EP.866 หว่อ อ้าน หนี่ กฐินนี้เพื่อคุณ

ผู้ส่งเคสเป็นผู้หญิงที่เล่าเรื่องราวชีวิตของตัวเองและสามี เธอเติบโตมาในครอบครัวที่กำลังสร้างฐานะ แต่โชคดีที่ได้สามีที่สมบูรณ์แบบมากทั้งในเรื่องจิตใจและการดูแลครอบครัว สามีเป็นคนที่จิตใจอ่อนโยน ชอบช่วยเหลือผู้อื่น รักการทำบุญ และสวดมนต์ไหว้พระเป็นประจำ เขาเป็นหัวหน้าครอบครัวที่ยอมทำงานหนักเพื่อเลี้ยงดูทุกคนในบ้าน และยกเงินให้ภรรยาเป็นคนเก็บทั้งหมด เขาเป็นที่ปรึกษาที่ดีสำหรับลูกๆ และครอบครัวของพวกเขาก็มีความสุขมาก แม้ชีวิตคู่จะสมบูรณ์แบบ แต่ความทุกข์จากการพลัดพรากจากสิ่งที่รักก็ยังคงมีอยู่เมื่อสามีจากไป ผู้ส่งเคสเสียใจและร้องไห้มากเมื่อสามีหมดลมหายใจ หลังสามีเสียชีวิต เธอกังวลเกี่ยวกับชีวิตที่เหลืออยู่ ปัจจุบันเธอเลิกกิจการร้านตัดเสื้อ และนำเงินไปร่วมลงทุนทำธุรกิจโรงรับจำนำกับญาติๆ สุขภาพของเธอก็ไม่ค่อยแข็งแรง มีโรคประจำตัวคือไวรัสตับอักเสบบีที่ไม่หายขาด และโรคหัวใจเต้นเร็วผิดจังหวะ นอนไม่หลับ เธอยังมีคุณแม่ที่อายุ 60 ปีล้มขาหัก และมีโรคกังวลใจคือโรคนอนไม่หลับมานานกว่า 30 ปี เธอได้ส่งเรื่องราวและคำถามเหล่านี้มาเพื่อขอความกระจ่างจากคุณครูไม่ใหญ่

เรื่องราวเริ่มต้นด้วยสามีของผู้ส่งเคส ซึ่งคุณครูไม่ใหญ่เรียกว่า "เทพบุตร" เพราะเขาเป็นคนที่จิตใจดี อ่อนโยน ชอบช่วยเหลือผู้อื่น รักการทำบุญ สวดมนต์เป็นประจำ และเป็นหัวหน้าครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ เขาให้ความสำคัญกับครอบครัวมาก ทำงานหนักเพื่อทุกคน และยกเงินที่หามาได้ให้ภรรยาเก็บทั้งหมด เขาเป็นคนขี้เกรงใจ ไม่เคยทะเลาะกับภรรยาเลย ชีวิตแต่งงานของทั้งคู่มีความสุขมาก เปรียบเสมือนครอบครัวสวรรค์ แต่เบื้องหลังชีวิตที่สมบูรณ์แบบนี้ สามีมีวัยเด็กที่น่าสงสาร แม้เกิดในครอบครัวชาวจีนที่มีฐานะที่นครสวรรค์ แต่ต้องย้ายกลับไปเมืองจีน และลี้ภัยสงครามกลับมาไทยพร้อมแม่หลังจากพ่อเสียชีวิตที่เมืองจีน ทำให้เขาต้องทำงานตั้งแต่ 6 ขวบ อายุ 10 ขวบ แม่ก็พาไปฝากญาติ ทำให้มีโอกาสเรียนหนังสือและฝึกเย็บเสื้อผ้า เขาเริ่มเก็บเงินและยืมเงินญาติเปิดร้านตัดเสื้อของตัวเอง แต่ไม่สำเร็จต้องปิดไป แต่หัวใจไม่ย่อท้อ กลับไปเป็นลูกจ้างร้านตัดเสื้อใหม่ อดทนจนอายุ 25 ปี จึงเปิดร้านตัดเสื้อที่อำเภอพระประแดงได้สำเร็จ ตั้งแต่นั้นมาชีวิตก็รุ่งเรือง มีรายได้มั่นคง

