EP.922 ครั้งหนึ่งในชีวิตของลูกผู้ชาย

ผู้ส่งเคสในครั้งนี้ คือ พระรูปหนึ่งที่ได้กราบเรียนถาม คุณครูไม่ใหญ่ ถึงเรื่องราวชีวิตของท่านเองและครอบครัว โดยท่านเล่าว่า เดิมท่านมีอดีตที่ผิดพลาด ทำให้แม่ต้องเสียน้ำตา แต่ด้วยความปรารถนาที่จะทำความดีเพื่อแม่สักครั้ง ท่านจึงตัดสินใจมาบวชภาคฤดูร้อนเมื่อปี พ.ศ. 2540 หลังจากลาสิกขา ท่านได้หักดิบอบายมุข และหักมุมชีวิตด้วยการสละปริญญาตรีและหน้าที่การงานที่กำลังก้าวหน้าไว้เบื้องหลัง เพื่อกลับมาบวชอีกครั้งในปี พ.ศ. 2542 นับแต่นั้นมาจนถึงปัจจุบัน ท่านก็เป็นพระลูกชายของ คุณครูไม่ใหญ่ ได้ 8 พรรษาแล้ว ท่านเล่าว่าชีวิตในวัยเด็กเฉียดตายมาแล้วหลายครั้ง แต่จุดเปลี่ยนที่สำคัญคือความรักของแม่ ที่ทำให้ท่านตัดสินใจเปลี่ยนแปลงชีวิต ท่านเห็นป้ายโฆษณา "ครั้งหนึ่งในชีวิตของลูกผู้ชาย" จึงตัดสินใจบวชธรรมทายาทในปี พ.ศ. 2540 ซึ่งทำให้ท่านพบความสุขที่แท้จริงและเข้าใจคุณค่าของกัลยาณมิตร หลังลาสิกขา ท่านได้มาเป็นอาสาสมัครที่วัด และตัดสินใจบวชครั้งที่สองจนถึงปัจจุบัน ชีวิตสมณะคือของขวัญที่ท่านมอบให้แม่ผู้มีพระคุณ ท่านตั้งใจบวชสร้างบารมีกับ คุณครูไม่ใหญ่ ตลอดไป

ผู้ส่งเคสได้เล่าถึงเหตุการณ์เฉียดตายในวัยเด็กหลายครั้ง ครั้งแรกเมื่ออายุ 12 ปี ท่านไปเล่นน้ำในสระลึก 6 เมตร แล้วเท้าติดโคลน ดิ้นอย่างไรก็ไม่หลุด แต่สุดท้ายก็สปริงตัวหลุดออกมาได้อย่างหวุดหวิด ครั้งที่สองเมื่ออายุ 15 ปี ขับมอเตอร์ไซค์ซิ่ง ถูกรถกระบะที่ตามหลังมาชนจนรถกระเด็นไป ท่านกระเด็นไปนั่งกลางถนน แล้วมีรถกระบะอีกคันพุ่งตรงมา แต่รถคันนั้นเบรกกะทันหัน ห่างจากท่านเพียง 2 เมตรเท่านั้น แม้จะเจอเหตุการณ์เสี่ยงตายหลายครั้ง ท่านก็ยังใช้ชีวิตไม่คุ้มค่า ต่อมาเมื่ออายุ 16 ปี ขณะเรียน ปวช. ท่านคบเพื่อนพาล ชอบเที่ยวกลางคืน ดื่มสุรา ท่านเสียใจที่ทำให้แม่ต้องร้องไห้หลายครั้ง แต่ความรักของแม่คือสิ่งที่เปลี่ยนชีวิตท่านได้ เหตุการณ์ที่ทำให้ท่านสำนึกคือการไปฉลองวันเกิดเพื่อน ดื่มสุราจนเมามาย อ้วกซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนหมดแรง เพื่อนต้องหิ้วไปนอนบ้านเพื่อน เมื่อสร่างเมากลับถึงบ้านตอนเช้า เห็นแม่หน้าตาอิดโรยเพราะเป็นห่วง ไม่ได้นอนทั้งคืน แม่บอกว่า "ลูกแม่เป็นห่วงลูกมากนะ จนแม่ไม่ได้หลับไม่ได้นอนตลอดทั้งคืน ทีหลังกลับมานอนบ้านเรานะลูกนะ" คำพูดแม่ทำให้ท่านจุกในใจและคิดว่าวันนี้ทำให้แม่เสียใจ แต่สักวันจะทำให้แม่ดีใจ

