EP.821 สัญญาปากเปล่า

(ผู้ส่งเคส)

เรื่องราวชีวิตของผู้ส่งเคสเริ่มต้นขึ้นในครอบครัวเกษตรกรและรับจ้างทั่วไปที่จังหวัดน่าน คุณพ่อคุณแม่ของผู้ส่งเคสยังผลิตสุราพื้นบ้านขายและดื่มเอง ซึ่งท่านผู้ใหญ่กล่าวอย่างเต็มปากว่า เงินที่ส่งให้ลูกเรียนจบและสร้างฐานะขึ้นมาได้นั้น มาจากการผลิตสุราขายนี้เอง ผู้ส่งเคสมีพี่น้องทั้งหมด 4 คน โดยผู้ส่งเคสเป็นลูกคนโต สิ่งที่แปลกคือผู้ส่งเคสอยู่ในครรภ์มารดานานกว่าคนอื่นๆ คือ 11 เดือน จนคุณแม่และคนรอบข้างคิดว่าอาจจะเสียชีวิตในท้องแล้ว คุณแม่ของผู้ส่งเคสเป็นคนใจบุญ ชอบไปวัดทำบุญอยู่ตลอด ผู้ส่งเคสจึงมีโอกาสได้ไปวัดกับคุณแม่บ่อยๆ และได้พบกับพระธรรมจาริกรูปหนึ่ง คุณแม่ศรัทธาท่านมากจึงพาไปฝากเป็นลูกศิษย์วัด ผู้ส่งเคสจึงได้เป็นเด็กวัด อยู่ในวัดมีความสงบมาก

ชีวิตในวัยเด็กของผู้ส่งเคสส่วนหนึ่งได้ใช้เวลาอยู่กับพระที่วัดนานถึง 2 ปี ซึ่งผู้ส่งเคสรู้สึกมีความสงบสุขมาก เมื่อถึงช่วงป.6 ผู้ส่งเคสมีความตั้งใจอยากจะบวช แต่คุณพ่อไม่อนุญาต เพราะท่านให้เหตุผลว่าถ้าบวชแล้วจะไม่ได้เรียนหนังสือ ผู้ส่งเคสจึงต้องเรียนต่อจนจบม.3 จากนั้นก็ได้รับโควตาพิเศษไปเรียนต่อที่วิทยาลัยสารพัดช่างน่านจนจบปวช. และได้รับโควตาพิเศษเรียนต่อปวส. ที่วิทยาลัยเทคนิคเดียวกัน

ในช่วงที่เรียนปวส. ผู้ส่งเคสต้องมาเช่าห้องพักอยู่ข้างนอกกับเพื่อน ช่วงนี้เองที่เป็นช่วงเวลาที่ลำบากมากในเรื่องค่าใช้จ่าย ทั้งค่าเช่าห้อง ค่าอาหาร ค่าอุปกรณ์การเรียน ประกอบกับฐานะทางบ้านก็ไม่ค่อยดีนัก ผู้ส่งเคสต้องรับจ้างทำงานเล็กๆ น้อยๆ บางครั้งทานข้าวแค่วันละมื้อหรือไม่ก็สองมื้อเพื่อช่วยประหยัดค่าใช้จ่าย คุณครูไม่ใหญ่ถึงกับอุทานว่าทานแค่วันละมื้อเดียว แม้จะลำบากแต่ก็มีเพื่อนๆ คอยช่วยเหลืออยู่เสมอ แต่เพื่อนกลุ่มนี้เป็นเพื่อนผู้หญิง ผู้ส่งเคสถึงกับแยกไปเช่าหอพักอยู่กับเพื่อนผู้หญิง 2 คน พวกเขาเช่าบ้านด้วยกันหลังหนึ่งและช่วยกันออกค่าเช่าคนละ 500 บาทต่อเดือน โดยแบ่งกันนอนคนละห้อง

