EP.808 ขอบคุณเธอ

ผู้ส่งเคสจากจังหวัดนครศรีธรรมราช เริ่มเป็นนักเรียนอนุบาลของ คุณครูไม่ใหญ่ ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2547 รู้สึกชอบแนวทางการสอนธรรมะของ คุณครูไม่ใหญ่ มาก เพราะสอนได้สนุก และรู้สึกว่าได้พบสิ่งที่แสวงหาในชีวิตแล้ว เข้าใจความตั้งใจจริงของ คุณครูไม่ใหญ่ ที่จะธำรงพระพุทธศาสนาไว้ จึงอยากตาม คุณครูไม่ใหญ่ ไปดุสิตบุรี ขณะนี้ ผู้ส่งเคสกำลังช่วยขยายจานดาวธรรม แม้จะยังไม่มากนัก แต่ก็พยายามทำเต็มที่ อีกทั้งยังบอกบุญทุกบุญของวัด และทำด้วยตนเอง ไม่ให้พลาดบุญเลยสักบุญเดียว เพราะเชื่อว่าบุญแต่ละบุญที่ คุณครูไม่ใหญ่ ชวนทำนั้นล้วนเป็นบุญสำคัญ บุญใหญ่และดีทั้งสิ้น

ผู้ส่งเคสเป็นบุตรคนเล็กในจำนวนพี่น้อง 3 คน มีพี่สาว 2 คน โดยคนรองเป็นฝาแฝดกับผู้ส่งเคส ในช่วงที่มารดากำลังตั้งครรภ์ผู้ส่งเคสและพี่สาวฝาแฝด มารดาได้ป่วยเป็นมะเร็งในปากบริเวณกราม การรักษาโรคมะเร็งทำให้ครอบครัวหมดเนื้อหมดตัว แม้แต่โอ่งน้ำก็ต้องขายไป สุดท้ายไม่มีเงินแม้แต่ค่ายาแก้ปวด มารดาทนทุกข์ทรมานอยู่กระทั่งผู้ส่งเคสและพี่สาวฝาแฝดอายุได้ 10 เดือน มารดาก็เสียชีวิตลง ก่อนเสียชีวิต มารดาได้เอ่ยปากฝากลูกไว้กับคุณป้า ซึ่งเป็นพี่สาวของมารดาที่ยังไม่ได้แต่งงานในขณะนั้น คืนแรกที่มารดาเสียชีวิต คุณป้าบอกว่าเห็นมารดามาไกวเปลให้ลูกด้วยความห่วงใยอย่างมาก

หลังจากมารดาเสียชีวิต ผู้ส่งเคสและพี่สาวฝาแฝดถูกนำไปฝากคุณยายและคุณป้าเลี้ยงดู ต่อมาคุณยายได้จัดการให้คุณป้าแต่งงานกับบิดาของผู้ส่งเคส เพื่อเห็นแก่หลานทั้งสามคน ผู้ส่งเคสจึงต้องเรียกคุณป้าผู้มีศักดิ์เป็นป้าว่า "แม่ป้า" คุณป้าจึงเป็นทั้งแม่และป้าในคราวเดียวกัน บิดาและคุณป้ามีบุตรด้วยกันอีก 3 คน

บิดาของผู้ส่งเคสประกอบอาชีพช่างตัดผม สมัยหนุ่มท่านดื่มเหล้าแต่ได้เลิกเมื่ออายุ 35 ปี ท่านมีประเพณีฆ่าไก่ไหว้บรรพบุรุษทุกปี เคยบวชตามประเพณี และทำบุญกับวัดข้างบ้านเป็นประจำ โดยตักข้าวและแกงใส่ปิ่นโตนำไปตั้งไว้หน้าบ้านให้ลูกศิษย์วัดมารับไปทุกวัน เมื่ออายุได้ 68 ปี บิดาป่วยเป็นโรคมะเร็งที่ขั้วปอด ทนทุกข์ทรมานอยู่ประมาณ 2 ปีก็เสียชีวิตลง

คุณป้าผู้เป็น "แม่ป้า" เป็นคนใจประเสริฐ เลี้ยงดูผู้ส่งเคสและพี่สาวทั้งสองคน รวมถึงลูกแท้ๆ ของท่านเองด้วย ผู้ส่งเคสไม่เคยรู้สึกว่าขาดแม่เลย เมื่อคุณป้าอายุ 76 ปี จู่ๆ ท่านก็ปวดศีรษะมาก หายใจไม่ออก น้ำลายฟูมปาก ปวดศีรษะทุกวัน หมอตรวจพบว่าเส้นเลือดฝอยในสมองแตกและเส้นเลือดใหญ่ปูดใกล้จะแตก ผู้ส่งเคสตัดสินใจไปทำบุญสร้างพระให้คุณป้าทันที หลังการผ่าตัด คุณป้าไม่มีโรคแทรกซ้อน อาการดีขึ้นเป็นอัศจรรย์ ผิดหูผิดตาจากก่อนเข้าโรงพยาบาลมาก

