EP.941 หมอลำม่วย

ผู้ส่งเคส รู้สึกรักวัดพระธรรมกายตั้งแต่แรกพบเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2523 เพราะชอบความสะอาด เป็นระเบียบเรียบร้อย ผู้คนยิ้มแย้มแจ่มใส และฟังธรรมแล้วรื่นรมย์ใจ ผ่านไป 27 ปีก็ยังรักวัดเหมือนเดิม ในปี พ.ศ. 2525 ผู้ส่งเคสได้สมัครใจเป็นอาสาสมัครธรรมกาย และชอบช่วยงานเหรัญญิกกับงานครัว รวมทั้งได้มีโอกาสร่วมบุญทุกๆ บุญ ผู้ส่งเคสรู้สึกซาบซึ้งในโอกาสที่ได้รับในการสั่งสมเสบียงบุญค่ะ

พื้นเพของคุณพ่อผู้ส่งเคสเป็นคนจีน อยู่ที่ท่าไข่ จังหวัดฉะเชิงเทรา ท่านเติบโตที่นั่นไม่นาน เพราะอายุ 8 ขวบก็ถูกส่งไปเรียนหนังสือที่เมืองจีน ท่านจบการศึกษาจากวิทยาลัยครู และเรียนต่อจนจบหลักสูตรรัฐทางทหารของพรรคก๊กมินตั๋ง ได้ติดยศร้อยตรีทหารจีน หลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 2 คุณพ่อได้กลับเมืองไทยและประกอบอาชีพครูสอนภาษาจีน คุณพ่อรูปหล่อก็ได้มาพบกับครูสาวสวยลูกครึ่งจีนไทย ทั้งสองท่านแต่งงานกันและย้ายไปสอนหนังสือที่อำเภอเบตง จังหวัดยะลา

ทั้งสองท่านมีบุตรธิดาด้วยกัน 3 คน คุณพ่อมักจะเข้มงวดสอนลูกหลานให้ขยันเรียนหนังสือ ท่านชอบทำบุญแบบสงเคราะห์โลก ไม่ค่อยเข้าใจพระพุทธศาสนาเท่าไร แต่เมื่อมีใครชวนทำบุญทอดกฐินทอดผ้าป่า ท่านก็ไม่เคยขัด จะมีขัดเคืองบ้างก็ตรงที่ผู้ส่งเคสชอบมาทำบุญที่วัด เพราะไกลจากยะลามาปทุมธานี คุณพ่อสูบบุหรี่ตั้งแต่หนุ่มจนตลอดชีวิต แต่ไม่ดื่มสุรา วันหนึ่งตอนเย็นหลังทานอาหาร ท่านนั่งเล่นที่โซฟาและผล็อยหลับไป ลื่นลงไปนอนกองกับพื้น หลานสาววัย 8 ขวบเห็นจึงโวยวายว่า "อาก๋งไม่หายใจ" คุณพ่อจากไปด้วยวัย 81 ปี คุณครูไม่ใหญ่บอกว่าท่านจากไปแบบไม่มีนิมิตหมาย เพียงแค่นั่งหลับไปเมื่อหมดบุญ

คุณแม่ของผู้ส่งเคสมักบอกใครๆ ว่าเป็นคนขี้โมโห ถ้าไม่พอใจจะแสดงออกชัดเจนทั้งคำพูดและสีหน้า เป็นคนเปิดเผย แม้จะขี้โมโห ท่านก็มักพาลูกไปวัดท่ามะโอ บางครั้งก็ทำกับข้าวใส่ปิ่นโตไปทำบุญ คุณแม่ชอบฟังธรรมและสนทนาธรรม แม้มีเชื้อสายจีน บ้านคุณแม่ไม่มีการไหว้เจ้า ไม่มีเจ้าที่จีน ไม่มีศาลพระภูมิ มีแต่หิ้งพระและโต๊ะหมู่บูชาพระรัตนตรัย แต่ช่วงสูงวัยขึ้น คุณแม่กลับชอบไปบูชาเจ้าแม่กวนอิม, กุมารทอง เป็นต้น ผู้ส่งเคสคอยทักท้วง แต่ท่านก็ยังลังเลใจ ผู้ส่งเคสสงสัยว่าทำไมคนเราเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ คุณครูไม่ใหญ่บอกว่าคนเราเปลี่ยนแปลงทุกวัน จากสาวมาแก่ ใจก็เปลี่ยน คุณแม่ถึงกับบินไปไต้หวัน ติดตามฟังและศรัทธาผู้นำลัทธิคนหนึ่งซึ่งลือกันว่าเป็นกวนอิมมาเกิด ถือศีลกินเจ ฝึกสมาธิพลังจิต ได้ยินเสียงและแสง คุณครูไม่ใหญ่ได้อธิบายความหมายของพระโพธิสัตว์ในพระพุทธศาสนา ซึ่งปรารถนาเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า บำเพ็ญบารมี 30 ทัศน์ ลงมาเกิดเป็นมนุษย์ ไม่มีการแบ่งภาค และมีเพียง 2 แขน 2 มือ ไม่ได้มีเยอะแยะไปหมดเหมือนปู ลัทธินี้มีสมาคมหรือสาขาทั่วโลก ศิษย์นับแสนคน

