EP.653 ลูกแม่ตาย ลูกแม่ทิ้ง

ผู้ส่งเคสเป็นลูกสาวที่เกิดมาจากความรักอันยิ่งใหญ่ของแม่ที่แม้รู้ดีว่าตัวเองมีโรคประจำตัวร้ายแรงคือลิ้นหัวใจรั่ว ซึ่งหมอหลายท่านยืนยันว่าการตั้งครรภ์เป็นอันตรายถึงชีวิต แต่แม่ก็ยังคงปรารถนาที่จะมีลูก เพื่อเป็นพยานรักให้กับพ่อ และเพื่อเป็นตัวแทนชีวิตของท่านที่จะดับไปในไม่ช้า การที่ผู้ส่งเคสเขียนเรื่องราวนี้มาถึงคุณครูไม่ใหญ่ ก็เนื่องมาจากแรงบันดาลใจและความรักอันท่วมท้นที่มีต่อแม่ผู้ล่วงลับไปแล้ว และจากคำประณามที่ตามหลอกหลอนผู้ส่งเคสมาตั้งแต่เด็กว่าตนเองคือคนที่ทำให้แม่ตาย ผู้ส่งเคสจึงอยากทราบความจริงและเรื่องราวหลังจากที่แม่เสียชีวิตไปแล้ว

เรื่องราวของผู้ส่งเคสเริ่มต้นขึ้นด้วยภาพของแม่ผู้มีร่างกายผอมเปรียวบาง เจ็บป่วยออดแอดมาตลอดชีวิตด้วยโรคลิ้นหัวใจรั่วที่แพทย์ยืนยันว่าไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้ สิ่งสำคัญที่แพทย์สั่งห้ามเด็ดขาดคือการมีบุตร เนื่องจากสุขภาพที่อ่อนแอเกินกว่าจะรองรับการตั้งครรภ์ แต่ด้วยความรักอันลึกซึ้งที่มีต่อสามี แม้จะทราบดีว่าสามีเป็นคนเจ้าชู้ และด้วยความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะมีลูกก่อนที่ชีวิตของท่านจะหมดลง แม่จึงตัดสินใจปล่อยให้ตัวเองตั้งครรภ์

การตัดสินใจครั้งนี้สร้างความกังวลอย่างยิ่ง แพทย์ทุกท่านที่ทราบเรื่องต่างไม่ยอมรับฝากครรภ์ให้แม่ เพราะทราบดีถึงความเสี่ยงที่แม่และลูกจะต้องเสียชีวิต แพทย์ได้ถามพ่อของผู้ส่งเคสให้เลือกระหว่างแม่กับลูก พ่อตอบอย่างเด็ดเดี่ยวว่าจะเลือกแม่ เพราะถือว่าแม่คือ สุดหัวใจ ของท่าน คำตอบนี้ทำให้แม่สะเทือนใจมาก น้ำตาไหลอาบแก้ม และก้มลงกราบพ่อ พร้อมกล่าวว่าขอให้เลือกชีวิตลูกเถิด ด้วยความรักลูกอย่างสุดประมาณที่เกิดขึ้นแล้วตั้งแต่อยู่ในครรภ์

สุขภาพของแม่เริ่มทรุดโทรมลงเรื่อยๆ ขณะตั้งครรภ์ เมื่อครรภ์ได้ 3 เดือน แม่ต้องอยู่ภายใต้การดูแลของแพทย์อย่างใกล้ชิด แม้ร่างกายภายนอกจะดูอ่อนแรงและน่าเวทนา แต่จิตใจของแม่กลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวังที่จะให้ลูกได้มีโอกาสลืมตาดูโลก เพื่อเป็นตัวแทนชีวิตของท่าน แม่ไม่ห่วงเลยว่าจะต้องทนทุกข์ทรมานทางร่างกายอีกสักเท่าไร

เมื่อครรภ์ครบ 7 เดือน วิกฤตก็มาถึง แพทย์วินิจฉัยว่าต้องทำคลอดฉุกเฉิน เพราะแม่และลูกกำลังจะเสียชีวิตพร้อมกัน แต่ก็ไม่มีแพทย์คนใดยอมทำคลอดให้ พ่อจึงต้องพาแม่เดินทางรอนแรมไปจนกระทั่งพบแพทย์ใจดีที่ยอมช่วยเหลือและทำคลอดให้ สิ่งมหัศจรรย์ก็เกิดขึ้น การคลอดครั้งนี้ปลอดภัยทั้งแม่และลูก แต่ลูกต้องเข้าตู้อบเพื่อพักฟื้นจนกว่าจะแข็งแรง

หลังจากคลอดลูก สุขภาพของแม่ก็ไม่แข็งแรงเหมือนเดิมอีกต่อไป แม่ป่วยกระเซาะกระแซะและโซมลงเรื่อยๆ