ตัวผู้ส่งเคสเองแต่งงานในปี 2523 มีบุตรชาย 2 คน สามีเป็นครูพลศึกษา ท่านเป็นคนรักครอบครัว ไม่ดื่มเหล้า ไม่สูบบุหรี่ ไม่เที่ยวกลางคืน แต่มีข้อเสียหนึ่งคือ ท่านฆ่าไก่ไหว้บรรพบุรุษทุกปี นอกจากนี้ยังชอบล่าสัตว์มาก โดยเฉพาะยิงปลาด้วยปืนยาวขนาด .22 ปลาที่ยิงคือปลาช่อน ปลาชะโด เพื่อนำมาทำอาหารและแบ่งให้เพื่อนบ้าน ไม่เคยนำไปขาย ฝีมือการยิงเป็นที่ยอมรับของคณะครู นอกจากปลาแล้ว สามียังชอบจับตะพาบน้ำมาทำเป็นอาหาร ครั้งหนึ่งจับตะพาบน้ำตัวขนาดใหญ่ได้และนำไปเผาทั้งเป็น มันดิ้นทุรนทุรายอยู่ในกองไฟ แล้วจึงแล่เนื้อนำไปขาย คุณครูไม่ใหญ่ ฟังแล้วรู้สึก "หยอง"

ในปี 2539 สามีมีก้อนเนื้อแข็งนูนขึ้นที่หลังกกหู ท่านไม่ไปหาหมอเพราะเคยมีก้อนลักษณะคล้ายกันนี้บริเวณใต้ผิวหนังตามแขน ซึ่งหมอบอกว่าเป็นก้อนไขมัน จึงคิดว่าก้อนที่กกหูก็คงเป็นก้อนไขมันด้วยเช่นกัน จึงปล่อยทิ้งไว้ เวลาผ่านไป 1 ปี ก้อนเนื้อโตขึ้นเท่าไข่ไก่ เมื่อไปตรวจจึงพบว่าเป็นมะเร็งที่หลังโพรงจมูกระยะที่ 3 แล้ว หมอได้ผ่าตัดคว้านออกจนหมด สามีถูกฉายแสงถึง 40 ครั้งจนคอดำ ทานอะไรไม่ได้ น้ำหนักลดไป 16 กิโลกรัมในระยะเวลาเพียงเดือนเศษ 8 เดือนต่อมา มีก้อนเนื้อปูดขึ้นที่กกหูอีกข้างหนึ่ง หมอได้ฉายแสงให้อีก 40 ครั้ง และให้คีโม ก่อนเสียชีวิตได้ 2 เดือน สามีต้องเจาะคอใส่ท่อช่วยหายใจ ต้องเจาะท้องเพื่อให้อาหารทางสายยาง ช่วงนั้นใบหน้าของท่านบวมมาก เหมือนปลาชะโดที่ท่านเคยยิง ผู้ส่งเคสนำสามีมาดูแลเองที่บ้าน จนกระทั่งต้องกลับเข้าโรงพยาบาลอีกครั้ง เพราะเนื้อบริเวณท้องที่เจาะให้อาหารเปื่อยจนสายหลุดบ่อยๆ คุณครูไม่ใหญ่ แนะนำให้สามีนึกถึงพระ ท่านพยักหน้า แต่การจะนึกถึงพระในเวลานั้นไม่ใช่เรื่องง่าย คุณครูไม่ใหญ่ เน้นย้ำให้ฝึกนึกถึงพระทุกวัน เมื่อถึงช่วงเวลา 14:00 น. สามีอาละวาดเหมือนเห็นใคร ดิ้นทุรนทุราย ผู้ส่งเคสเห็นอาการแล้วคิดว่าคงไม่รอดและไม่ต้องการให้ท่านทรมาน จึงปรึกษาแพทย์ท่านหนึ่งที่สนิทกันว่าให้ฉีดยาให้ท่านไปอย่างสงบ แต่หมอก็ไม่ทำ คืนนั้น ผู้ส่งเคสหลับไป จนถึงเช้าตรู่ 5:00 น. ตื่นมาเห็นสามีนอนเงียบ คิดว่าหลับ จึงรีบออกไปโทรศัพท์ แต่เมื่อกลับมาอีกครั้ง เห็นพยาบาลกำลังเช็ดตัว บอกว่าสามีเสียชีวิตแล้ว ผู้ส่งเคสได้แต่คิดว่านี่คงเป็นเรื่องของกฎแห่งกรรม