ในแต่ละเดือน ผู้ส่งเคสและเพื่อนๆ จะพากันไปเที่ยวสถานบันเทิง ดื่มสุรา เบียร์ สนุกสนานตามประสาวัยรุ่นประมาณ 1-2 ครั้ง ผู้ส่งเคสเล่าว่าในกลุ่มเพื่อนผู้หญิงนั้นมีแฟนเป็นคู่ๆ อยู่แล้ว แต่ผู้ส่งเคสยังไม่มีแฟนจึงรู้สึกเหงา ความเหงานี้ทำให้ผู้ส่งเคสได้บอกกับเพื่อนเล่นๆ ว่าเมื่อไหร่จะหายเหงาและมีใครสักคนมาอยู่เคียงข้างบ้าง คุณครูไม่ใหญ่จึงกล่าวว่า ตอนนี้ให้มาวัดแล้วจะหายเหงา หลังจากนั้นไม่นาน เพื่อนก็พาเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งมาแนะนำให้รู้จักกับผู้ส่งเคส ผู้ส่งเคสรู้ตัวว่าตนเองกำลังทำผิดอย่างมาก แต่ก็อยากจะเรียนรู้ว่าความชั่วเป็นอย่างไร ถึงกับตั้งใจทำความชั่วอย่างจริงจัง คุณครูไม่ใหญ่จึงแย้งว่า เราไม่ควรจะเพียรเรียนรู้จากความชั่วทุกอย่าง แต่ผู้ส่งเคสในขณะนั้นอยากจะเรียนรู้จากมัน อย่างไรก็ตาม ในช่วงเวลานั้น ผู้ส่งเคสก็ยังนึกถึงพ่อแม่อยู่ตลอด และยังแอบไปหาที่สงบนั่งเป่าขลุ่ยบ้าง

ผู้ส่งเคสได้ผิดศีล 5 นับเป็นเวลา 8 เดือน จากนั้นก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น ในช่วงฤดูฝนวันหนึ่ง ผู้ส่งเคสขับรถจักรยานยนต์ไปโรงเรียนตามปกติ แต่กลับประสบอุบัติเหตุรถชนเสาที่กั้นแนวขอบถนนจนขาหัก คุณหมอต้องผ่าตัดดามขาให้ หลังจากสอบปลายภาคปีสุดท้ายเสร็จ อาการที่ขายังไม่หายดี ผู้ส่งเคสจึงกลับไปอยู่บ้าน ซึ่งทำให้ห่างจากคนที่รักในขณะนั้นมากขึ้น

แต่ผู้ส่งเคสก็ยังไปเที่ยวหาเธออยู่ ในช่วงนี้เอง ผู้ส่งเคสได้พบกับผู้หญิงคนใหม่ คุณครูไม่ใหญ่แซวว่ารักไม่จริง ผู้ส่งเคสได้ผิดศีลข้อ 3 และข้อ 5 อีกครั้งในช่วงสงกรานต์ หลังจากสงกรานต์เสร็จ ผู้ส่งเคสก็เริ่มฝันประหลาดอยู่หลายคืน เช่น ฝันว่าตนเองเกิด แก่ เจ็บ ตาย อยู่หลายครั้ง วนไปวนมา ความฝันนั้นชัดเจนและเหมือนจริงมาก ฝันถึงทุกคืน และจำติดตาได้จนถึงทุกวันนี้ คุณครูไม่ใหญ่เล่าว่าตอนเด็กๆ ท่านก็เคยฝัน ตอนเรียนหนังสืออยู่ ม.3 อายุ 15 ปี อยู่ในความดูแลของเขต 1 โรงเรียนสวนกุหลาบ ฝันว่ามีพระพุทธเจ้ามายืนอยู่ข้างๆ ท่านไม่ขยับปาก แต่ได้ยินเสียงในฝันว่าให้ขออะไรได้ 1 อย่าง คุณครูไม่ใหญ่ขอให้มีความอดทน ตื่นมายังหงุดหงิดว่าทำไมไม่ขอให้รวย

