EP.948 ไม่อาจหนีพันธนาการของหัวใจ

ผู้ส่งเคสเล่าเรื่องชีวิตของตนเอง เริ่มต้นจากครอบครัวที่มีพี่น้อง 7 คน ในวัยเด็กคุณพ่อคุณแม่ทำธุรกิจร้านอาหารจนร่ำรวย แต่ไม่มีเวลาเลี้ยงดู จึงฝากให้คุณย่าและคุณอาเลี้ยง ทำให้เป็นที่รักของคุณย่าคุณอา เมื่อโตเป็นวัยรุ่นจึงกลับมาอยู่กับพ่อแม่ ตอนสาวๆ มีหนุ่มๆ มาเมียงมองหลายคน หนึ่งในนั้นคือเพื่อนนักเรียนที่ดีมาก มีศีล 5 ขยัน และมาช่วยกิจการที่บ้าน ทั้งทำอาหาร ซื้อกับข้าว แถมช่วยล้างจาน และอยู่จนร้านปิดตอนตี 4 เขาทำเช่นนี้เสมอต้นเสมอปลายถึง 7 ปี ความดีของเขาทำให้ผู้ส่งเคสสงสารและเห็นใจ จึงตกลงปลงใจแต่งงานด้วย

ชีวิตแต่งงานเริ่มต้นขึ้น สามีเปิดกิจการขายเครื่องเป่าลมที่ต่างจังหวัด ส่วนผู้ส่งเคสทำงานในกรุงเทพฯ จึงได้พบหน้าสามีเพียงสัปดาห์ละครั้ง พยานรักคนแรกคือลูกสาว ปัจจุบันอายุ 18 ปี เรียนเก่งได้ทุนอันดับ 1 ของสาขามัณฑนศิลป์ และยังเป็นที่ปรึกษาปัญหาชีวิตให้ผู้ส่งเคสด้วย

เมื่อลูกสาวอายุได้ 9 ขวบ ผู้ส่งเคสอยากมีลูกชายอีกคน จึงอธิษฐานขอและรักษาศีล 8 ทุกวันพระ ต่อมาก็ได้ลูกชายสมปรารถนา เกิดมาท่ามกลางความรักของทุกคน โดยเฉพาะน้องสาวสามีซึ่งเป็นโสด รักลูกชายคนนี้ยิ่งกว่าตัวผู้ส่งเคสที่เป็นแม่เสียอีก น้องสาวสามีจะเตรียมอาหารใส่บาตรด้วยกันทุกเช้า

แต่แล้วเหตุวิปโยคก็เริ่มขึ้น เมื่อลูกชายอายุขวบครึ่ง สามีมีนัดติดต่อธุรกิจและได้พาลูกสาวลูกชายขับรถไปด้วย ไปรอที่ปั๊มน้ำมันนานนับชั่วโมง แต่คู่ค้าไม่มาจึงรีบกลับบ้าน พอถึงบ้าน ลูกชายก็อาเจียน เมื่อพาไปตรวจเลือดที่โรงพยาบาล ปรากฏว่าเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาว

ผู้ส่งเคสเฝ้าดูแลลูกชายด้วยสายใยรัก บันทึกไดอารี่การดูแลอย่างละเอียด เพื่อให้ลูกชายได้อ่านตอนโตและรู้ถึงความรักที่ยิ่งใหญ่จากแม่ ผู้ส่งเคสทุ่มเทดูแลเขาได้เพียง 4 ปีเศษ เขาก็จากไปในวัย 6 ขวบ 2 เดือน หัวใจแทบสลาย ไม่ทราบว่าเป็นเคราะห์กรรมใด รักกันสุดดวงใจก็ต้องมาพรากจากกัน

ผู้ส่งเคสเล่าถึงความผูกพันที่แม่มีต่อลูกตั้งแต่ในครรภ์ ที่ให้เลือด อาหาร น้ำ อากาศ จนคลอดออกมาก็ยังมีสายรกเชื่อม แม้ตัดสายรกไปแล้ว ก็ยังเหลือความผูกพันทางใจ คำรำพึงของแม่ที่รักลูกมาก เปรียบเสมือนวิมานดิน เป็นดนตรีกล่อมเมื่อเหงา เป็นแสงดาวเมื่อแหงนมอง