เมื่อผู้ส่งเคสอายุได้ 4 ขวบ หญิงสาวคนหนึ่งได้นำทารกแรกเกิดมาให้ที่บ้าน พร้อมบอกว่านี่คือลูกของพ่อ หญิงคนนั้นได้ทิ้งลูกน้อยไว้ให้ครอบครัวเลี้ยงดู ทารกคนนี้จึงกลายเป็นน้องต่างมารดาของผู้ส่งเคส

เมื่อผู้ส่งเคสอายุได้ 5 ขวบ แม่ผู้ให้กำเนิดก็จากโลกนี้ไปด้วยโรคลิ้นหัวใจรั่วในวัยเพียง 34 ปี (แม่ไม่ได้เสียชีวิตเพราะเสียใจเรื่องพ่อมีภรรยาน้อย แต่ท่านมีภรรยาน้อย มากเป็น)

หลังจากแม่เสียชีวิต พ่อได้นำภรรยาคนใหม่เข้ามาอยู่ในบ้าน เพื่อให้มีแม่บ้านคอยดูแล ชีวิตของผู้ส่งเคสเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากที่เคยได้รับการทะนุถนอมด้วยความรักจากแม่ กลับถูกแม่เลี้ยงคนใหม่นี้เลี้ยงดูด้วยความเกลียดชัง เธอแอบทำร้ายร่างกายผู้ส่งเคสอย่างรุนแรง ทั้งฟาดด้วยไม้แรงๆ หยิกจนเขียวช้ำไปทั้งตัว และบังคับให้ผู้ส่งเคสทำงานบ้านทุกอย่างตั้งแต่อายุ 5 ขวบ โดยที่พ่อไม่รู้ เพราะพ่อเป็นตำรวจน้ำ ต้องออกราชการบ่อย

เมื่อพ่ออยู่บ้าน แม่เลี้ยงจะแสดงท่าทีว่ารักผู้ส่งเคสมาก และบังคับให้ใส่เสื้อแขนยาวเพื่อปกปิดรอยแผล ถ้าพ่อกลับมาขณะที่แม่เลี้ยงกำลังใช้งาน ผู้ส่งเคสก็จะถูกดึงมาเช็ดมือและให้นั่งอยู่เฉยๆ พร้อมแสดงท่าทีเอาอกเอาใจเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่เมื่อพ่อจากไป แม่เลี้ยงก็จะทำร้ายอีกครั้ง ครั้งหนึ่ง แม่เลี้ยงบีบคอและผลักผู้ส่งเคสตกคลองจนเกือบจมน้ำตาย โชคดีที่ชาวบ้านช่วยไว้ได้ทัน แม่เลี้ยงบังคับไม่ให้ผู้ส่งเคสบอกเรื่องนี้กับพ่อ มิฉะนั้นจะเอาให้ตาย ผู้ส่งเคสได้แต่ร้องไห้ทุกวัน ไม่สามารถบอกเรื่องราวกับใครได้เลย แม้แต่พ่อแท้ๆ ผู้ส่งเคสใช้ชีวิตอยู่ด้วยความหวาดระแวง ขาดความเชื่อมั่น กลัวว่าพ่อจะทิ้งหากไม่ยอมแม่เลี้ยง

พ่อของผู้ส่งเคสสงสัยและถามอยู่บ่อยครั้งว่าทำไมถึงร้องไห้ตลอดเวลา ผู้ส่งเคสทำได้เพียงเงียบ แต่พ่อก็พยายามบอกว่ามีอะไรก็เล่าให้ฟังได้ จนกระทั่งวันหนึ่ง ผู้ส่งเคสทนไม่ไหว จึงวิ่งไปหาพ่อ ร้องไห้สะอื้น พูดอะไรไม่ออก แล้วค่อยๆ เลิกแขนเสื้อให้พ่อดู ทันทีที่เห็นรอยแผลทั่วตัว ลูกตกใจมาก

พ่อรีบวิ่งขึ้นไปกระชากและตบแม่เลี้ยงคนนั้นจนฟันหัก พ่อขู่ว่าหากทำร้ายลูกอีกก็อยู่ด้วยกันไม่ได้ จากเหตุการณ์นี้ ผู้ส่งเคสจึงรู้ว่าพ่อเลือกลูก พ่อบอกผู้ส่งเคสว่ารักมาก และได้ตั้งชื่อให้มีความหมายว่า ที่หนึ่งในดวงใจ หลังจากนั้น พ่อก็แยกทางกับแม่เลี้ยงคนนี้ทันที

