EP.569 ควายธนูกับตุ๊กตาขี้เกียจ

ผู้ส่งเคสคือ อัลมา กำลังศึกษาเรื่องราวของกฎแห่งกรรมผ่านเคสต่างๆ เหล่านี้อยู่ครับ . คุณอัลมาประกอบอาชีพทำธุรกิจส่วนตัว อยู่ในอำเภอเมือง จังหวัดปทุมธานี . สามีของคุณอัลมาเป็นทหารเรือ . คุณอัลมาและสามีได้เข้าวัดตั้งแต่ปี พ.ศ. 2536 จากการแนะนำของสามีภรรยาคู่หนึ่งซึ่งเป็นอาจารย์สอนทหารเรือ . เข้าวัดครั้งแรกก็ได้ไปสวนบัว และเมื่อกลับจากสวนบัวด้วยความเอิบอิ่มใจ คุณอัลมาก็ได้บอกบุญญาติๆ ชวนให้มาทำบุญ และได้นำปัจจัยมาร่วมทำบุญหล่อหลวงปู่ทองคำ น้ำหนัก 70 บาท . และเป็นครอบครัวธรรมกายมาจนถึงปัจจุบันครับ .

คุณพ่อของผู้ส่งเคสเป็นคนจีนที่อพยพมาจากประเทศจีนแผ่นดินใหญ่ มาถึงเมืองไทย. ในช่วงแรกๆ ท่านทำงานรับจ้างอยู่ที่จังหวัดพิจิตร. เมื่อพอมีทุน ท่านก็ได้เปิดร้านขายของชำจนมีฐานะร่ำรวย. ท่านได้แต่งงานกับคุณแม่ของคุณอัลมา เมื่อแต่งงานกันใหม่ๆ ฐานะก็ดี. แต่พอมีลูกคนที่สองเท่านั้นแหละ ฐานะก็เริ่มแย่ลงเรื่อยๆ. ทั้งนี้เป็นเพราะคุณพ่อเป็นคนใจดี ชอบให้คนอื่นกู้ยืมเงิน แต่เมื่อยืมไปแล้วพวกเขาก็ไม่นำมาคืน. จนกระทั่งหมดตัว. ตั้งแต่นั้นมา คุณพ่อก็เริ่มมีอาการแปลกๆ คือจะมีน้ำมันไหลเยิ้มออกมาที่หลังอยู่ตลอดเวลา. น้ำมันนี้จะสังเกตเห็นได้ชัดเวลาคุณพ่อนอนบนพื้นกระดาน คือจะมีคราบน้ำมันติดอยู่บนกระดาน. คุณพ่อไม่ยอมออกไปไหนนอกบ้านเลย รักบ้านมาก งานทุกอย่างที่เป็นงานในบ้านคุณพ่อทำได้หมด แต่ถ้างงานนอกบ้านท่านจะไม่ไป. จนกระทั่งพี่ชายคนที่สองของคุณอัลมา อายุประมาณ 5-6 ขวบ. วันหนึ่งพี่ชายคนนี้ได้ไปเดินเล่นที่บริเวณรั้วบ้าน. เขาได้เห็นกระทงที่เย็บจากใบตองวางอยู่ข้างรั้ว. ทันทีที่พี่ชายเห็นกระทง ก็ร้องออกมาสุดเสียง ด้วยท่าทางหวาดกลัวมาก. ทั้งๆ ที่คุณแม่ไปดูก็เห็นเป็นกระทงธรรมดา ไม่เห็นมีอะไร. คุณแม่ถามว่าเห็นอะไร พี่ชายก็ไม่ยอมบอก ได้แต่แสดงท่าทางกลัวเพียงอย่างเดียว. อยู่ต่อมา 3-4 วัน พี่ชายก็ป่วยเป็นโรคคอตีบ เสมหะไปอุดตันหลอดลม แล้วก็เสียชีวิตในเวลาต่อมา. ทุกคนในบ้านงงมาก เพราะพอเห็นกระทงกลับมาก็เสียชีวิตในไม่นาน. อาการน้ำมันออกที่กลางหลังของคุณพ่อก็สร้างความงงเช่นกัน. เหตุการณ์นี้สร้างความเสียใจแก่คุณพ่อเป็นอย่างมาก