EP.811 คนดีที่หนึ่งเลย

ผู้ส่งเคสเป็นลูกคนที่ 6 ในจำนวนพี่น้อง 7 คน ชีวิตของครอบครัวผู้ส่งเคสเริ่มเข้ามาเกี่ยวพันกับวัดพระธรรมกายครั้งแรกเมื่อพี่ชายคนรองได้ชักชวนทุกคนเข้าวัดสร้างบารมีในวันวิสาขบูชา ปี พ.ศ. 2528 ซึ่งผ่านมา 21 ปีแล้ว ในวันแรกนั้น ทุกคนต่างรู้สึกประทับใจบรรยากาศการต้อนรับ การสวดมนต์ เจริญภาวนา และห้องน้ำที่สะอาดสะอ้าน นับแต่นั้นมา พี่น้องทุกคนก็พากันมาวัดเกือบทุกอาทิตย์ แม้คุณพ่อคุณแม่ซึ่งมีอาชีพค้าขาย ไม่มีวันหยุด จะมาทำบุญได้เฉพาะวันบุญใหญ่ของวัดเท่านั้น แต่ท่านทั้งสองก็ให้การสนับสนุนลูกๆ อย่างเต็มที่ในการไปทำบุญ พี่น้องทุกคนร่วมแรงร่วมใจทำหน้าที่บอกบุญทุกบุญ และเป็นอาสาสมัครช่วยงานในวัดทุกอย่าง ในช่วงเวลานั้น แม้จะเป็น "นักรบปัดใจน้อย" แต่ทุกคนก็มี "หัวใจเกินร้อย" แม้การเดินทางจะไม่สะดวกสบาย แต่พี่น้องทุกคนก็สนุกสนาน ร่าเริงในบุญตลอดเวลา เมื่อใดที่นึกถึงเรื่องราวเหล่านี้ ก็มีแต่ความปลื้มปิติเป็นสุขใจเสมอ คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่า ครอบครัวที่เป็นต้นบุญต้นแบบแบบนี้ หาได้ยากยิ่ง ปัจจุบัน ครอบครัวผู้ส่งเคสยังคงมาวัดทุกวันอาทิตย์และทุกงานบุญใหญ่ นอกจากนี้ ยังเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาที่เข้าโรงเรียนทุกวันนับตั้งแต่เปิดเรียนวันแรกจนถึงปัจจุบัน เพราะช่องทางนี้ทำให้ทุกคนได้รู้ถึงความจริงของชีวิต และดำเนินชีวิตด้วยความไม่ประมาท เร่งสร้างบารมีอย่างสุดกำลัง

เรื่องราวเริ่มต้นที่คุณแม่ของผู้ส่งเคส ซึ่งเกิดในครอบครัวคนจีนที่มีความลำบาก ท่านเป็นบุตรคนที่ 2 ในจำนวนพี่น้อง 7 คน คุณแม่เริ่มพูดได้ช้า คือตอนอายุ 7 ขวบ ทำให้คนรอบข้างคิดว่าท่านเป็นใบ้ ชีวิตในวัยเด็กต้องพบความยากลำบาก ต้องจากบ้านไปทำงานเป็นคนรับใช้ตั้งแต่ 10 ขวบ ทุกคืนต้องนอนร้องไห้คิดถึงบ้านตามลำพัง เงินเดือนที่ได้เพียง 100 บาทในสมัยนั้น คุณแม่ก็จะนำกลับไปให้คุณยายด้วยความดีใจทุกเดือน เมื่ออายุ 14 ปี ท่านจึงมาทำงานเย็บเสื้อผ้าเลี้ยงครอบครัว คุณแม่ไม่มีโอกาสได้เรียนหนังสือเลย ทั้งที่ใจอยากเรียนมาก เคยแอบเรียน แต่คุณตาคุณยายไม่ให้เรียน ท่านจึงต้องทำงานเย็บผ้าทั้งวันทั้งคืน

เมื่ออายุ 17 ปี คุณแม่ก็ถูกจับคลุมถุงชนให้แต่งงานกับคุณพ่อของผู้ส่งเคส ซึ่งพบหน้ากันเพียงครั้งเดียว แต่คุณพ่อก็ "ปิ๊ง" เลย หลังแต่งงาน คุณแม่ต้องลำบากมากในฐานะสะใภ้คนจีน ต้องทำงานหนักและได้กินข้าวเป็นคนสุดท้ายทุกวัน แต่ท่านก็อดทนและทำงานทุกอย่างเพื่อเลี้ยงดูลูกๆ ทั้ง 7 คน แม้ไม่ได้เรียนหนังสือ แต่คุณแม่ก็สามารถอบรมสั่งสอนลูกๆ ทุกคนให้เป็นคนดีและจบปริญญา ลูกๆ ทุกคนจึงตั้งใจทำความดีเพื่อเทิดทูนพระคุณแม่ผู้เป็นที่บูชา

