EP.753 รอช้าไม่ได้

ผู้ส่งเคสเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา ดูหลวงพ่อทุกวัน ด้วยความปรารถนาที่จะขยายจานธรรมะ จึงได้ไปติดตั้งจานดาวธรรมให้กับน้องชายและที่วัดในหมู่บ้าน ซึ่งคุณพ่อของผู้ส่งเคสก็เป็นพระอยู่ที่วัดนี้ด้วย แต่ท่านได้เสียชีวิตแล้ว ผู้ส่งเคสเป็นลูกคนที่ 5 ในจำนวนพี่น้อง 7 คน (ผู้ชาย 5 คน, ผู้หญิง 2 คน) ครอบครัวตั้งรกรากเดิมอยู่ที่จังหวัดร้อยเอ็ด ก่อนจะย้ายไปอยู่หลายจังหวัด

ครอบครัวของผู้ส่งเคสตั้งรกรากเดิมอยู่ที่จังหวัดร้อยเอ็ด ก่อนที่คุณพ่อจะพาครอบครัวย้ายไปอยู่หลายที่หลายจังหวัด แต่ละที่ที่ย้ายไปอยู่นั้นมักเป็นป่ารกร้างว่างเปล่าที่ยังไม่มีใครจับจอง คุณพ่อจะพาครอบครัวไปประกอบอาชีพทำไร่ทำนา ครอบครัวของผู้ส่งเคสตั้งตัวได้เร็วมาก มีเงินมีฐานะ มีบ้านช่อง แต่แล้วก็สลายเร็วเช่นกัน โดยมักจะมีเหตุการณ์ต่างๆ เกิดขึ้น เช่น บ้านไฟไหม้บ้าง หรือถูกคนอื่นกลั่นแกล้งใส่ร้ายว่าค้าของผิดกฎหมายบ้าง เหตุการณ์เหล่านี้ทำให้คุณพ่อต้องติดคุกถึง 2 ครั้ง และบ้านไฟไหม้เท่าที่จำได้ก็ประมาณ 2 ครั้ง

ครั้งหนึ่งที่เกิดไฟไหม้บ้าน ผู้ส่งเคสเล่าว่าตอนนั้นตนเองอายุ 10 ขวบ เวลาประมาณตีสอง ขณะที่ทุกคนนอนหลับ คุณแม่รู้สึกตัวก่อน เห็นไฟลุกแดงเต็มหลังคาบ้าน คุณแม่ตกใจมาก ตะโกนว่าไฟไหม้ แล้วคว้าลูกคนเล็กวิ่งออกมาจากบ้าน ทั้งคุณพ่อ คุณแม่ และพี่ๆ ต่างก็วิ่งออกมากันหมด เหลือเพียงผู้ส่งเคสที่ยังคงหลับไม่รู้เรื่อง คุณแม่มองหาไม่เห็นจึงบอกพี่ชายคนโตซึ่งอายุประมาณ 18 ปี พี่ชายรู้ว่าผู้ส่งเคสยังอยู่ในบ้าน จึงนำผ้าห่มที่ติดตัวออกมาไปชุบน้ำจนเปียก แล้วคลุมตัววิ่งฝ่าเปลวไฟเข้าไปในบ้าน นำผ้าห่มนั้นห่อตัวผู้ส่งเคสออกมา อุ้มวิ่งฝ่าเปลวไฟออกมาได้อย่างปลอดภัย เหตุการณ์ไฟไหม้ครั้งนี้ทำให้หมดเนื้อหมดตัว ไม่ทราบสาเหตุว่าเกิดจากอะไร แต่ภายใน 3 ปี คุณพ่อก็สามารถสร้างฐานะขึ้นมาใหม่ได้

ต่อมา คุณพ่อได้พาครอบครัวย้ายไปอยู่ที่จังหวัดสุราษฎร์ธานี ที่นั่นคุณแม่ได้เสียชีวิตลง ก่อนเสียชีวิต คุณแม่มีอาการปวดศีรษะ ไม่มาก แค่พอรำคาญ ปวดอยู่ 8 วันก็เสียชีวิตที่โรงพยาบาลเมื่อปี 2542 แพทย์ยังสรุปสาเหตุไม่ได้ นอกจากบอกว่าไม่มีอารมณ์หายใจ หัวใจล้มเหลว หลังคุณแม่เสียชีวิต คุณพ่อบอกว่าคุณแม่มานอนอยู่ด้วยทุกวัน บางครั้งก็เดินอยู่ในบ้าน คุณพ่อนอนลงไปเมื่อไหร่ คุณแม่จะมานอนด้วย แต่พอเอามือไปจับก็ว่างเปล่า คุณพ่อคิดถึงคุณแม่มาก ตอนคุณแม่เสียชีวิต คุณพ่อบวชให้ 7 วัน สึกออกมาก็จัดการขายบ้านขายที่ เพื่ออยากลืมความหลัง

