EP.516 วัวอาฆาต

ผู้ส่งเคส เล่าว่า ตนเองได้มีโอกาสเข้าวัดพระธรรมกายครั้งแรกประมาณปีพ.ศ. 2527 ในครั้งนั้นผู้ส่งเคสรู้สึกประทับใจวัดเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะการได้เห็นแสงสว่างคล้ายแสงเทียนรอบศีรษะและใบหน้าของพระสงฆ์ขณะนั่งบำเพ็ญสมณธรรม ซึ่งเป็นสิ่งที่ผู้ส่งเคสไม่เคยคาดคิดว่าจะเห็นได้ด้วยตาเปล่ามาก่อน ด้วยความมหัศจรรย์นี้ ผู้ส่งเคสจึงนำเรื่องไปเล่าให้พี่สาวฟัง และพี่สาวก็นำไปเล่าต่อให้คุณแม่ฟัง คุณแม่ของผู้ส่งเคสเมื่อได้ฟังแล้วก็เกิดแรงบันดาลใจอย่างมากที่จะมาวัดพระธรรมกาย แม้ว่าบ้านจะอยู่ไกลจากวัดถึง 900 กิโลเมตร แต่ด้วยใจที่เด็ดเดี่ยวไม่หวั่นไหว คุณแม่ก็เดินทางมาวัดและได้ถวายใจแด่พระเดชพระคุณหลวงพ่อด้วยความปีติเบิกบานในบุญ

แต่ในช่วงเวลาที่บุญได้ชักนำคุณแม่เข้าสู่เส้นทางธรรม ผู้ส่งเคสกลับเดินออกไปสู่เส้นทางบาปจากการคบคนพาล ทำให้เริ่มเที่ยวกลางคืน ดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ เข้าดิสโกเทค ขณะที่ยังอยู่ในวัยเรียน ชีวิตของผู้ส่งเคสได้เปลี่ยนไป และสุราได้ทำให้เวลาที่ผ่านไปเต็มไปด้วยรอยบาป หลุดออกจากเส้นทางการสร้างบารมีไปนานถึง 13 ปี

ชีวิตของผู้ส่งเคสในช่วงวัยรุ่นหลังจากเข้าวัดครั้งแรกและหลุดจากเส้นทางบุญไป 13 ปี เป็นช่วงเวลาที่เต็มไปด้วยความประมาทและการคบคนพาล ผู้ส่งเคสใช้ชีวิตกับการเที่ยวกลางคืน ดื่มสุรา และเข้าสถานบันเทิงต่างๆ ในขณะที่ทางบ้าน คุณแม่ของผู้ส่งเคสซึ่งได้รับแรงบันดาลใจจากการได้ฟังเรื่องราวการเห็นแสงสว่างจากผู้ส่งเคส ได้เดินทางมาวัดพระธรรมกาย และเริ่มต้นสร้างบุญอย่างจริงจัง บ้านของคุณแม่และวัดอยู่ห่างไกลกันมากถึง 900 กิโลเมตร แต่ระยะทางไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อความตั้งใจของคุณแม่ในการสร้างบารมีและถวายใจแด่พระเดชพระคุณหลวงพ่อ

ในขณะเดียวกัน ชีวิตในครอบครัวของผู้ส่งเคสก็เผชิญกับปัญหาอันเกิดจากสุราเช่นกัน คุณพ่อของผู้ส่งเคสเป็นลูกคนเดียวของคุณย่า จึงได้รับความรักและตามใจมาก ท่านเป็นคนฉลาด พูดเก่ง และมีฐานะการเงินดี จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาปีที่ 6 ซึ่งถือเป็นการศึกษาสูงในสมัยนั้น ทำให้ท่านได้รับเลือกเป็นกำนัน แต่คุณพ่อเป็นคนดื่มเหล้าจัดมาก แถมยังเลี้ยงเหล้าลูกบ้านอีกด้วย เมื่อท่านเมามาก ๆ กลับบ้านดึกๆ มักจะนำปืนมายิงที่ประตูบ้านบ้าง ยิงขึ้นฟ้าบ้าง สร้างความหวาดผวาให้เพื่อนบ้านเป็นอย่างมาก

เหตุการณ์ที่สะเทือนใจอย่างยิ่งเกิดขึ้นเมื่อผู้ส่งเคสอายุประมาณ 15 ปี คืนหนึ่ง คุณพ่อขึ้นไปปลุกผู้ส่งเคสที่ชั้นสองและบอกว่าท่านได้ตบคุณแม่จนสลบไปแล้ว ให้รีบพาคุณแม่ส่งโรงพยาบาล ผู้ส่งเคสลงมาดูก็พบคุณแม่นอนสลบอยู่ข้างเตาไฟ โดยมีรอยฟกช้ำเขียวเต็มใบหน้าจากการถูกคุณพ่อใช้สันปืนพกตบ ผู้ส่งเคสต้องรีบขอความช่วยเหลือจากเพื่อนบ้านเพื่อนำคุณแม่ส่งโรงพยาบาลตอนเที่ยงคืน เหตุการณ์ผิดปกติเช่นนี้เกิดขึ้นจนดูเหมือนเป็นเรื่องปกติในบ้านอันเนื่องมาจากสุรา