ประมาณปี พ.ศ. 2536 คุณแม่ตรวจพบว่าเป็นมะเร็งเต้านมซ้าย ต้องผ่าตัดออกหมดทั้งเต้า ท่านกังวลมากเพราะหมอบอกอย่างนั้น ผู้ส่งเคสพาคุณแม่ไปกราบคุณยายอาจารย์ในปี 2536 ซึ่งท่านยังอยู่ คุณยายอาจารย์บอกตรงข้ามกับหมอว่า "คุณไม่เป็นอะไร" "ผ่าไปก็ผ่าฟรี" คุณครูไม่ใหญ่เล่าเคสคล้ายกันที่คุณยายบอกคนมีเนื้ออกในท้องว่าไม่เป็นอะไร ไม่ต้องผ่า แต่คนนั้นก็ไปผ่าเพราะนัดหมอไว้แล้ว สุดท้ายก็ไม่มีอะไร เคสคุณแม่ก็เช่นกัน คุณยายบอกไม่เป็นอะไร แต่คุณแม่ไม่เชื่อ ผู้ส่งเคสชวนคุณแม่นั่งสมาธิที่สวนบัวเชียงใหม่ท่านก็ไม่ไป สุดท้ายผู้ส่งเคสจึงชวนสร้างพระธรรมกายประจำตัวครึ่งองค์ในชื่อคุณแม่ ปรากฏว่าคุณแม่ยอมทำอีกครึ่งองค์ ผู้ส่งเคสดีใจที่ชวนท่านสร้างพระสำเร็จ แต่เพื่อความไม่ประมาท จึงอธิษฐานกับพระเดชพระคุณหลวงปู่ทุกวันว่า ถ้ามีบุญสร้างบารมีเป็นอุบาสิกา ก็ขออย่าให้คุณแม่เป็นมะเร็ง หลังผ่าตัด คุณหมอตัดก้อนเนื้อออกมา ตรวจแล้วพบว่าเป็นเนื้อดีปกติ คุณหมองงมาก ไม่แน่ใจผลแล็บโรงพยาบาล จึงขอเงินไปตรวจแล็บข้างนอก ซึ่งยืนยันว่าเป็นเนื้อธรรมดา คุณแม่จึงเจ็บตัวฟรี เสียเต้านมไปหนึ่งข้าง ผู้ส่งเคสคิดว่าน่าจะเชื่อคุณยายอาจารย์ คุณครูไม่ใหญ่เสริมว่าคุณยายอาจารย์ถ้าท่านพูดอะไรจะเป๊ะมาก ท่านสามารถถางหญ้าไป ระลึกชาติไปได้ ชอบให้ครูไม่ใหญ่ไปยืนคุยใกล้ๆ เผื่อท่านเล่าอะไรให้ฟัง

ผู้ส่งเคสเป็นลูกคนกลาง แม้เกิดในครอบครัวคนจีนแต่ไม่ต้องไหว้เจ้า ได้ไปวัดตั้งแต่เด็กอายุ 5 ขวบตามคุณแม่ คงอธิษฐานมาดี ได้สร้างบารมีตั้งแต่เยาว์วัย มีโอกาสสวดมนต์แปล นั่งสมาธิได้ตั้งแต่ 5 ขวบ อายุ 8 ปี ได้ฝึกนั่งสมาธิกับหลวงตารูปหนึ่งที่วัดราชนัดดา ได้ฟังธรรมที่ลานอโศก วัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์ และปฏิบัติธรรมแบบอานาปานสติ มีประสบการณ์เห็นความสว่าง ความสบายใจ สุขใจ สงบใจ คุณครูไม่ใหญ่ได้อธิบายอานาปานสติและการเข้าถึงดวงธรรมภายในว่ามีหลายวิธี

