EP.759 ตามกำลังบุญ

ผู้ส่งเคสเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันพันดาว หัวใจมีแต่คุณครูไม่ใหญ่ ประกอบอาชีพแพทย์มาเกือบสิบปี แม้จะเป็นหมอที่เชี่ยวชาญด้านการฟังเสียงหัวใจของคนไข้ แต่เมื่อได้มาศึกษาพุทธศาสตร์ทางช่อง DMC เป็นเวลาปีกว่า ก็เริ่มได้ยินเสียงหัวใจตัวเองที่ร้องก้องออกมาว่ากฎแห่งกรรมนั้นสุดยอดจริง ๆ และเห็นว่าคุณครูไม่ใหญ่ก็อธิบายได้อย่างชัดเจน เป็นเหตุเป็นผล ด้วยเหตุนี้จึงขอส่งเรื่องราวของตนเองและญาติมิตรมาเป็นเคสในวันนี้

ผู้ส่งเคสเริ่มต้นเล่าถึง คุณตา ซึ่งปัจจุบันอายุ 84 ปี ชอบทำบุญและสวดมนต์ประจำ แต่เมื่อปี 2548 มีอาการสมองเสื่อม จำอะไรไม่ได้ ครั้งหนึ่งผู้ส่งเคสไปเยี่ยมท่าน เปิด DMC ให้ดูช่วงนำนั่งสมาธิ เมื่อมีรูปองค์พระขึ้นจอ ก็บอกให้คุณตาหลับตานึกตาม ท่านตอบว่า เห็น สว่าง แต่กลับบอกว่า พูดไม่ได้ เขาไม่ให้พูด ทำให้ผู้ส่งเคสสงสัยว่าใครห้าม

ส่วน คุณยาย เมื่อผู้ส่งเคสชวนนั่งสมาธิ ท่านมักบอกว่านั่งไม่ได้ ปวดขา ต้องไปกินชะอม แม้จะแนะนำว่าอยู่ท่าไหนก็ทำได้ แค่ทำใจสบายๆ ที่กลางท้อง แต่ดูเหมือนคุณยายจะไม่เชื่อ บางครั้งชวนทำบุญวัดพระธรรมกายก็ปฏิเสธก่อน แต่อภายหลังก็ยอม ปัจจุบันคุณยายตาบอด 1 ข้างจากต้อกระจก

ผู้ส่งเคสเล่าถึง คุณปู่ ซึ่งมีลูกสองคนคือ คุณลุง (ลูกคนแรก) และ คุณพ่อ (ลูกคนที่สอง) คุณพ่อจากบ้านมาเรียนและทำงานอยู่กรุงเทพฯ ส่วนคุณลุงแต่งงานกับ คุณป้า และอยู่บ้านคุณปู่ ปี 2523 คุณย่าเสียชีวิตด้วยมะเร็งปอดอายุ 74 ปี สองปีต่อมาปี 2525 คุณลุงตกบ่อน้ำจมน้ำเสียชีวิตอายุ 42 ปี ทำให้คุณป้าเป็นหม้าย ที่บ้านจึงเหลือคุณป้า คุณปู่ และลูกคุณป้าสามคน ปี 2527 คุณปู่ (อายุ 66 ปี) เขียนพินัยกรรมยกมรดกส่วนใหญ่ให้หลานสามคนที่เป็นลูกคุณป้า ส่วนน้อยให้คุณพ่อ คุณแม่ทราบข่าวไปบอกคุณพ่อแต่ไม่เชื่อ ช่วงนั้นมีข่าวลือเรื่องความสัมพันธ์ลึกซึ้งของคุณปู่กับคุณป้า เพราะท่านเหงา เมื่อคุณปู่อายุ 80 ปี ก็เสียชีวิตด้วยมะเร็งปอด พินัยกรรมเปิดออกมา มรดกส่วนใหญ่เป็นของลูกคุณป้าจริง คุณพ่อได้น้อยมาก นอกจากนี้ คุณพ่อยังป่วยโรคไทรอยด์เป็นพิษ

ผู้ส่งเคสเล่าถึง พี่ชาย ซึ่งเป็นคนสบายๆ ดูรักเรียนมาก เรียนปริญญาตรีมหาวิทยาลัยเอกชนหลายปี สิบกว่าปีแล้วยังไม่จบ เคยมาอบรมธรรมทายาทภาคฤดูร้อนรุ่น 26 ที่วัดพระธรรมกาย แต่คิดว่ารักษาศีล 227 ข้อไม่ได้ จึงรู้สึกท้อและลาสิกขาไป