คุณแม่ชอบทำอาหารถวายภัตตาหารเพลที่วัดพระธรรมกายเสมอ และยังทำอาหารมาเลี้ยงเจ้าหน้าที่ อาสาสมัคร และเพื่อนกัลยาณมิตรเป็นประจำ ต่อมา คุณแม่ป่วยเป็นมะเร็งกระเพาะอาหารระยะสุดท้าย ในตอนแรกลูกๆ ไม่ได้บอกท่าน เพราะกลัวจะเสียกำลังใจ แต่ภายหลังก็ตัดสินใจบอก ท่านมีกำลังใจที่เข้มแข็งมาก และกลับเป็นฝ่ายให้กำลังใจลูกๆ ในการต่อสู้กับโรคร้ายตามหลักวิชชาที่ คุณครูไม่ใหญ่ สอน คุณแม่จะสวดมนต์ทำวัตรเช้าเย็น นึกถึงองค์พระ และขอพระบารมีจากพระเดชพระคุณหลวงปู่ทุกวัน ท่านระลึกนึกถึงบุญทุกบุญที่สั่งสมมาทั้งหมด คุณแม่เห็นองค์พระแก้วใสและเห็นพระเดชพระคุณหลวงปู่ชัดเจน คุณครูไม่ใหญ่บอกว่า ท่านเห็นโดยไม่ต้องฝัน

ในขณะที่ป่วย คุณแม่ได้สร้างบุญใหญ่หลายอย่าง เช่น สร้างพระภายใน 100 องค์, สุขิมาน 10 ชุด, เป็นประธานกฐินล่วงหน้า 50 ปี ตั้งแต่ปี 2549 ถึง 2599 โดยทยอยทำกฐินรายวัน, ถวายกฐินเป็นกองที่ 2 และ 3, ถวายไทยธรรม 10,000 วัดล่วงหน้าในวันธรรมชัย, และถวายที่ดินจำนวน 32 ไร่ 1 งาน 20 วา ให้ คุณครูไม่ใหญ่ ขณะที่คุณแม่เริ่มป่วย หลานชาย (ลูกของน้องชายแม่ ซึ่งแม่รับเป็นบุตรบุญธรรมคนที่ 2) และลูกชายของผู้ส่งเคสก็ได้บวชให้ท่าน โดยคุณแม่เป็นเจ้าภาพบวชให้ คุณแม่มีความปลื้มปิติใจมาก บอกว่า "วันนี้ดีใจๆ วันนี้ที่ดีใจ"

คุณแม่รักษาตัวที่โรงพยาบาลเดือนกว่า ถูกเจาะเอาน้ำในท้องและปอดออกหลายครั้ง แม้อยู่โรงพยาบาล ท่านก็ทำบุญทุกวัน บางวันถวายภัตตาหารถึง 9 รูป มีพระอาจารย์หลายรูปมาเป็นเนื้อนาบุญ แต่มีพระอาจารย์รูปหนึ่งได้มาดูแลอย่างใกล้ชิดในช่วงสุดท้ายของชีวิต ท่านจะสอนสมาธิและนำอธิษฐานจิต ปล่อยปลาทุกวันที่ท่านว่าง เมื่ออาการคุณแม่ทรุดหนัก ลูกๆ ได้ทบทวนบุญทุกบุญที่คุณแม่ทำมา 21 ปีให้ท่านฟังอย่างต่อเนื่อง คุณครูไม่ใหญ่ชมว่าทำถูกหลักวิชชาดีมาก สมกับเป็นลูกแก้ว และให้ท่านตรึกระลึกนึกถึงพระเดชพระคุณหลวงปู่และองค์พระ ท่านต่อสู้กับโรคร้ายอย่างเข้มแข็งและอดทนมาก แม้ใกล้จากไป ใบหน้าท่านยังผ่องใส ลูกๆ บอกให้ท่านนึกถึงองค์พระไปเรื่อยๆ และนึกถึงการเวียนประทักษิณรอบมหาธรรมกายเจดีย์ และไปดูดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ คุณแม่จากไปอย่างสงบ โดยไม่เห็นอาการ 3 มืดสุดท้าย หลังเสียชีวิต ลูกชายของผู้ส่งเคสก็บวชเณรให้อีก

คุณพ่อเป็นคนขยันทำงาน ใจดี รักครอบครัว ไม่เจ้าชู้ ไม่ดื่มเหล้า ไม่สูบบุหรี่ มัธยัสถ์ ท่านรักและผูกพันกับคุณแม่มาก แม้จะถูกคลุมถุงชนก็แต่งงานด้วยความเต็มใจ คุณครูไม่ใหญ่ชมว่าเป็นคนดีที่หนึ่งในอุดมคติ ทั้งสองอยู่ร่วมกัน 48 ปี คุณพ่อดูแลเอาใจใส่ลูกๆ มาก แม้แต่เรื่องปลีกย่อย เช่น ปูที่นอนให้ลูกๆ ทุกคืน แม้ลูกจะอายุเกือบ 40 ปีแล้วก็ตาม ท่านอาจคิดว่าลูกยังเล็กในสายตาของท่าน หลังสวดมนต์ทำวัตรเช้าเย็น คุณพ่อจะขอพรให้ทุกคนในครอบครัวมีสุขภาพแข็งแรง เจริญรุ่งเรือง ลูกๆ ผูกพันและรักท่านที่สุด แต่คุณพ่อดูยูทูบ บ่อยมาก ทำให้ไอหนักต่อเนื่องมา 6 ปีแล้ว คุณหมอวินิจฉัยโรคไม่ตรงกันหลายโรค เช่น ถุงลมโป่งพอง พังผืดที่ขั้วปอด มะเร็งปอด