สุขภาพของผู้ส่งเคสตั้งแต่เด็ก 3 วันดี 4 วันไข้ คุณครูไม่ใหญ่เองก็ป่วยทุกวัน คุณแม่ถึงกับทำพิธียกลูกให้เป็นลูกของพระตามคำแนะนำว่าลูกจะรอดปลอดภัย คุณครูไม่ใหญ่บอกว่าพระก็ยังป่วย แต่ถ้านั่งให้เห็นพระ หนักจะเป็นเบา เป็นหาย ตายก็ไปดี ผู้ส่งเคสเคยเป็นหอบหืดตอน 2-3 ขวบจากการเล่นกับแมว แม่บอกแมวไม่ตายแต่ผู้ส่งเคสเกือบตาย รักษาไม่นานก็หาย เคยเป็นโรคภูมิแพ้หลายอย่าง แพ้อากาศร้อน เย็น ฝุ่น แมลง ต้นไม้ ต้นหญ้า เป็นลมพิษง่าย ตอนอายุ 15 ปี คุณแม่สอนโยคะให้ ซึ่งไปเรียนมาจากครูชด หัสบำเรอ (ครูไม่ใหญ่เคยเจอท่าน) ผู้ส่งเคสตั้งใจเล่นโยคะ หลังอายุ 17-18 ปี ก็ไม่มีอาการภูมิแพ้อีกเลย ไม่เมา รถ ไม่เมาเรือ อายุ 25 ปี เรียนโยคะเพิ่มเติมกับครูชด ทำให้ชอบวิชานี้มาก ชีวิตช่วงนี้แข็งแรง สามารถบริจาคโลหิตได้ 32 ครั้ง

พอมาอยู่วัดได้ประมาณปี 2546 ผู้ส่งเคสมีอาการไทรอยด์เป็นพิษ คอพองโตข้างขวาใหญ่กว่าข้างซ้ายชัดเจน หมอบอกสาเหตุขาดไอโอดีน ผู้ส่งเคสสงสัยเพราะทานอาหารทะเลบ่อย ชอบรสเค็ม คุณครูไม่ใหญ่บอกว่าเป็นโลกของวิบากกรรม ไปโทษหมอไม่ได้ บางทีมันบังความรู้ของท่าน ต่อมาประมาณ 9 พฤศจิกายน 2549 หัวใจเต้นเร็วมาก 120 ครั้ง/นาที เจ็บหน้าอกซ้าย หมดแรง ต้องเข้าโรงพยาบาลฉุกเฉิน 3 วัน ก็รอดมาได้

ก่อนมาเป็นอุบาสิกาในวัด ตอนยังสาวๆ คุณแม่ต้องการให้ผู้ส่งเคสแต่งงานกับชายหนุ่มที่ท่านเลือกให้ แนะนำ พาไปเที่ยว พามาบ้าน ผู้ส่งเคสรู้สึกไม่อยากแต่งงานและปฏิเสธหลายครั้ง แต่คุณแม่ไม่ละความพยายาม คืนหนึ่งผู้ส่งเคสไม่รู้สึกง่วง มีสติมากกว่าปกติ ล้มตัวลงนอน มองไปที่ประตูระเบียงหลังบ้าน เห็นเหมือนพระเดชพระคุณหลวงปู่ผู้ค้นพบวิชชาธรรมกายยืนอยู่ ขณะเดียวกันเหมือนมีแรงบันดาลใจให้รื้อหมอน สังเกตว่าขอบหมอนแข็งผิดปกติ เปิดไฟดู เอาปลอกหมอนออก พบด้ายสีดำเส้นใหญ่ถูกเย็บเป็นรอยใหม่ๆ ผู้ส่งเคสรีบพูดคำว่า "สัมมาอะระหัง" ในใจต่อเนื่อง คาดว่าเป็นการทำคุณไสย อธิษฐานขออย่าให้เกิดอันตราย ให้ปลอดภัย อย่าเข้าตัว ประคองสติ ใช้กรรไกรตัดด้าย รวบรวมไว้ ล้วงในหมอนเจอก้อนนุ่นเจอภาพถ่ายเล็กๆ มัดด้วยด้ายดำ เป็นภาพถ่ายชายหนุ่มคนนั้นรวมกับภาพถ่ายผู้ส่งเคส มีขี้ผึ้งปะไว้ ผู้ส่งเคสอธิษฐานอีกครั้งไม่ให้เข้าตัว พูด "โอมไป โอมออกไป" ตัดภาพเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ไม่เสียดาย นำไปขว้างทิ้งในบึงใหญ่หลังบ้าน รู้สึกโล่งอกโล่งใจ รีบกราบขอบพระคุณพระเดชพระคุณหลวงปู่ทันที เชื่อว่าท่านมาช่วย

ผู้ส่งเคสอายุ 51 ปีแล้ว เกือบได้แต่งงาน แต่ใจเข้มแข็ง ไม่มีวิบากกรรมทางนี้ จึงรอดมาได้ สร้างบารมีอย่างสะดวกสบาย