กลับมาที่เรื่องของผู้ส่งเคส คืนหนึ่งผู้ส่งเคสฝันประหลาดอีกครั้งว่าได้ตายและเกิดถึง 4 ครั้ง ครั้งหนึ่งรู้สึกหมดอาลัยตายอยากในชีวิต เบื่อหน่ายเหมือนชีวิตไม่มีอะไร หมดหวัง สิ้นกำลังใจ ผู้ส่งเคสปล่อยให้ร่างไหลไปตามกระแสน้ำ แต่จู่ๆ จิตหนึ่งก็ฟ้องขึ้นมาในฝันว่า จะไปปล่อยอย่างนี้ได้อย่างไร เราต้องช่วยคนอื่นสิ ผู้ส่งเคสก็ตอบจิตนั้นไปว่า จะช่วยได้อย่างไร ในเมื่อเราไม่มีอะไรสักอย่าง ไม่มีพลังที่จะช่วยเลย จิตนั้นก็ตอบกลับมาว่า ให้ไปหาคนคนหนึ่ง เขาเป็นนักบวช อยู่บนยอดเขา ท่านผู้นี้มีพลัง ผู้ส่งเคสจึงตัดสินใจตะเกียกตะกายขึ้นเขาไปหาท่าน เหมือนกับการพยายามตะเกียกตะกายขึ้นจากทะเล พยายามขึ้นฝั่งแต่ก็ถอยลงไปใหม่ ขึ้นไม่ได้ก็ต้องพยายามขึ้นให้ได้

เมื่อขึ้นไปถึงผู้ส่งเคสก็พบท่าน ท่านนุ่งห่มสีขาว ผู้ส่งเคสได้กราบท่านเพื่อขอเคล็ดลับวิชาในการทำใจให้สงบ หลังจากนั้น ท่านได้พาผู้ส่งเคสลงจากเขาไปยังเมืองแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นเมืองที่ใหญ่โตงดงามมากในฝัน ชาวเมืองนุ่งผ้าสีขาวล้วนเหมือนท่าน จากนั้นผู้ส่งเคสก็สะดุ้งตื่น ปรากฏว่าเป็นเวลาเช้าพอดี

ต่อมา ผู้ส่งเคสได้ทราบข่าวว่ามีการจัดบวชที่วัดบ่อหลวง จังหวัดน่าน ผู้ส่งเคสอยากบวชมากเหมือนกับรอคอยมานานแสนนาน จึงขออนุญาตคุณพ่อคุณแม่ ท่านก็ไม่ว่าอะไร แต่ยังไม่ทันได้บวช เช้าตรู่วันหนึ่ง มีขบวนผู้เฒ่าผู้แก่ถือขันดอกไม้ เมล็ดข้าวสาร และเทียนมาเต็มบ้านของผู้ส่งเคส ผู้ส่งเคสงงว่าพวกเขามาทำอะไรกัน จึงถามไปและได้ทราบว่าพวกเขามาขอตัวผู้ส่งเคสไปให้ลูกสาวของพวกเขา ซึ่งก็คือคนรักของผู้ส่งเคสในขณะนั้นนั่นเอง ผู้ส่งเคสพูดคุยกับผู้เฒ่าผู้แก่และเข้าใจ บอกไปว่าต้องบวชก่อน จากนั้นก็ตัดสินใจทันทีว่าจะไม่แต่งงาน ขอเลือกบวชก่อน คุณครูไม่ใหญ่เสริมว่า อันนี้ถูกหลักวิชชา

