EP.777 ความเชื่อที่ต่างกัน

ผู้ส่งเคสเป็นนักเรียนโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาชาวไทยอยู่ที่ประเทศญี่ปุ่น เธอเกิดในครอบครัวที่นับถือศาสนาคริสต์ในหมู่บ้านทางภาคอีสาน โดยคนส่วนใหญ่ในหมู่บ้านและสมาชิกในครอบครัว เช่น คุณตา คุณยาย และคุณแม่ ต่างนับถือศาสนาคริสต์อย่างเคร่งครัด. มีเพียงคุณพ่อคนเดียวที่นับถือศาสนาพุทธ. ผู้ส่งเคสในวัยเด็กซึมซับคำสอนศาสนาคริสต์อย่างเต็มที่ และเคยคิดที่จะบวชอุทิศตนในศาสนานี้.

ผู้ส่งเคสเติบโตมาในหมู่บ้านทางภาคอีสานที่เกือบทั้งหมู่บ้านนับถือศาสนาคริสต์. หมู่บ้านนี้เริ่มต้นจากการอพยพของ 5 ครอบครัวที่มีปัญหาเรื่องที่ทำกินหรือถูกกล่าวหาว่าเป็นผีปอบ. เมื่อมาอยู่รวมกัน พวกเขาได้เชิญบาทหลวงจากอำเภอเขมราช จังหวัดอุบลราชธานีมาสอนศาสนา ทำให้ผู้ที่ย้ายมาอยู่ใหม่ได้รับการแนะนำต่อๆ กันมาจนนับถือคริสต์กันทั้งหมู่บ้าน. หมู่บ้านนี้จะครบรอบ 100 ปีในปี พ.ศ. 2551.

คุณยายของผู้ส่งเคสเคยเป็นนักบวชศาสนาคริสต์ที่เคร่งครัดมาก โดยบวชในอารามตั้งแต่อายุ 15 ปี และเป็นซิสเตอร์เมื่ออายุ 20 ปี. ท่านลาออกจากการเป็นนักบวชเมื่ออายุ 29 ปี เพราะรู้สึกเบื่อ. อีกทั้งตอนนั้นท่านได้รับมอบหมายให้ดูแลเด็กกำพร้าซึ่งท่านไม่ชอบ. คุณยายจึงไม่ได้ปฏิญาณตนเป็นนักบวชต่อ. ท่านลาออกกลับมาอยู่บ้านเดิมที่เป็นหมู่บ้านชาวคริสต์. ต่อมา คุณยายได้แต่งงานกับคุณตาซึ่งเป็นคริสต์เหมือนกัน. ทั้งคู่ย้ายมาอยู่อีกหมู่บ้านหนึ่งซึ่งเป็นคริสต์เช่นกัน และผู้ส่งเคสก็มาเกิดที่นี่. แม้จะมีครอบครัวแล้ว แต่เมื่อนักบวชไม่ว่าง คุณยายจะได้รับมอบหมายให้นำสวดและสอนคำสอนแทนเสมอ ทำให้ใครๆ ก็เรียกท่านว่า ครูคำสอน. ปัจจุบันคุณยายอายุ 92 ปี.

คุณตาของผู้ส่งเคสเข้าร่วมกิจกรรมศาสนาคริสต์อย่างสม่ำเสมอทุกวันอาทิตย์. เมื่อมาอยู่ที่หมู่บ้านนี้ คุณตาก็เป็นครูคำสอนเหมือนคุณยาย และยังเป็นผู้ติดต่อกับบาทหลวงและรับรองบาทหลวงด้วย. คุณตาเคยเป็นทหารอาสาสมัครและเคยได้รับการฝึกให้ฉีดยาและจ่ายยาอย่างง่ายๆ. ดังนั้น คนในหมู่บ้านไม่สบายมักจะมาให้คุณตารักษาและฉีดยาให้. คุณตาชอบสูบบุหรี่ ดื่มเหล้า และจับปลาล่าสัตว์มาทำอาหารอยู่เสมอ. ประมาณ 1 ปีก่อนเสียชีวิต คุณตามีอาการเป็นอัมพฤกษ์และความดันโลหิตสูง. ท่านเสียชีวิตในตอนเช้าด้วยโรคความดันโลหิตสูง เลือดฝอยสมองแตก เมื่ออายุ 52 ปี.

คุณพ่อของผู้ส่งเคสเป็นชาวพุทธคนเดียวในครอบครัว เป็นครูโรงเรียนประถม ใจดี พูดจาไพเราะ รักครอบครัว. แต่เมื่อดื่มเหล้า ท่านจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน คือพูดจาเสียงดัง บางครั้งก็อาละวาด และมีเจ้าหนี้จากวงไพ่มาทวงถึงบ้าน ทำให้คุณแม่ทุกข์ใจ. สุดท้ายคุณแม่จึงแยกทางกับคุณพ่อไปทำงานที่กรุงเทพฯ. ตอนนั้นพ่อกับแม่มีลูกด้วยกัน 3 คน ผู้ส่งเคสเป็นลูกคนโต อายุ 6 ขวบ. แม้แยกกันแล้ว คุณพ่อก็ยังคิดถึงและเป็นห่วงคุณแม่เสมอ. หลังแยกกัน ผู้ส่งเคสและน้องชายอยู่กับคุณพ่อ ส่วนน้องสาวคนเล็กอยู่กับตาและยาย. เมื่อผู้ส่งเคสอยู่ ม.2 คุณแม่ก็ได้กลับมาอยู่กับลูกๆ เหมือนเดิม.