เกือบจะฆ่าตัวตาย. คุณพ่อเริ่มมีพฤติกรรมเปลี่ยนไป จากคนใจดีกลายเป็นคนขี้โมโหง่าย ฉุนเฉียว แล้วก็หันมาดื่มเหล้า. เป็นอย่างนี้มาเรื่อยๆ หลายปี. จนกระทั่งวันหนึ่งพี่สาวคนที่ห้าของคุณอัลมา ตอนนั้นอายุประมาณ 13-14 ปี. วันหนึ่งก็ได้ไปเดินเล่นในบริเวณรั้วบ้านอีกแล้ว. ได้พบกับก้อนดินก้อนหนึ่ง ก็ไปหยิบก้อนดินนั้นมาขว้างต้นไม้. จนก้อนดินแตกออก เห็นเป็นตุ๊กตา 2 ตัว มัดติดกันอยู่ หันหลังชนกัน. จึงไปหาหมอไสยเวทมาดู เขาบอกว่าโดนคนทำของใส่มานานแล้วเพราะความอิจฉาที่แม่มีฐานะดี. เขาบอกว่าที่มัดมือมัดเท้าตุ๊กตาไว้ก็เพื่อจะให้คนในบ้านขี้เกียจทำมาหากิน. คนที่ทำเป็นญาติฝ่ายแม่ เป็นผู้หญิง ซึ่งหมอไสยเวทบอกลักษณะและทิศทางที่อยู่ได้ตรงกับญาติคนหนึ่งของคุณแม่พอดี. หมอจึงทำพิธีแก้ให้ที่บ้าน. วิธีการของหมอคือ นั่งพับเพียบพนมมือ บริกรรมคาถา สักพัก ร่างของหมอก็ลอยขึ้นในอากาศ ในท่าเดิม คือท่าพับเพียบพนมมือ. ลอยสูงขึ้นประมาณเท่าเอวของผู้ใหญ่เวลายืน คือสูงเมตรกว่า. คุณน้าชาย คุณน้าสาว คุณพ่อ และคุณแม่ อยู่ในเหตุการณ์ครั้งนี้ด้วย. หมอไสยเวทบอกว่าช่วยได้แค่นี้ เพราะมันยังไม่หมด. จากนั้นก็ปล่อยเรื่องให้เลยตามเลยเรื่อยมา. ถึงแม้หมอจะลอยได้ แต่ปัญหาต่างๆ ก็ยังเป็นเรื่อยๆ. คุณพ่อก็ไม่ค่อยเชื่อเรื่องนี้เท่าไหร่นัก. น้ำมันที่ไหลออกจากหลังของคุณพ่อก็ลดลงบ้างแต่ไม่หาย. ฐานะก็ไม่ดีขึ้น บ้านที่ไปจำนองไว้ก็ถูกยึด. พอบ้านถูกยึด คุณพ่อกับคุณแม่ก็ไปอาศัยบ้านคนจีนที่อพยพมาจากประเทศจีนเหมือนกัน. ลูกๆ ที่โตแล้วก็เข้ากรุงเทพฯ. จากนั้น 5-6 ปีต่อมา คุณแม่ก็เริ่มมีอาการเหม่อลอย เบลอ. ต่อมาก็เป็นเบาหวาน. เมื่อคุณอัลมามีเงินซื้อบ้าน ก็รับคุณพ่อกับคุณแม่มาอยู่ด้วย. และเริ่มรักษาโรคเบาหวานของคุณแม่. จนกระทั่งท่านอายุ 62 ปี อยู่ดีๆ แขนของคุณแม่ก็ไม่มีแรง ยกไม่ขึ้น. ไปตรวจก็พบว่าเป็นเนื้ออกในสมองมานานนับเป็นเวลา 10 ปีแล้ว. ตลอดเวลาที่ผ่านมาไม่มีการเจ็บปวดใดๆ แสดงออกมาเลย. หมอได้ทำการผ่าตัด แต่ก่อนผ่าตัด หมอได้นำคุณแม่ไปฉีดสีเข้าเส้นเพื่อหาตำแหน่งเนื้ออกและเส้นเลือด. พอฉีดสีเข้าไปก็ทำให้เส้นเลือดหดตัว เลือดไปเลี้ยงสมองไม่ได้ จึงเกิดอาการช็อก ไม่ได้สติอีกเลย. สมองตายไป 80%. ผลสุดท้ายไม่ได้รับการผ่าตัด. คุณแม่ก็เสียชีวิตลงด้วยอายุ 62 ปี. หลังจากคุณแม่เสียชีวิต คุณพ่อก็อายุได้ 80 ปี เริ่มไม่มีแรง แต่ท่านก็ยังใส่บาตรทุกวัน. ต่อมาคุณพ่อป่วย เดินไม่ค่อยไหว หมอบอกว่าเป็นโรคเก๊าท์. บางทีหมดแรงล้มไปเลย ต้องดูแลใกล้ชิดตลอดเวลา. 