เขาได้พบรักและแต่งงานกับผู้ส่งเคสซึ่งมีอาชีพช่างตัดเสื้อเช่นกัน หลังแต่งงาน สามีไม่ให้ภรรยาทำงานหนัก ให้เป็นแม่บ้านดูแลลูกและซื้อผ้าเข้าร้านเท่านั้น ตัวเขาเองทำงานหนักมากจนขยายสาขาได้ แต่เขากลับไม่สนับสนุนให้ลูกๆ ทำอาชีพตัดเสื้อ เขาสอนลูกเสมอว่าอาชีพนี้เหนื่อยมาก ต้องหลังขดหลังแข็ง ปวดหลังปวดมือ เขาต้องการให้ลูกเรียนสูงๆ หาอาชีพที่ดีกว่า การปลูกฝังนี้สำเร็จ ลูกทั้ง 3 คนไม่มีใครมีความรู้เรื่องตัดเสื้อเลย แต่ทุกคนเรียนจบปริญญาตรีคณะวิศวะ ลูก 2 คนเรียนต่อปริญญาโทต่างประเทศ ส่วนลูกคนกลางอยากเรียนต่อที่โรงเรียนนี้ (โรงเรียนวัด)

ลูกคนกลางนี่เองที่ชวนพ่อเข้าวัดมานานกว่า 10 ปี ทำให้สามีปรารถนาลึกๆ ว่าอยากทำบุญเป็นประธานรองกฐินสักครั้ง แต่เวลาผ่านไป 9 ปีก็ยังไม่สำเร็จ ความรู้สึกค้างคาใจนี้มาจนกระทั่งเกิดอาการป่วย เขามีโรคประจำตัวคือเบาหวานมาตั้งแต่ 30 ปี แต่อยู่ๆ ก็มีอาการเหมือนหวัด เหนื่อยหอบ ไปหาหมอพบน้ำท่วมปอด และตรวจพบมะเร็งปอดระยะที่ 3 แม้จะพารักษาหมอเก่งที่สุด แต่อาการไม่ดีขึ้น มีแต่ทรงกับทรุด มะเร็งลามไปถึงสมอง มีอาการข้างเคียงมากมาย โชคดีที่ลูกชายคนกลางซึ่งอยู่ที่วัดได้มาดูแล ลูกชายให้พ่อทำบุญ รักษาศีล นั่งสมาธิทุกวัน นำจานดาวธรรมมาให้ดู พระอาจารย์และคนวัดก็มาเยี่ยมเสมอ

สองสัปดาห์ก่อนสามีเสียชีวิต ร่างกายเขาไม่ไหวแล้ว เขาบอกภรรยาว่าอย่าให้ยื้อชีวิตไว้ ก่อนตายเขาอยากทำบุญใหญ่สักครั้ง จึงขอเงินทำบุญเป็นประธานรองกฐินปี 2549 ผู้ส่งเคสอึ้งไปเพราะเป็นเงินจำนวนมาก ปกติทำบุญสูงสุดแค่หลักหมื่น อีกทั้งรักษาสามีมา 5 เดือนหมดไปหลายล้านบาทแล้ว แต่ด้วยความรักและเงินนั้นเป็นเงินที่สามีหามาทั้งชีวิต เขาไม่เคยได้ใช้เงินทำบุญใหญ่ให้ตัวเองอย่างเต็มที่ ภรรยาจึงตกลงว่าจะทำบุญให้ทันทีที่ขายร้านตัดเสื้อได้ แต่ร้านขายได้ 5 เดือนหลังจากสามีเสียชีวิตไปแล้ว เธอจึงตัดสินใจทำบุญกฐินทันที แม้จะไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่ทำด้วยความดีและความรักที่มีต่อสามี เธอขออุทิศบุญนี้ให้เป็นเสบียงติดตัวสามีไปทุกชาติ