จากนั้น คุณพ่อพาครอบครัวย้ายมาอยู่จังหวัดอุบลราชธานี และออกบวชเลยอยู่ที่วัดใกล้บ้าน ผู้ส่งเคสนำเงิน 30,000 บาทไปถวาย ท่านก็นำไปสร้างกุฏิเล็กๆ อยู่ลำพัง มีเรื่องแปลกเกิดขึ้น คุณพ่อเล่าว่าวันดีคืนดีจะมีผู้หญิงมีอายุ ใส่ชุดขาว เกล้าผม นำอาหารมาถวายท่าน บางครั้งก็มาทำความสะอาดกุฏิให้ ทุกครั้งจะมาปรากฏตัวในวันพระ คุณพ่อเคยสนทนากับหญิงชุดขาวนั้น เธอว่าบ้านของเธออยู่แถวๆ นี้ คุณพ่อเคยชี้มือไปบริเวณหน้ากุฏิ บอกผู้ส่งเคสว่าแถวๆ นี้มีบ้านคนอยู่เป็นหมู่บ้านเลย แต่แปลกที่ในหมู่บ้านนี้ไม่มีเด็ก มีแต่คนมีอายุ

ผู้ส่งเคสนำจานดาวธรรมไปติดตั้งให้น้องชายที่บ้าน คุณพ่อได้ไปเห็นพระเดชพระคุณหลวงพ่อในจอแก้วที่บ้านน้องชาย ก็เกิดความรู้สึกเลื่อมใสหลวงพ่อมาก อยากจะไปกราบหลวงพ่อธรรมชโย ผู้ส่งเคสจึงถามว่าอยากได้จานดาวธรรมไหมจะนำไปติดให้ คุณพ่อบอกว่าอยากได้ ผู้ส่งเคสใช้เวลาเก็บเงินอยู่ช่วงหนึ่งจึงได้เงินมาซื้อทีวีและจานดาวธรรม นำไปติดตั้งให้ท่านในเดือนสิงหาคม 2548 ท่านชอบมาก แต่ดูได้เพียง 2 วันก็ต้องเข้าโรงพยาบาลด้วยโรคหัวใจ แต่ท่านก็พูดถึงคุณครูไม่ใหญ่เสมอว่าอยากจะไปกราบ แต่บุญคงไม่ถึง ท่านบอกผู้ส่งเคสว่าทำวัดเองไม่ได้แล้ว ให้ลูกสวดมนต์ทำวัดเช้าเย็น สวดชัยมงคลคาถา และสวดพระปริตรให้ฟังตลอดเวลา ใจท่านผูกพันเกี่ยวกับเรื่องนี้มาก

เมื่อผู้ส่งเคสเห็นอาการคุณพ่อหนัก จึงนำโบชัวร์สร้างพระประจำตัวไปให้ดู คุณพ่อถามว่าจะทำอย่างไร ผู้ส่งเคสบอกให้ท่านเอาปัจจัยมาอธิษฐานจะนำไปทำบุญให้ คุณพ่อรีบควักปัจจัย 3,000 บาทที่มีอยู่มาอธิษฐานและส่งให้ ผู้ส่งเคสรีบนำปัจจัยมาทำบุญสร้างองค์พระให้คุณพ่อที่วัดพระธรรมกาย แม้เงินยังไม่ครบองค์ แต่ผู้ส่งเคสอยากได้มหาสุวรรณนิธิให้คุณพ่ออธิษฐาน จึงขอผู้ประสานงานนำไปให้ คุณพ่อมีหน้าตาแช่มชื่นมาก ลุกนั่งจากเตียงได้เอง จากนั้นท่านพูดซ้ำๆ ว่าอยากจะมาหล่อพระเอง อยากจะมา กราบหลวงพ่อธรรมชโย มหาสุวรรณนิธิอยู่กับท่านได้คืนเดียว รุ่งเช้าแพทย์ก็ให้กลับบ้าน บอกว่ารักษาไม่ได้แล้ว กลับมาปกติได้คืนเดียวท่านก็มรณภาพ รวมสิริอายุ 74 ปี บวชได้เพียงปีเศษ