ตัวผู้ส่งเคสเอง สมัยเด็ก คุณแม่พาไปนั่งสมาธิวัดปากน้ำภาษีเจริญ ฟังเทปหลวงปู่นำนั่ง สอนบริกรรมนิมิตเป็นดวงแก้ว และฐานใจ 7 ฐาน ตอนนั้นยังไม่เข้าใจวิธีปฏิบัติ ใช้สายตาเพ่ง ทำให้ไม่สงบ บางครั้งมองพระพุทธรูปหรือรูปหลวงปู่ ก็มีความคิดอกุศลแวบเข้ามา ควบคุมไม่ได้ ได้แต่ปลอบใจว่ามารบังคับ และกลัววิบากกรรม ปี 2537 เข้าเรียนแพทย์จุฬาฯ ปี 2540 อบรมธรรมทายาทหญิงที่วัดพระธรรมกาย ชวนเพื่อนแพทย์หญิงสุภาพรมาด้วย ได้รับการดูแลจากพระอาจารย์และพี่เลี้ยง ฝึกตนทั้งกายใจ ลดทิฐิมานะ ฝึกใจหยุดนิ่งถูกวิธี รู้สึกสบาย มีความสุขที่ศูนย์กลางกาย หลังอบรม รู้เป้าหมายชีวิต รักการสั่งสมบุญ สร้างพระธรรมกายประจำตัว ถวายพระอาจารย์ ชวนญาติสร้างพระและทำบุญอื่นอีกมาก

ขณะเรียนแพทย์ปี 5 ว่างๆ ก็มีแฟนซึ่งเป็นเพื่อนแพทย์ด้วยกัน เรื่องเรียนหนัก เรื่องรักสนุก ทำให้ห่างวัดไปช่วงหนึ่ง วันหนึ่งเพื่อนคนเดิมที่เคยอบรมธรรมทายาทหญิงด้วยกันโทรมา เพื่อนคนนั้นทำบุญถวายไทยธรรม 30,000 วัด งานสลายร่างคุณยายอาจารย์ คุยไม่ถึง 5 นาที ผู้ส่งเคสก็เข้าใจ ตกลงทำบุญทันที หลังนั้นก็กลับมาสร้างบารมีเต็มที่ ไม่พลาดสักบุญ

หลังจบการศึกษา ผู้ส่งเคสแต่งงานกับแฟน มีลูกชายสองคน ห่วงคนเล็กที่สุด เพราะตอนตั้งครรภ์ศึกษาต่อแพทย์เฉพาะทาง ต้องอ่านหนังสือหนักอยู่เวรดึก แม้เหนื่อย ใจก็ไม่ห่างบุญ ตั้งครรภ์ 7 เดือน ก็อุ้มท้องมาหล่อพระวันที่ 22 เมษายน 2548 ด้วยความงานหนักพักผ่อนน้อย เดือนก่อนคลอดป่วยปอดบวม กระทบลูกในครรภ์ คลอดก่อนกำหนด เพื่อนสูติแพทย์ทำคลอดโดยผ่าท้อง วันแรกเด็กมีอาการหอบ ตัวเขียว ส่ง ICU พบติดเชื้อปอดรุนแรง โอกาสเสียชีวิต 90% เห็นอาการลูกร้องไห้เสียใจที่สุด แม้ตนเองและสามีเป็นหมอก็สู้พญามัจจุราชไม่ได้

สักพักผู้ส่งเคสได้สติ นึกถึงเพื่อนกัลยาณมิตรที่ชวนทำบุญ เพื่อนคนนี้ปลอบใจ ให้กำลังใจ และแนะนำให้สร้างพระให้ลูกที่อาจไม่รอดชีวิต ผู้ส่งเคสตอบตกลงทันที แต่ยังอยู่ รพ. ไม่มีเงิน เพื่อนจึงออกเงินไปทำบุญสร้างพระจารึกชื่อลูกชายให้ก่อน ลูกชายยังอยู่ ICU ถูกเจาะน้ำไขสันหลัง เจาะเส้นเลือดให้น้ำเกลือที่ข้อมือและหน้าผากจนเส้นเลือดแตก เปลี่ยนเป็นให้ยากิน แต่หลังสร้างพระ อาการลูกชายก็ดีขึ้นเรื่อยๆ จากโอกาสรอด 10% ตอนนี้อายุเกือบ 10 เดือน เลี้ยงง่าย ไม่เหนื่อยใจ นี่คงเพราะบุญ

ผู้ส่งเคสและสามีเป็นหมอทั้งคู่ แต่ความเห็นเรื่องบุญไม่ตรงกัน ผู้ส่งเคสเป็นแพทย์เคยเจอเคสผู้ป่วยหนัก แพทย์ต้องคุยกับญาติเรื่องการปั๊มหัวใจ หากญาติไม่ปั๊ม ผู้ป่วยก็เสียชีวิต จึงมีคำถามว่ากรณีนี้ญาติบาปไหม แพทย์ทำปาณาติบาตหรือไม่ เรื่องราวทั้งหมดนี้นำมาสู่คำถามที่จะถามคุณครูไม่ใหญ่