1 ปีต่อมา ท่านมีอาการท้องอืด หมอตรวจพบว่ามีอุจจาระแผงแน่นแข็งมากอยู่เต็มลำไส้ ต้องใช้วิธีสวนทวาร. อาการท้องอืดก็หาย แต่ร่างกายก็อ่อนล้าเต็มที จึงต้องให้อาหารทางสายยาง. ตอนนั้นคุณอัลมาเป็นพยาบาล จะเป็นคนใส่สายยางเอง. ทุกครั้งที่ใส่สายยาง คุณพ่อจะทรมานมาก. เวลาเผลอ ท่านจะเอาสองข้างที่พอจะมีแรงอยู่บ้างเล็กน้อย คว้าสายยางแล้วก็ดึงออก. คุณอัลมาก็ต้องใส่เข้าไปใหม่ คุณพ่อก็จะทรมานทุกครั้ง. คุณอัลมาสงสารมาก แต่ไม่ทราบจะทำอย่างไร ถ้าไม่ใส่คุณพ่อก็ไม่ได้รับอาหารแล้วก็ต้องตาย. เมื่อมาอยู่ด้วยกันที่บ้าน คุณอัลมาได้เปิดจานดาวธรรมให้คุณพ่อดูตลอด ท่านก็ดูบ้าง หลับบ้าง เพราะร่างกายท่านแย่เต็มที. บางทีคุณอัลมาก็จะนิมนต์พระมาทำบุญที่บ้าน ให้คุณพ่ออนุโมทนา ท่านก็จะสาธุแล้วก็ยิ้ม แสดงอาการดีใจ. ก่อนที่ท่านจะเสียชีวิต 1 วัน ในตอนเช้า ท่านมีอาเจียนเป็นน้ำดำๆ ไหลทะลักออกมาจากปาก ประมาณ 1-2 แก้ว. พอว่าล่วงขึ้น เวลา 15:00 น. คุณพ่อเริ่มหายใจแรงและลึกมากขึ้น. ดวงตาท่านสอดส่ายไปมา ทำตาโตเหมือนเห็นอะไรบางอย่าง แล้วก็ทำท่าแปลกใจ สงสัยในสิ่งที่เห็น. พอ 16:00 น. ในจานดาวธรรมมีการสวดทำวัตรเย็น คุณพ่อก็มีอาการสงบลง หลับตา มีน้ำสีเหลืองเหลวๆ ไหลออกมาทางปากตลอด. แล้วคุณอัลมาก็ได้เห็น 3 เฮือกสุดท้ายของคุณพ่อ ท่านก็หยุดหายใจ ด้วยอาการสงบ. สามีของคุณอัลมาเป็นโรคชนิดหนึ่งทางการแพทย์เรียกว่า โรคคีลอยด์ เป็นมาตั้งแต่ 10 ขวบ. อาการเริ่มแรกจะเป็นตุ่ม แล้วก็เป็นแผลเป็นลามใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เหมือนกับแผลเป็นที่มีเนื้อปูดออกมา. พออายุมากขึ้น แผลก็ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ มีการเจ็บและคัน. ต้องฉีดยาเข้าแผล เจ็บปวดทรมานมากจนไม่อยากรักษาอีก. รักษาครั้งสุดท้ายเมื่อประมาณ 2 ปีที่แล้ว. ปัจจุบันสามีอายุ 40 ปี แผลใหญ่เท่าฝ่ามือ. แล้วก็มีการเจ็บคันตลอดเวลา.