พ่อต้องรับภาระเลี้ยงดูลูกสองคน คือผู้ส่งเคสและน้องต่างมารดา ด้วยความที่ยังเด็กทั้งคู่ พวกเขาทะเลาะกันบ่อยครั้ง น้องเรียกผู้ส่งเคสว่า ไอ้ลูกแม่ตาย และผู้ส่งเคสก็เรียกน้องว่า ไอ้ลูกแม่ทิ้ง แต่สุดท้ายก็ร้องไห้กอดกัน เพราะต่างก็ไม่มีแม่อยู่ด้วยกันทั้งคู่ พวกเขาคิดได้ว่าไม่ควรซ้ำเติมปมด้อยกันและกัน ถ้าไม่ดูแลกันเองแล้วใครจะดูแล

ตั้งแต่นั้นมา ผู้ส่งเคสก็คิดว่าจะดูแลน้องให้ดีที่สุด ไม่ทะเลาะกับน้อง และเลี้ยงดูเขาด้วยความรัก จนกระทั่งน้องรักผู้ส่งเคสเหมือนแม่แท้ๆ เคารพเชื่อฟังทุกอย่าง ความรักทำให้ทั้งสองไม่ทะเลาะกันอีก จับมือกันเดินต่อไป

ชีวิตของผู้ส่งเคสต้องเป็นผู้ใหญ่ในร่างเด็ก เพราะนอกจากต้องเลี้ยงน้องคนนี้แล้ว ยังต้องช่วยพ่อเลี้ยงดูน้องๆ ลูกของภรรยาใหม่คนถัดๆ มาด้วย ผู้ส่งเคสต้องช่วยทางบ้านหาเงิน ต้องขายน้ำเต้าหู้ตั้งแต่เด็ก ขอทุนนักเรียนยากจน ทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย แต่ก็ระวังตัวเองไม่ให้ทำตัวเสื่อมเสียเหมือนเด็กที่มีปัญหาครอบครัวแตกแยกทั่วไป โดยยึดมั่นเสมอว่าในเมื่อแม่ยอมแลกชีวิตเพื่อให้ตนได้เกิดมา ก็จะไม่ยอมทำให้แม่ผิดหวังเด็ดขาด แม้จะถูกประณามว่าทำให้แม่ตาย แต่ในใจกลับบอกตัวเองเสมอว่า ตนคือลูกที่แม่ยอมตายเพื่อให้ได้เกิดมาต่างหาก

ผู้ส่งเคสเติบโตจนเรียนจบ ได้ทำงานที่บริษัทผลิตหนังสือ ทำให้ได้รู้จักกับซูเปอร์สตาร์ท่านหนึ่ง ผู้ส่งเคสเป็นแฟนคลับ ติดตามไปเชียร์ทุกคอนเสิร์ต แม้กระทั่งไปบวช ผู้ส่งเคสก็ยังตามไปดูแลใกล้ชิด ซูเปอร์สตาร์ท่านนั้นได้สอนว่า ศีล 227 ข้อทำให้จิตใจสงบมาก และแนะนำให้ผู้ส่งเคสลองถือศีล 8 ดูบ้าง เพื่อจะได้เข้าใจ

ประมาณ 2 ปีต่อมา น้าของผู้ส่งเคสได้ชวนไปอบรมธรรมทายาทหญิงที่วัดพระธรรมกาย เมื่อได้ยินคำว่า ศีล 8 เป็นครั้งที่สอง ผู้ส่งเคสก็สะดุดใจและตัดสินใจไปอบรม การตัดสินใจครั้งนี้ไม่ผิดหวัง การเข้าวัดทำให้ทุกคนในครอบครัวเปลี่ยนไป ผู้ส่งเคสชวนพ่อติดจานดาวธรรม จนพ่อสามารถเลิกบุหรี่ที่สูบมาวันละ 2 ซองตลอดชีวิตได้ ปัจจุบันครอบครัวเป็นครอบครัวธรรมกาย ลูกๆ ทุกคนเข้ากับแม่เลี้ยงคนปัจจุบันได้ดี และแม่เลี้ยงก็รักผู้ส่งเคสเหมือนลูกแท้ๆ ตอนนี้ครอบครัวเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขเพราะมีธรรมะ

คุณย่าของผู้ส่งเคสเป็นคนใจบุญ ชอบทำบุญตามประเพณีอย่างเคร่งครัด ทุกวันพระต้องไปวัดแม้ต้องเดินไกลเป็นกิโล ท่านเสียชีวิตด้วยโรคปอดบวมในวัย 76 ปี ด้วยอาการสงบ คุณตาของแม่เลี้ยงคนปัจจุบันก็ชอบนั่งสมาธิและทำบุญในวัยชรา แม้ป่วยเป็นเบาหวานและร่างกายทุรนทุรายก่อนเสียชีวิต แต่เมื่อพระไปเยี่ยมก็สามารถลุกขึ้นมานั่งสมาธิได้ ท่านเสียชีวิตด้วยอาการสงบในวัย 68 ปี