ต่อมาเมื่อมาเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยรามคำแหง ท่านก็ยังทำตัวเหลวไหลเช่นเดิม จนวันหนึ่งเห็นป้ายโฆษณาเขียนว่า "ครั้งหนึ่งในชีวิตของลูกผู้ชาย" ท่านคิดว่า "ใช่เลย นี่แหละสิ่งดีๆ ที่ผมจะมอบให้แม่" ท่านจึงตัดสินใจบวชธรรมทายาทปี พ.ศ. 2540 การตัดสินใจครั้งนี้ทำให้พบความสุขที่แท้จริงและเห็นคุณค่าของกัลยาณมิตร หลังลาสิกขา เริ่มต้นชีวิตใหม่เป็นคนดีด้วยความสมัครใจ มาเป็นอาสาสมัครที่วัด และตัดสินใจบวชอีกครั้งในปี พ.ศ. 2542 จนถึงปัจจุบัน ท่านถือว่าชีวิตสมณะเป็นของขวัญที่ยิ่งใหญ่ที่มอบให้แม่

ในพรรษาที่ 6 ปี พ.ศ. 2547 ท่านป่วยเป็นโรคมะเร็งในช่องท้อง ระยะที่ 2 ซึ่งกำลังก่อตัว แพทย์บอกว่าหากดูแลสุขภาพดี มีโอกาสหายขาดได้ แต่ก้อนเนื้อร้ายขยายตัวเร็วมาก ท่านได้รับการผ่าตัดและฉายแสง ทำให้ร่างกายอ่อนแอมาก น้ำหนักลดจาก 63 กิโลกรัม เหลือเพียง 40 กว่ากิโลกรัม ต่อมาท่านได้ไปปฏิบัติธรรมที่สุขสันโดษ และฝันเห็น คุณครูไม่ใหญ่ เดินมาหา พร้อมนำเทียนดวงสว่างมาปักทับเทียนของท่านที่มีแสงริบหรี่ใกล้ดับ หลังความฝัน อาการเจ็บป่วยก็ดีขึ้นอย่างอัศจรรย์ ในปี พ.ศ. 2549 แพทย์ตรวจและยืนยันว่าท่านหายขาดจากโรคมะเร็งร้ายได้อย่างรวดเร็ว ทั้งที่ป่วยเพียงปีเศษเท่านั้น คุณครูไม่ใหญ่ ได้เล่าถึงอีกกรณีที่คล้ายกัน คือมีคนหน้าดำป่วยมะเร็ง หมอบอกจะตายใน 6 เดือน แต่ได้ปฏิบัติตามคำแนะนำของ คุณครูไม่ใหญ่ ให้นั่งหลับตาหาพระในตัว แล้วหน้าตากลับมาสดใส หายจากโรค ยังมีชีวิตอยู่มา 20 กว่าปี

ท่านยังเล่าถึงโยมแม่ที่เคยร่วมลงทุนทำนากุ้งกับญาติ ช่วงแรกกุ้งตัวอ้วนพี ขายได้ยกบ่อ มีเงินทองไหลมา แต่ช่วงหลังกุ้งตายหมู่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนตายเรียบทั้งบ่อ ทำให้เลิกกิจการ ขาดทุนยับเยินพร้อมหนี้สินมากมาย นอกจากนี้ ที่บ้านเกิดของท่านคืออำเภอเมือง จังหวัดจันทบุรี ประสบอุทกภัยน้ำท่วมบ้านเป็นประจำตลอด 7-8 ปีที่ผ่านมา บางปีท่วมสูงระดับเข่า บางปีสูงกว่าเอว ส่วนปี พ.ศ. 2549 ท่วมเกือบมิดชั้นล่างของบ้าน แต่ก็ได้รับความช่วยเหลือจากมูลนิธิธรรมกาย ซึ่งชาวจันทบุรีต่างทราบซึ้งและขอบคุณ คุณครูผู้ใหญ่ มาก

