ่งก็อาเจียนเป็นเลือด ผู้ส่งเคสรีบนำส่งโรงพยาบาล สามีหมดสติ คุ้มคลั่ง โวยวายไม่รู้ตัวจนหมอต้องมัดติดเตียง ขณะนั้นร้องเรียกหาแต่ภรรยากับแม่ ต่อมาย้ายไปรักษาที่กรุงเทพฯ หมอใส่เครื่องช่วยหายใจ ไม่นานก็หมดสติ ไม่รับรู้อะไร จนเช้ามืดวันที่ 30 มีนาคม 2547 ก็เสียชีวิต ผู้ส่งเคสเสียใจมากและยังไม่ได้นำศพกลับบ้านในวันนั้น คืนนั้นนอนพักที่โรงพยาบาลแล้วฝันเห็นภิกษุ 2 รูป ผิวพรรณผ่องใสมาก ต่อมาปี พ.ศ. 2529 ผู้ส่งเคสได้มาวัดพระธรรมกายงานธุดงค์ปีใหม่ และเห็นภิกษุ 2 รูปเดินมาจากโบสถ์ จำได้อย่างติดตาเหมือนในฝัน ทำให้ขนลุก ใจเต้น น้ำตาไหล และจำได้ว่าเป็นใคร นับแต่นั้นจึงมาวัด ทำบุญไม่ขาด หลังจากสามีเสียชีวิต ผู้ส่งเคสไม่ค่อยฝันถึงเลยแม้จะคิดถึงมาก ได้ทำบุญ อุทิศบุญไปให้ตลอด ปี พ.ศ. 2541 (แก้ไขจาก 2531 ในต้นฉบับ) ได้จองพระธรรมกายประจำตัวให้ตัวเอง หลังสร้างพระให้ตัวเองได้ 1 เดือน ก็ฝันตามหาสามี เห็นชายคนหนึ่งนั่งอยู่บนบ้าน เมื่อขึ้นไปไม่เห็นใครนอกจากชายเสื้อแดงคนเดียว แต่รู้สึกว่ามีคนมากมายแออัดเหมือนถูกขัง มีคนพาสามีออกมา ใบหน้าหม่นหมอง ไม่ใส่เสื้อ มีรอยตะปูแทงเต็มตัว ท่าทางเกรงใจชายเสื้อแดง คุยกันสักพักผู้ส่งเคสก็เชิญให้กลับบ้าน สามีขอไปเก็บเสื้อผ้าแล้วกลับมาพร้อมเสื้อผ้าเก่าๆ 2-3 ตัว ขณะกำลังลงบันไดก็สะดุ้งตื่น หลังจากฝันเห็นสามีเช่นนี้ จึงไปสร้างพระให้สามีและลูกๆ รวม 4 องค์ สองเดือนต่อมา เวลาประมาณตี 3 ซึ่งเป็นเวลาตื่นมานั่งสมาธิ วันนั้นรู้สึกงอแง ไม่อยากลุก ได้ยินเสียงคนเปิดประตูหน้าบ้านซึ่งเป็นร้านค้า มีคนวิ่งเข้ามานอนคว่ำข้างๆ ตกใจ คิดว่าเป็นขโมย จึงตะโกนเรียกชื่อลูกชาย ขณะตะโกนก็จำได้ว่าเป็นชุดเหมือนสามีตอนที่ฝันเห็น คือใส่กางเกงตัวเก่าไม่ใส่เสื้อ พอนึกได้ดังนั้นก็ลุกขึ้นมองให้เต็มตา เมื่อมีสติภาพนั้นก็หายไป

พี่สาวของผู้ส่งเคสมาวัดปี พ.ศ. 2547 ก่อนงานบุญสร้างพระ 300,000 องค์ วันหนึ่งกำลังเดินนำอาหารไปถวายพระที่วัดใกล้บ้าน สุนัขจรจัดวิ่งชนล้ม หัวเข่าฟาดพื้น บาดเจ็บเดินไม่ได้ เข้าโรงพยาบาลเกือบ 2 เดือน เกือบจะไม่ได้มาร่วมงานหล่อพระ แต่ก็มาได้และนำปัจจัยมาถวาย ปีเดียวกัน พี่สาวตั้งใจมากจะมาร่วมงานกฐินจักรพรรดิ์ พ.ศ. 2547 ที่วัดพระธรรมกาย เตรียมตัวพร้อมตั้งแต่ต้นปี แต่ก่อนวันกฐินเพียง 1 วัน เกิดป่วยหนักกะทันหัน เช้าวันที่ 6 พฤศจิกายน 2547 คลื่นไส้ อาเจียนไม่หยุด เข้าโรงพยาบาล หมอบอกลำไส้อักเสบ ไม่มีแรงขยับตัว คิดว่าจะไม่รอด แต่หวังสูงว่าจะต้องมาถือผ้าไตรเป็นประธานกฐินให้ได้ นึกถึงบุญ หลวงปู่ คุณยาย แต่คืนวันที่ 7 พฤศจิกายน 2547 ซึ่งเป็นวันทอดกฐิน ก็ยังมาไม่ได้ ได้แต่ส่งใจมาและนึกถึงบุญตลอดทั้งวัน วันรุ่งขึ้น 8 พฤศจิกายน 2547 หลังงานกฐิน 1 วัน อาการป่วยหายเป็นปกติ ดีขึ้นมาก ย้อนไปงานกฐินปี 2546 พี่สาวเคยเป็นประธานกฐิน ได้ของที่ระลึกและพระของขวัญหลายชิ้น ฝากลูกสาวไว้ในตู้ แต่หาเท่าไรก็ไม่พบจนถึงปัจจุบัน พี่สาวยังคาใจและคิดถึงของขวัญมาก โดยเฉพาะพระของที่ระลึก สามีของพี่สาวทำอาชีพค้าขาย วันหนึ่งขี่มอเตอร์ไซค์ไปซื้อสีทาบ้าน หน้ามืด รถล้ม มีสติ ถูกนำส่งโรงพยาบาล หมอบอกเส้นเลือดในสมอง 2 เส้น เส้นหนึ่งตีบมาก อีกเส้นแตก หมอบอกรักษายากเพราะสวนทางกัน ทำให้เป็นอัมพฤกษ์ซีกซ้าย ชา แขนขาไม่มีแรง พอช่วยเหลือตัวเองได้ รักษาหลายหมอแต่อาการทรงตัวไม่ดีขึ้น