เหตุการณ์ที่เลวร้ายที่สุดเกิดขึ้นในวันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2529 ขณะที่คุณแม่กำลังนั่งฟังพระสวดอภิธรรมศพเพื่อนบ้าน จู่ๆ คุณพ่อก็ใช้ปืนจ่อยิงที่ศีรษะของคุณแม่ต่อหน้าผู้คนในงาน เหตุการณ์นี้ทำให้ผู้ส่งเคสแทบจะขาดใจตายตามคุณแม่ไป คุณพ่อถูกตำรวจจับกุมในข้อหาฆ่าคนตายและถูกตัดสินจำคุกประมาณ 2 ปี เพราะเมา เหตุการณ์นี้ทำให้ผู้ส่งเคสไม่เหลือทั้งพ่อและแม่ไว้เลย

หลังจากที่คุณพ่อพ้นโทษออกมา ผู้ส่งเคสได้ขอร้องให้ท่านเลิกดื่มสุราซึ่งท่านก็ยอมทำตาม แต่ในวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2536 คุณพ่อประสบอุบัติเหตุรถจักรยานยนต์ชนกับรถยนต์จนเลือดคั่งในสมอง ท่านถูกส่งผ่าตัดแต่มีลมหายใจต่อได้เพียง 12 ชั่วโมงก่อนจะเสียชีวิตในวัย 59 ปี

นอกจากปัญหาจากสุราในครอบครัวแล้ว ผู้ส่งเคสยังมีปัญหาเรื่องที่ดิน มีที่ดินทำสวนยางแปลงหนึ่งที่นำไปจำนองกับ ธกส. และให้เงินญาติไปชำระหนี้ แต่ญาติไม่นำเงินไปส่ง ทำให้ที่ดินยังอยู่ที่ ธกส. นอกจากนี้ ผู้ส่งเคสยังค้ำประกันที่ดินของพี่สาวกับเงินกู้นอกระบบอีกแปลงหนึ่ง ทำให้ผู้ส่งเคสยังคงเป็นภาระที่ต้องจัดการกับที่ดินทั้งสองแปลงนี้อยู่

จนกระทั่งวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2540 ผู้ส่งเคสจึงได้หวนกลับมาสู่เส้นทางบุญอีกครั้ง โดยมีพี่สาวซึ่งเคยเป็นกัลยาณมิตรเชิญชวนมาร่วมงานตอกเสาเข็มต้นสุดท้าย มหาวิหารพระมงคลเทพมุนี และได้กลับมาสร้างบารมีจวบจนปัจจุบัน

น้องชายของผู้ส่งเคส เมื่อครั้งยังเด็กเป็นที่รักของทุกคน ยามคุณแม่เจ็บป่วย เขาก็ดูแลอย่างดี แต่หลังจากปลดประจำการทหารก็เริ่มดื่มเบียร์ เหล้า และเที่ยวกลางคืน ในที่สุดก็เพิ่งมารู้ตัวหลังมีภรรยาและลูกแล้วว่าตนเองติดเชื้อ HIV จากการดื่มเหล้าเที่ยวกลางคืนเมื่อยังหนุ่ม น้องชายเสียชีวิตเมื่อวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2547 ทิ้งภรรยาและลูกชายหญิงวัย 6 และ 3 ขวบไว้กับความเสี่ยงต่อการลุกลามของเชื้อร้าย

ประมาณ 3 สัปดาห์ก่อนน้องชายเสียชีวิต ผู้ส่งเคสได้ติดจานดาวธรรมให้น้องชายและครอบครัว ได้ร่วมกันสวดมนต์ ทำวัตรเย็น และบูชามหาธรรมกายเจดีย์พร้อมกัน ผู้ส่งเคสได้ประคองให้น้องชายน้อมมือสวดบูชา และให้กำลังใจโดยให้นึกถึงบุญที่เคยบวช เมื่อเห็นว่าชีวิตน้องชายใกล้ดับลง ผู้ส่งเคสจึงตัดสินใจไปปฏิบัติธรรมที่สวนพนาวัฒน์เพื่อเอาบุญให้น้องชาย และฝากพี่สาวกับน้องสะใภ้ให้คอยประคับประคองต่อ ผู้ส่งเคสถวายปัจจัยแด่พระเดชพระคุณหลวงพ่อและพระอาจารย์ในนามน้องชาย แล้วโทรบอกให้น้องชายอนุโมทนาบุญ ต่อมาน้องชายก็หมดลมไปด้วยอาการสงบ

เรื่องราวเหล่านี้เป็นที่มาของคำถามที่ผู้ส่งเคสอยากกราบเรียนถามคุณครูไม่ใหญ่ เพื่อให้ความสงสัยต่างๆ คลี่คลายและเป็นแนวทางในการดำเนินชีวิตและการสร้างบารมีต่อไป