ผู้ส่งเคสให้เหตุผลกับผู้เฒ่าว่าอยากเรียนต่อและกำลังรักษาอาการขาหักอยู่ ยังไม่สามารถทำงานหนักได้ จึงขอเลื่อนเวลาการแต่งงานออกไปอีก 5 ปี และบอกว่าหากเธอรักษาสัญญา ผู้ส่งเคสก็จะรักษาสัญญาคือสร้างครอบครัวอบอุ่นร่วมกันกับเธอ เธอตอบว่าเธอไม่ขออะไรมาก ในวันที่จะบวช เธอขอแค่อุ้มหมอนร่วมขบวนงานบวชเท่านั้น ผู้ส่งเคสเห็นว่าไม่ใช่เรื่องหนักหนาอะไร จึงตกลง ต่อมา ผู้ส่งเคสก็ได้บวชสมดังที่ตั้งใจไว้ รู้สึกดีใจมากที่สุดในชีวิต

ผ่านมา 2 ปี ผู้ส่งเคสก็ทราบข่าวว่าอดีตคนรักที่เคยสัญญาจะรอ 5 ปีนั้นรอไม่ไหว ตอนนี้เธอมีลูก 1 คนแล้วและกลับไปแต่งงานก่อน ผู้ส่งเคสกล่าวว่าโชคดีมากที่สัญญานั้นเป็นเพียงสัญญาปากเปล่า และรู้สึกดีใจมากเพราะได้ตั้งจิตอธิษฐานว่า ขอให้ได้บวชตลอดชีวิต ขอให้ได้ตายในผ้าเหลือง ปัจจุบัน ผู้ส่งเคสเป็นเจ้าหน้าที่ประจำห้องสารสนเทศโครงการพระธรรมจาริก

ผู้ส่งเคสเล่าว่าหลายครั้งเรียนรู้จากความฝันหรือทำได้อย่างที่ฝัน เช่น ฝันเห็นภาพอสุภะ เห็นความไม่เที่ยง เป็นทุกข์ของสังขาร บางครั้งทำให้รู้สึกและเข้าใจชีวิตมากขึ้น บางครั้งก็มีคนมาบอกมาสอนในฝัน เป็นผู้ชายบ้าง ผู้หญิงบ้าง เห็นตัวบ้าง ไม่เห็นบ้าง อย่างครั้งหนึ่งขณะที่นอนอยู่ มีเสียงผู้หญิงตะโกนดังๆ ว่า "มัวทำอะไรอยู่ เขาไปกันถึงไหนแล้ว" ผู้ส่งเคสสะดุ้งตื่นแบบงงๆ หลายครั้งความฝันของผู้ส่งเคสก็เป็นจริง เช่น ฝันเห็นกุมารทอง พอรุ่งเช้าก็มีคนเอากุมารทองมาให้ ฝันเห็นคนเอาลูกแก้วสว่างไสวมาให้ ไม่กี่วันก็ได้พระ ผู้ส่งเคสไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมถึงต้องฝันแบบนั้น

นอกจากเรื่องราวของตนเอง ผู้ส่งเคสยังเล่าถึงลูกชายของป้าที่เสียชีวิต เขาออกไปทำงานรับจ้างตั้งแต่ 15 ปี เพื่อส่งเงินให้พ่อแม่ เมื่ออายุ 16 ปี ก็ได้พบรัก แต่งงาน และมีลูก 1 คน เขาเป็นคนร่าเริง สนุกสนาน ชอบช่วยเหลือผู้อื่น เป็นที่รักของเพื่อนฝูงและญาติๆ ก่อนเสียชีวิตประมาณ 5 เดือน เขาประสบอุบัติเหตุโดนเครื่องจักรตัดนิ้วมือข้างขวาขาดไปบางนิ้ว ในวันที่เสียชีวิต เขาขี่รถจักรยานยนต์คันใหม่ที่เพิ่งซื้อมาได้ไม่กี่วัน ออกไปซื้อของนอกโรงงาน แต่ประสบอุบัติเหตุรถชน ทำให้เสียชีวิตทันที รวมอายุได้ 24 ปี

เรื่องราวทั้งหมดนี้นำมาสู่ข้อคำถามที่ผู้ส่งเคสต้องการคำตอบจากคุณครูไม่ใหญ่