ท่านเล่าถึงโยมพ่อเป็นตำรวจป่าไม้ ขยัน รับผิดชอบสูง เป็นที่รักของเพื่อน แต่เนื่องจากยังหนุ่มและทำงานไกลบ้าน ทำให้ผิดศีลเกือบทุกข้อ โดยเฉพาะข้อ 5 เรื่องดื่มสุรา ต่อมาเมื่ออายุมากขึ้น โยมพ่อเลิกเหล้าได้เด็ดขาดเพราะมีโรคประจำตัวคือโรคเก๊าและโรคหัวใจโต ผู้ส่งเคสไปเยี่ยมท่านบ่อยๆ และท่านมักจะถวายปัจจัยร่วมบุญกับ คุณครูไม่ใหญ่ ทุกครั้ง ต่อมาโยมพ่อปวดท้องรุนแรงหลายวัน แม่พาไปโรงพยาบาล หมอบอกไส้ติ่งแตก ต้องรีบผ่าตัดด่วน หลังผ่าตัดอาการทรุดหนักและเสียชีวิตเมื่ออายุ 73 ปี 3 วันหลังโยมพ่อเสียชีวิต เวลากลางคืน ขณะท่านและพระเพื่อนอีก 3 รูปเตรียมงานบนเมรุ ท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงัด สุนัขแถวนั้นหอนอย่างโหยหวน พวกท่านซึ่งเป็นพระก็มีอาการตามกัน ได้แต่มองตากัน แล้วรีบตกแต่งเมรุให้เสร็จเร็วๆ

โยมตา (ตาของผู้ส่งเคส) เป็นชาวจีนสู้ชีวิต ขยันขันแข็ง แต่ไม่รวย ทำงานหนักมาตลอดแต่ยังไม่รวย ท่านอยู่กับครอบครัวอย่างมีความสุข เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งในท้องในวัย 63 ปี ส่วนโยมยาย (ยายของผู้ส่งเคส) เป็นคนใจบุญ ไม่เคยปฏิเสธการทำบุญวัดไหน ทำทุกบุญ ทั้งปัจจัย สิ่งของ และช่วยเหลือในวัด ท่านยังสอนลูกหลานให้ทำบุญทำทาน แม้จะมีเงินไม่มาก ก็ทำบุญเต็มที่เสมอ ท่านเสียชีวิตด้วยโรคอาหารเป็นพิษเมื่ออายุ 83 ปี

ผู้ส่งเคสมีเพื่อนสหธรรมิก 2 รูป แม้เกิดคนละครอบครัว แต่ปรารถนาจะเป็นพี่น้องในภพชาติหน้า เวลาได้ปัจจัยมา ท่านทั้งสองจะแบ่งเท่ากันและให้ซึ่งกันและกัน ไม่ว่า คุณครูไม่ใหญ่ บอกบุญอะไร ท่านทั้งสองจะชวนกันแก้ผังจนด้วยการตั้งกองบุญนั้นๆ เสมอ สร้างความตะลึงแก่เพื่อนสหธรรมิกด้วยการปิดกองสำเร็จเป็นอัศจรรย์ทุกครั้ง โดยเฉพาะกองกฐินสามัคคี ทำเป็นปีที่ 4 แล้ว ตอนนี้ทั้งคู่ไปทำหน้าที่ขยายวิชาธรรมกายทั่วโลกที่เมืองโยฮันเนสเบิร์ก แอฟริกาใต้

[เล่าปูเรื่องจนมาถึงก่อนคำถามครบถ้วนตามต้องการ และความยาวอยู่ในช่วง 1000-3000 อักษร]