เส้นทางชีวิตที่เคยราบเรียบ ต้องถึงคราวล้มลุกคลุกคลาน ราวก้าวบนถนนก้อนกรวดที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและโศกเศร้า แต่ผู้ส่งเคสก็พร้อมที่จะลุกขึ้นยืนและก้าวต่อไปสู่จุดหมายที่สดใสยิ่งขึ้น เหนืออื่นใด มีแต่คำพูดของ คุณครูไม่ใหญ่ เท่านั้น ที่จะช่วยปลอบประโลม

หลังจากเสียลูกชายไป แม้จะเสียใจมาก แต่ด้วยความเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝัน จึงทำตามหลักวิชชา ทำบุญอุทิศให้เขาอย่างเข้มข้นทุกวันในช่วง 7 วันแรก และพยายามไม่ร้องไห้เพื่อให้เขาได้รับบุญเต็มที่

แต่ไม่นาน ความทุกข์ก็ทับทวีอีก เมื่อสามีที่เคยดีแสนดีกลับไม่ซื่อสัตย์ หัวใจเหมือนถูกมีดกรีดเป็นชิ้นๆ ด้วยความที่ไม่ได้เตรียมใจมาก่อน ทำให้เสียใจอย่างมาก แทบช็อก น้ำตาไหลอย่างสุดกั้น เพราะไว้ใจเขามากเกินไป รู้สึกเจ็บปวดยิ่งกว่าคำว่าเสียใจ เมื่อชีวิตไม่อาจหนีพันธนาการหนึ่ง ก็พบอีกพันธนาการหนึ่ง

ผู้ส่งเคสยังเล่าถึงน้องสาวสามีที่ดูแลลูกชายเป็นอย่างดี แต่ตอนนี้กลับไม่พูดกับผู้ส่งเคสโดยไม่ทราบสาเหตุ แต่ถึงอย่างไร เธอก็ปลูกบ้านหลังใหญ่สวยงามให้ผู้ส่งเคสกับลูกสาวอยู่ฟรีๆ แถมยังมีแม่บ้านทำความสะอาดให้อีกด้วย น้องสาวสามีเป็นคนดุ

พ่อสามีเคยดื่มเหล้าสูบบุหรี่ แต่มาเลิกได้ภายหลัง ท่านจากไปแล้วด้วยโรคเส้นโลหิตในสมองแตกในวัย 67 ปี ก่อนท่านจากไป ผู้ส่งเคสจะคอยทบทวนบุญให้ฟังข้างหูและขออโหสิกรรม ผู้ส่งเคสสร้างพระธรรมกายให้พ่อและแม่สามีด้วยเงินโบนัสของตนเอง ผู้ส่งเคสเข้าวัดสร้างบารมีกับหมู่คณะมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2535 ร่วมเป็นประธานรองกฐิน 84 ปีของคุณยายอาจารย์ และร่วมบุญทุกบุญกับทางวัดตลอด

ผู้ส่งเคสเคยประสบเหตุการณ์อัศจรรย์ ได้พบอานุภาพหลวงปู่ในวันมาฆบูชา ขณะเวียนประทักษิณรอบมหาธรรมกายเจดีย์ ของที่ระลึกถึงลูกชายที่ตายไปแล้ว คือสายสะดือกับฟัน 3 ซี่ ที่ติดตัวไว้ในกระเป๋าแดงใบเล็ก ได้ทำหล่นหายขณะเวียน เสียใจมากจึงคุกเข่าอธิษฐานขอหลวงปู่ ทันทีที่ก้มกราบก็มีเสียงประกาศว่าพบกระเป๋าแดง ให้มารับได้ ดีใจมากเชื่อมั่นในอานุภาพหลวงปู่ ต่อมาพระอาจารย์สังเกตเห็นว่ากระเป๋าเป็นสื่อทำให้ใจเศร้าหมอง จึงขอรับกระเป๋าไปและเปลี่ยนดวงแก้วให้แทน เพราะเจ้าของก็ไม่ได้ใช้แล้วและจากไปแล้ว

