EP.667 อำนาจ ศีลและธรรม

ผู้ส่งเคสเป็นผู้ทำบุญ มีภูมิลำเนาอยู่ที่จังหวัดนครราชสีมา หรือที่เรียกกันว่า โคราช ได้มาวัดครั้งแรกในปี พ.ศ. 2540 โดยมีอาจารย์จากนครราชสีมาเป็นผู้ชักชวนมา ผู้ส่งเคสได้ทำหน้าที่กัลยาณมิตร ชวนคนติดจานดาวธรรม และได้นำจานดาวธรรมไปติดตั้งตามวัดต่างๆ หลายแห่ง ผู้ส่งเคสได้กราบเรียนถามเรื่องราวที่เกิดขึ้นในครอบครัวของตนเองและครอบครัวสามี เพื่อค้นหาคำตอบจากคุณครูไม่ใหญ่

เรื่องราวเริ่มต้นจากครอบครัวของ ผู้ส่งเคส ผู้ส่งเคสเป็นลูกคนสุดท้องในบรรดาพี่น้อง 4 คน ขณะที่ผู้ส่งเคสอยู่ในครรภ์มารดาได้ 6 เดือน พ่อของผู้ส่งเคสก็เกิดความน้อยใจคุณย่า ซึ่งเป็นแม่ของพ่ออย่างมาก คุณย่ามีลูกเพียง 2 คน คือพ่อและน้องสาว เมื่อน้องสาวและน้องเขยพูดอะไร คุณย่าก็จะเชื่อหมด ทำให้พ่อรู้สึกว่าคุณย่ารักแต่ลูกสาว ไม่รักลูกชายเลย ด้วยความน้อยใจ พ่อจึงหนีออกจากบ้านไปเข้าร่วมกับกลุ่มขบวนการปฏิวัติ โดยสวมรอยบอกว่าเป็นสมาชิกคนหนึ่ง ในช่วงเวลานั้น มีการส่งแนวที่ 5 ออกนอกประเทศพอดี ทำให้พ่อถูกส่งตัวไปที่ประเทศจีน เมื่อเข้าไปในประเทศจีนแล้ว ประเทศก็ปิด พ่อจึงไม่สามารถกลับมาเมืองไทยได้อีกเลย พ่ออาศัยอยู่ที่ประเทศจีนจนกระทั่งเสียชีวิต แม้จะอยู่แดนไกล แต่พ่อก็ยังเคยเขียนจดหมายและส่งรูปถ่ายมาให้ทางบ้านหลายครั้ง ปัจจุบัน พ่อเสียชีวิตไปได้ประมาณ 30 กว่าปีแล้ว

หลังจากที่พ่อหนีไปแล้ว แม่ของผู้ส่งเคสก็ไม่ได้แต่งงานใหม่ แม่ทนเลี้ยงลูกทั้ง 4 คนอยู่กับคุณย่า และดูแลปรนนิบัติคุณย่าเป็นอย่างดีมาตลอด แม้จะโดนข่มเหงรังแกอย่างไร แม่ก็ไม่บ่น ไม่เถียง ส่วนคุณย่านั้น กลับเกลียดชังผู้ส่งเคสเป็นอย่างมาก เพราะคุณย่าโทษว่าเป็นเพราะผู้ส่งเคสมาเกิด จึงเป็นเหตุให้พ่อกับคุณย่าต้องพลัดพรากจากกัน ผู้ส่งเคสจึงถูกคุณย่าตีอย่างทารุณมาตลอด จนกระทั่งแม่คิดว่า หากผู้ส่งเคสยังอยู่ต่อไป อาจถูกคุณย่าตีจนเสียชีวิตในไม่วันใดก็วันหนึ่ง เมื่อผู้ส่งเคสอายุได้ 5 ขวบ แม่จึงส่งผู้ส่งเคสไปให้ยายเลี้ยง ผู้ส่งเคสอยู่กับยายจนอายุ 18 ปี จึงได้กลับมาอยู่กับแม่ ต่อมา แม่ของผู้ส่งเคสได้ป่วยเป็นโรคกระเพาะอาหาร แม่ป่วยอยู่ครึ่งปีก็เสียชีวิต

ชีวิตสมรสของผู้ส่งเคสก็เริ่มต้นขึ้น เมื่อผู้ใหญ่จับให้แต่งงานกับสามี โดยไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ทำให้ทั้งสองมักจะไม่ค่อยลงรอยกันนัก แต่พ่อของสามีเป็นคนใจบุญ หลังจากแต่งงานแล้ว ผู้ส่งเคสจึงได้เข้าวัดทำบุญกับหลวงปู่รูปหนึ่งเป็นประจำ เนื่องจากพ่อสามีคุ้นเคยกับหลวงปู่รูปนี้มาก พ่อสามีเกิดที่ประเทศจีน ท่านได้ลงเรือจากประเทศจีนโดยปลอมตัวเป็นพ่อครัวเพื่อเข้ามายังประเทศไทย เมื่อมาถึงเมืองไทยก็ได้มาอยู่ที่โคราช ต่อมาได้แต่งงานและมีลูกทั้งหมด 6 คน สามีของผู้ส่งเคสเป็นลูกคนที่ 3 พ่อสามีเป็นคนอารมณ์ร้อน แต่รักการทำบุญมาก มีศรัทธาในพระพุทธศาสนามาก

ตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมา พ่อสามีได้ช่วยหลวงปู่รูปหนึ่งในโคราชบุกเบิกสร้างวัดขึ้นมา พ่อสามีเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงสำคัญมาโดยตลอด ไม่ว่าจะเป็นการสร้างสะพานเข้าวัด ทำซุ้มประตู ทำศาลาพักริมทาง ทำสัมปทานไฟฟ้าให้วัดและคนในอำเภอได้ใช้ พ่อสามีมีอาชีพค้าขาย ทำมาหากินควบคู่ไปกับการทำนุบำรุงพระพุทธศาสนา ท่านเป็นต้นบุญต้นแบบที่ดี ทำให้ลูกหลานถูกปลูกฝังให้รักพระพุทธศาสนา ท่านทำเช่นนี้จนกระทั่งชรา ก่อนเสียชีวิต พ่อสามีมีอาการช็อก หยุดหายใจ ไม่รู้สึกตัว ต้องให้อาหารทางสายยาง ลูกหลานได้ทำบุญไปให้และกระซิบข้างหู พ่อสามีได้ลืมตาขึ้น พยักหน้า แล้วหลับตาไปใหม่ สุดท้ายท่านจากไปอย่างสงบเมื่อวันที่ 29 มกราคม 2546 อายุ 90 ปี

หลวงปู่ซึ่งเป็นสมภารวัดใกล้บ้านที่พ่อสามีร่วมสร้างวัดมานั้น ท่านบวชมาตั้งแต่สามเณร ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบตลอดมา เป็นที่รักและนับถือของชาวบ้าน โดยเฉพาะตระกูลสามีซึ่งเคารพศรัทธามาก ต่อมา ดวงตาหลวงปู่เป็นต้อ ทำให้มองไม่เห็นมาหลายปี เมื่อจานดาวธรรมเกิดขึ้น ผู้ส่งเคสได้รีบไปเล่าเรื่องและอาสาจะติดจานให้ หลวงปู่ก็ยินดีรับ แม้มองไม่เห็น ท่านก็ตั้งใจฟังจานดาวธรรม เมื่อได้ยินเสียงหลวงพ่อ ท่านก็จะพนมมือฟัง พูดว่า สาธุ สาธุ ก่อนมรณภาพ หลวงปู่มักจะพูดเป็นนัยว่า มีคนแก่มา ชวนท่านไป 3 ครั้งแล้ว แต่ท่านไม่ไป แต่คราวนี้ท่านจะไปแล้ว จะไปไกลๆ เลย ในวันจะมรณภาพ ขณะอายุ 95 ปี ท่านกำลังทำพิธีบวชพระใหม่ 5 รูปที่โบสถ์ ท่านบอกพระที่นั่งใกล้ๆ ว่าเหนื่อย ไม่ไหวแล้ว และฟุบลง ลูกศิษย์จึงนำส่งโรงพยาบาล ผู้ส่งเคสซึ่งขณะนั้นอยู่กรุงเทพฯ ได้ทราบข่าว จึงแวะเข้าวัดพระธรรมกาย สร้างพระธรรมกายประจำตัวจารึกชื่อให้หลวงปู่ 1 องค์ ได้โทรไปบอก หลวงปู่รับทราบ ดีใจ อนุโมทนาบุญ และสดชื่นขึ้น วันต่อมาอาการแย่ลง ลูกสาวคนที่ 3 ของผู้ส่งเคสจึงโทรไปบอกผู้ประสานงานวัดให้สร้างพระเพิ่มอีก 1 องค์ แต่หลวงปู่ได้มรณภาพไปแล้ว องค์แรกสร้างก่อนมรณภาพ 2 ชั่วโมง อีกองค์สร้างหลังมรณภาพ 1 ชั่วโมง หมอบอกว่าหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน

หลังหลวงปู่มรณภาพ คณะศิษย์เก็บร่างไว้ในโรงแก้ว 18 วัน พบไอน้ำจับโรงแก้ว จึงนำร่างมาอบแห้ง แล้วปิดทองเพื่อรักษาสภาพ ร่างท่านไม่มีกลิ่นเหม็นใดๆ น้ำเหลืองที่ไหลออกมาบนผ้าสบงนำไปตากแห้ง กลับมีคราบเหมือนดอกมะลิสีขาว มีกลิ่นหอม เส้นผมและเล็บที่อุปัฏฐากเก็บไว้ตั้งแต่ท่านยังมีชีวิต ได้กลายเป็นแก้วสีทอง

ผู้ส่งเคสได้ทำหน้าที่ขยายจานดาวธรรมไปอีกหลายวัด ครั้งหนึ่งขณะไปซื้อทีวีที่ตลาดเพื่อถวายวัด โจรได้กระชากสร้อยคอทองคำ ผลักผู้ส่งเคสล้มลง คิ้วกระแทกพื้นแตก เลือดไหลมาก แต่ขณะล้ม รู้สึกว่าตัวค่อยๆ ล้มเหมือนมีคนพยุงไว้ ทำให้บาดเจ็บไม่มาก 10 นาทีต่อมา ตำรวจจับคนร้ายได้และนำสร้อยมาคืน

นอกจากนี้ ผู้ส่งเคสยังมีคำถามเกี่ยวกับแม่สามีที่ป่วยเป็นอัมพาตให้อาหารทางสายยางมา 7-8 ปี และอายุ 89 ปี รวมถึงเรื่องราวในวัยเด็กที่ถูกคุณย่าเกลียดชังและถูกตีอย่างทารุณ ชีวิตลำบากแต่เล็กและมาสบายเมื่อลูกเรียนจบแล้ว และถามเกี่ยวกับบุญบารมีของตนเองและลูกสาว นี่คือเรื่องราวทั้งหมดที่นำมาสู่คำถาม