หลังจากสามีเสียชีวิตไปได้ประมาณ 6 เดือน บุตรชายของผู้ส่งเคสได้บวชเป็นพระ ผู้ส่งเคสฝันเห็นสามีมานั่งรออยู่ที่เต็นท์รอการบวช สภาพเหมือนคนป่วย มีเหงื่อเต็มหน้า ในวันที่ 5 พฤศจิกายน 2547 ผู้ส่งเคสได้ติดตั้งจานดาวธรรม และถัดมาอีก 2 วัน ในวันที่ 7 พฤศจิกายน 2547 ผู้ส่งเคสก็ได้มาวัดพระธรรมกายเป็นครั้งแรก เพื่อร่วมงานทอดกฐินประจำปี ต่อมา ผู้ส่งเคสได้รับเป็นประธานกฐินในปี 2548 โดยตั้งยอดไว้ 1 ล้านบาท ทั้งๆ ที่ในตอนนั้นยังไม่มีเงิน คืนนั้นหลังจากนั่งสมาธิเสร็จ ขณะกำลังเคลิ้ม ผู้ส่งเคสเห็นหลวงปู่สดอยู่ในท้อง พร้อมกับดวงแก้วขนาดเล็กห้อยคอ หุ้มด้วยโลหะสีทอง จิตคิดว่าหลวงปู่ให้ดวงแก้วดวงนั้น ถัดมาจึงไปที่ศูนย์ฯ ตั้งใจนำเงินไปทำบุญรัตนบัลลังก์หลวงปู่ เมื่อไปถึงศูนย์ฯ ก็มีแม่ชีท่านหนึ่งนำลูกแก้วลักษณะเหมือนที่เห็นในฝันทุกอย่างมาให้ และในปี 2548 นั้น ผู้ส่งเคสก็สามารถรวบรวมเงินทั้งที่ทำเองและบอกบุญจนทำกฐินได้ครบ 1 ล้านบาท หลังกลับจากทอดกฐินปีนั้น พอเสร็จจากการนั่งสมาธิและกำลังจะนอน ขณะหลับตา ผู้ส่งเคสเห็นในจิตว่าสามีเดินเข้ามาจับมือ มองด้วยสายตาขอบคุณ เขาแต่งตัวเรียบร้อย หน้าตาสดชื่น ผู้ส่งเคสคิดว่าเขาน่าจะได้รับบุญกฐินที่ทำไปในวันนี้ เพราะตอนทำบุญไม่ได้นึกถึงเขาและอุทิศให้

ผู้ส่งเคสและพี่สาวฝาแฝดแม้เกิดในเวลาไล่เลี่ยกันและเป็นฝาแฝด แต่ชีวิตกลับแตกต่างกันมาก พี่สาวฝาแฝดมีชีวิตสุขสบายกว่าผู้ส่งเคสในทุกๆ ด้าน มีฐานะการเงินที่ดีกว่า ต่างจากผู้ส่งเคสที่ต้องทำงานเหน็ดเหนื่อยด้วยตนเองมาตลอด ผู้ส่งเคสเคยประสบเรื่องดีๆ อยู่ 2-3 ครั้ง แต่ก่อนจะได้มานั้นก็ต้องผ่านความทุกข์หนักมาก่อนเสมอ ปัจจุบันผู้ส่งเคสมีที่ดินแปลงหนึ่งที่ยังไม่เคยได้ประโยชน์จากมันเลย แต่ญาติซึ่งเป็นคนต่างศาสนาทั้งหมดพยายามขอซื้อที่ดินในราคาถูก อีกเรื่องที่ติดอยู่ในใจคือ ทั้งผู้ส่งเคสและพี่สาวฝาแฝดต่างก็เคยทำแท้งมาเหมือนกัน พี่สาวฝาแฝดเคยตั้งครรภ์แล้วตกเลือด หมอจึงทำแท้งให้ ส่วนผู้ส่งเคสติดหัดเยอรมันในช่วงที่ตั้งครรภ์ หมอเห็นว่าเด็กในท้องจะเป็นอันตราย จึงฉีดยาให้เด็กในท้องเสียชีวิตไป