เคยไปกราบคุณยายอาจารย์ ถวายปัจจัยร่วมหล่อหลวงปู่ เคยถามท่านเรื่องแหวนหมั้นที่หายไป ท่านตอบว่า "จะไว้ใจใคร" และพูดว่า "ไว้ใจก็ไว้ใจ แต่ยังไม่วางใจ" เหมือนสมัยที่คุณยายคุมโรงครัวในวัดที่ต้องตรวจตาเองทุกอย่าง แหวนหายเพราะวันนั้นเป็นวันพระ รักษาศีล 8 จึงถอดแหวนออกห่อกระดาษไว้ ไม่ได้เก็บในตู้เซฟ ต่อมาก็หายไป การหายไปของแหวนถูกมองว่าเป็นลางเตือนสายสัมพันธ์กับสามี ผู้ส่งเคสรู้สึกว่าเรื่องต่างๆ เข้ามาผูกเรื่องกันหมด แม้จะเข้าวัดนานแต่สามีก็ยังไม่เข้าใจ ระยะทางแห่งศรัทธาในพระรัตนตรัยของทั้งสองคนช่างห่างไกล แต่ผู้ส่งเคสก็ไม่หวั่นไหว จะขอสร้างบารมีไปกับ คุณครูไม่ใหญ่

นอกจากลูกชายแล้ว หลานชายซึ่งเป็นลูกชายคนเล็กของน้องชายผู้ส่งเคส ก็เป็นโรคหัวใจพิการแต่กำเนิด รักษามาจนกระทั่ง 2 ขวบ 3 เดือนเศษก็จากไป ระหว่างมีชีวิตอยู่ชอบดูจานดาวธรรมมาก ถึงเวลาทำวัดเย็นจะร้องบอก "มนๆ" หรือ "มนเย็น" พูดชัดว่า "มนเย็น" แปลว่ามาสวดมนต์ทำวัดเย็น 2 ขวบกว่าๆ ก็รู้แล้วว่าถึงเวลาทำเย็นให้เปิด DMC จูงมือมาให้เปิด DMC ถึงเวลานั่งสมาธิ ถ้าใครมานั่ง เค้าจะบอกสั้นๆ ว่า "ทิ" แปลว่าสมาธิ เค้าอธิษฐานจิตให้เข้าถึงธรรมโดยง่าย สวดมนต์บูชาพระรัตนตรัย บทอิติปิโส ชยันโต ตามได้ด้วย ไม่ธรรมดา มาวัดเป็นประจำ ช่วง 7 วันหลังเสียชีวิต พ่อแม่เค้าได้มาอยู่ใกล้วัดพระธรรมกาย ใส่บาตร ถวายภัตตาหารเช้า เพล ปล่อยสัตว์ปล่อยปลา นำปัจจัยจากงานศพทั้งหมด และเงินสด มาถวายเป็นเจ้าภาพบรมเศรษฐี

ก่อนมีลูกชายและหลังมีลูกสาวคนโต ผู้ส่งเคสเคยแท้งบุตรไป 1 คน ขณะมีอายุครรภ์ได้ 6 สัปดาห์

ปัจจุบันผู้ส่งเคสมีโรคประจำตัวคือไทรอยด์แบบไม่เป็นพิษ และปวดต้นคอ ร้าวไปถึงหัวไหล่ 2 ข้าง เหมือนมีใครขี่คอ สงสัยเป็นกุมารทอง ปัจจุบันเป็นโรคยอดฮิตของคนทำงานคอมพิวเตอร์

ปัจจุบันสามีมีบ้านและที่ดิน 10 แห่ง มีรถหลายคัน แต่ผู้ส่งเคสต้องอาศัยน้องสาวสามีอยู่ นั่งรถบริษัท รถเมล์ รถแท็กซี่บ้าง เพราะผู้ส่งเคสขับรถไม่เป็น รู้สึกเสียดายที่ไม่สามารถใช้สมบัติของสามีได้

หมอดูเคยดูให้สามีว่า ถ้าเขาบวชจนตาย เขาจะบวชตลอดชีวิต

ชีวิตของผู้ส่งเคสต้องพบกับความพลัดพรากและความไม่จริงใจของสามี อยากทราบว่าจะแก้ไขได้อย่างไร ครอบครัวจะมีโอกาสอยู่พร้อมหน้าพร้อมตาหรือไม่ ควรทำอย่างไรกับชีวิตต่อไป อยากทราบว่าตนเอง สามี และลูกสาว สร้างบารมีกับหมู่คณะมาอย่างไร ลูกชายที่ตายไปจะได้มาเกิดสร้างบารมีด้วยกันอีกหรือไม่ จะมีโอกาสพบเขาอีกหรือไม่ คุณครูไม่ใหญ่ บอกว่า ไม่ยาก ให้นั่งสมาธิให้เห็นพระภายใน แล้วจะไปพบเขาได้