ผู้ส่งเคสอยากบอกทุกคนว่ารอช้าไม่ได้แล้ว ต้องรีบมาสร้างพระกันเถอะ ช่วงครึ่งปีก่อนมรณภาพ ที่ฝ่ามือฝ่าเท้าคุณพ่อมีจุดแดงๆ เกิดขึ้น มีอาการเจ็บระคายเคืองเหมือนโดนเข็มทิ่ม จนกระทั่งก่อนมรณภาพ 1 เดือน จุดแดงๆ นั้นพุพองเป็นหนอง ลักษณะแผลเหมือนถูกไฟไหม้ เนื้อเปื่อยยุ่ยเหมือนหลุดออกจากกัน แพทย์บอกว่าเป็นโรคหนังแข็ง รักษาไม่หาย

พี่ชายคนที่ 3 ของผู้ส่งเคสโดนข้อหาฆ่าคนตาย ติดคุก 15 ปี คุณพ่อคุณแม่ต้องเสียเงินเสียทอง ขายที่ ขายบ้าน ขายรถ ขายทุกอย่างไปสู้คดี แต่อย่างไรก็ต้องติดคุก พอออกจากคุกมา คุณพ่อก็ให้บวช บวชได้ไม่นานก็ลาสิกขามาดื่มเหล้าเหมือนเดิม สร้างความลำบากใจให้คุณพ่อคุณแม่หนักกว่าเก่า ผู้ส่งเคสเหลือทนจึงไล่พี่ชายคนนี้ออกจากบ้าน แล้วเขาก็หายสาบสูญไป ไม่ได้พบกันอีกเลยประมาณ 12-13 ปีแล้ว

ส่วนตัวผู้ส่งเคสเอง พอเกิดมาคุณแม่ก็ป่วยจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด ไม่สามารถให้นมลูกได้ และผู้ส่งเคสก็ไม่ยอมกินนมแม่ เห็นหน้าแม่ก็จะร้องทุรนทุราย คุณพ่อจึงให้กินนมพ่อ คือนมผง เลี้ยงมาจนโต แม้โตแล้วก็ยังไม่เข้าใกล้แม่ เข้าใกล้ทีไรจะป่วยออดๆ แอดๆ จนอายุ 9 ขวบจึงหายจากอาการนี้

พออายุ 22 ปี ผู้ส่งเคสได้รู้จักชายคนหนึ่ง รู้จักกันไม่นานก็รักเขามาก รักจนทนไม่ไหวต้องหนีตามเขาไป จนมีลูกสาว 1 คน แล้วความรักนั้นก็หายไปและแยกทางกันไป ผู้ส่งเคสเอาลูกสาวไปให้คุณพ่อกับคุณแม่เลี้ยง ส่วนตัวเองก็ไปทำงานหาเงิน แต่ชีวิตของผู้ส่งเคสไม่ว่าจะทำมาค้าขายอะไรก็ขายดีมากจนเจ๊งหมด ใจดีให้คนยืมเงิน เขาก็ขอลืม ทำงานก็ถูกโกงค่าแรง ครั้งหนึ่งไปทำงานต่างประเทศผ่านศูนย์ฯ เขาบอกจะหักเงินสะสมไว้ให้เดือนละ 600 บาท ลาออกเมื่อไหร่จะคืนให้ ต่อมาลาออกเพื่อเอาเงินก้อนนี้ไปเป็นทุนค้าขาย แต่เขาก็ไม่คืนส่วนที่หักไว้ เงิน 38,600 บาท เขาคืนแค่ 8,600 บาท โกงไป 30,000 บาท

ผู้ส่งเคสมีน้องสาวคนหนึ่ง รักเหมือนลูกตัวเอง ได้เข้าวัดพระธรรมกายพร้อมกับลูกสาว รักน้องสาวคนนี้มาก สงสัยว่าตัวเอง น้องสาว และลูกสาวเคยเกี่ยวข้องกันมาอย่างไร และเคยสร้างบารมีกับคุณครูไม่ใหญ่และหมู่คณะมาอย่างไร