ในปี พ.ศ. 2534 หลังจบ ม.6 ผู้ส่งเคสสอบเข้าคณะแพทยศาสตร์ได้. ในวันประกาศผลสอบ มีทั้งข่าวดีคือสอบแพทย์ได้ และข่าวร้ายคือทราบว่าคุณพ่อประสบอุบัติเหตุรถสามล้อเครื่องชนกับรถบรรทุกไม้ หมอบอกว่าสมองตายแล้ว. คุณพ่ออยู่ในสภาพเจ้าชายนิทรา 14 วันแล้วเสียชีวิตด้วยอายุ 42 ปี.

ผู้ส่งเคสในวัยเด็กซึมซับคำสอนศาสนาคริสต์เต็มที่ เคยคิดจะบวชอุทิศตนในศาสนานี้. แต่เมื่อเรียน ม.ปลาย วิชาศีลธรรม ได้อ่านคำว่า ปัจจัตตัง รู้ได้เฉพาะตน ซึ่งแปลว่าต้องทำเอง ใครทำแทนไม่ได้ คำนี้สะกิดใจอย่างประหลาด. ต่อมา ผู้ส่งเคสมีโอกาสมาวัดพระธรรมกายโดยไม่ตั้งใจ. วันนั้นผู้ส่งเคสและเพื่อนไปไม่ทันรถโดยสารที่จะไปเที่ยวจังหวัดเลย ทำให้รู้สึกเซ็งมากและตัดสินใจมาวัดพระธรรมกาย. การมาวัดครั้งแรกทำให้ได้เห็นภาพและฟังเรื่องราวของคุณยายอาจารย์ ผู้ก่อตั้งวัดพระธรรมกาย และประทับใจมาก โดยเฉพาะเรื่องที่คุณยายอาจารย์ไปช่วยพ่อในนรกได้. ผู้ส่งเคสคิดว่าอยากทำได้อย่างคุณยาย และขอติดตามยาย อยู่กับยาย. หลังจากนั้น ผู้ส่งเคสได้เริ่มมาสวดมนต์ ทำวัตร ที่ชมรมพุทธเป็นประจำ. เธอรับบุญเป็นเหรัญญิกและประธานชมรม. เมื่อทางวัดบอกบุญสร้างพระธรรมกายประจำตัว ผู้ส่งเคสตัดสินใจสร้างองค์พระจารึกชื่อพ่อ 1 องค์ สะสมได้จนเต็มองค์. เงินหมื่นบาทสมัยนั้นเป็นเงินจำนวนมากสำหรับนักศึกษาที่ไม่มีรายได้. เมื่อจบการศึกษา ผู้ส่งเคสได้สร้างองค์พระบนโดมแกนกลางและองค์พระภายนอกบูชามหาปูชนียาจารย์อีก 10 องค์. เธอขอพรจากคุณยายอาจารย์ให้บอกบุญสร้างพระได้ 100 องค์ ทั้งๆ ที่มองไม่เห็นทาง. ปัจจุบันบอกบุญสร้างพระธรรมกายได้ประมาณ 98 องค์แล้ว.

หลังเรียนแพทย์จบ ผู้ส่งเคสทำงานใช้ทุนเป็นแพทย์ที่โรงพยาบาล ดูแลผู้ป่วยอย่างทุ่มเท. มีครั้งหนึ่งได้รับรายงานกลางดึกว่ามีคนไข้ท้องเสียเข้ามาใหม่ แต่ไม่ได้ไปดูเอง สั่งพยาบาลทางโทรศัพท์ให้ให้เกลือแร่. รุ่งเช้าพยาบาลรายงานว่าคนไข้เสียชีวิตแล้ว. เรื่องนี้ทำให้ผู้ส่งเคสไม่สบายใจมาก และคิดว่าตนเองเป็นต้นเหตุหรือไม่. หลังจากทำงานใช้ทุน 1 ปีครึ่ง ผู้ส่งเคสตัดสินใจไปช่วยงานที่ศูนย์ปฏิบัติธรรมโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ใช้ทุนคืนรัฐบาล 200,000 บาท และให้เงินแม่จำนวนหนึ่ง. คุณแม่บอกว่าชีวิตเราต้องก้าวไปข้างหน้า.

ที่ญี่ปุ่น ผู้ส่งเคสได้เรียนภาษาญี่ปุ่น สอบเป็นนักศึกษาวิจัยปริญญาโท 2 ปี. ต่อมาสอบเข้าปริญญาโทและปริญญาเอกที่มหาวิทยาลัยโอชาโนมิสุ คณะจิตวิทยาการศึกษา ด้วยทุนเรียนฟรี. ขณะนี้เรียนปริญญาเอกที่ญี่ปุ่นได้ 7 ปีครึ่ง. ครั้งแรกที่ไปถึงญี่ปุ่น ผู้ส่งเคสรู้สึกคุ้นเคยกับทุกอย่างรอบตัว รวมทั้งผู้คน ราวกับได้กลับบ้านอีกครั้ง สงสัยว่าเคยมาเกิดที่นี่หรือบนเกาะฮอกไกโด. ในฤดูใบไม้ผลิที่ญี่ปุ่นซึ่งสวยงามมาก โดยเฉพาะซากุระบาน. ช่วงนี้กลับเป็นช่วงที่ทรมานที่สุด เพราะละอองเกสรดอกไม้ฟุ้งกระจาย ทำให้อาการคันจมูก คันตา คันคอ แม้คนท้องถิ่นบางคนก็เป็นเช่นกัน. บางคนอาการมากจนหายใจไม่ออก แต่ผู้ส่งเคสก็ยังชอบดูซากุระบานเพราะสวยงามมาก.