พี่ชายคนรองเป็นลูกที่ดี ไม่เคยทำให้พ่อแม่เสียใจ นำความภาคภูมิใจมาสู่ครอบครัวเสมอ ทั้งการเรียนที่โดดเด่น คุณธรรมเปี่ยมล้น มักสอนสมาธิกับน้องๆ ตั้งแต่เล็ก เป็นพี่ชายในอุดมคติ นอกจากการเป็นกัลยาณมิตรคนแรกและผู้นำบุญให้ครอบครัวแล้ว ยังเป็นผู้ก่อตั้งและนำพาธุรกิจครอบครัวให้เจริญรุ่งเรือง มีฐานะดีขึ้น สามารถสร้างบารมีได้อย่างสะดวกสบาย แม้พี่ชายคนนี้จะละโลกไปแล้ว แต่ครอบครัวก็ยังสร้างบารมี ทำบุญ และชักชวนเข้าวัดอย่างเต็มกำลัง ที่ดิน 32 ไร่ที่ถวาย คุณครูไม่ใหญ่ ก็เป็นของพี่ชายคนนี้ ปัจจุบัน พี่น้องที่เหลือ 5 คนร่วมกันสานต่อธุรกิจแบบกงสี พวกเขาพร้อมใจกันทำบุญ รวมใจเป็นหนึ่ง ไม่ขัดแย้งกัน ทุ่มทำบุญสุดกำลังกันทุกคน ครอบครัวรัก เคารพ ศรัทธา เชื่อมั่น คุณครูไม่ใหญ่ ทั้งสองและวิชชาธรรมกายมาก ไม่เคยหวั่นไหวต่อข่าวโจมตีวัด ทำหน้าที่นักสร้างบารมีอย่างเข้มแข็งต่อเนื่องมา 21 ปี เมื่อย้อนนึกถึงการสร้างบารมีก็รู้สึกปลื้มใจมาก

น้องชายคนที่ 3 และ 4 ของคุณแม่ ครั้งหนึ่งวางแผนหลอกให้คุณพ่อคุณแม่ค้ำประกันธุรกิจ โดยใช้บ้านเป็นหลักทรัพย์ แต่ใช้เงินผิดประเภท ทำให้ธุรกิจขาดทุน คุณพ่อคุณแม่ต้องใช้หนี้หลายล้านบาทเมื่อ 24 ปีก่อน ทำให้ธนาคารเกือบยึดบ้าน ทุกคนในครอบครัวลำบากมาก แต่คุณพ่อคุณแม่ต่อสู้และฝ่าฟันอุปสรรคมาด้วยกันอย่างอดทน ไม่เคยทอดทิ้งกัน จนผ่านวิกฤตมาได้ คุณครูไม่ใหญ่ชมว่าเป็นสุดยอดคู่บุญคู่บารมี

หลานชายของคุณแม่ 2 คน เป็นลูกของน้องชายแม่ ซึ่งแม่รับเป็นบุตรบุญธรรม คุณพ่อคุณแม่รักหลานทั้งสองเหมือนลูกแท้ๆ และหลานทั้งสองก็รักท่านยิ่งกว่าพ่อแม่ของตัวเอง ทั้งสองเคยบวชเณรรุ่น 19 หรือบวชพระธรรมทายาทรุ่น 29 ปัจจุบันเป็นอาสาสมัครช่วยงานวัด ลูกชายของผู้ส่งเคส (หลานคุณแม่) บวชเณรฉลองมหาธรรมกายเจดีย์ครั้งที่ 1 ตั้งแต่อายุ 4 ขวบ และบวชมาแล้ว 5 ครั้ง คุณครูไม่ใหญ่แปลกใจว่า 4 ขวบบวชได้อย่างไร เมื่ออยู่ในภาคกาสาวพัสตร์สำรวมมาก เริ่มสวดมนต์ตั้งแต่ 2 ขวบ กราบแม่ก็นอนทุกคืน ไม่ดื้อ แต่ซน (คุณครูไม่ใหญ่บอกไม่เป็นไร ซนไปเถอะ) ไม่เกเร ไม่พูดคำหยาบ สุขภาพไม่ค่อยแข็งแรง เป็นโรคภูมิแพ้ ปวดหูบ่อยๆ และแพ้ยุงมาก

เรื่องราวและคำถามต่างๆ ได้ถูกส่งมาให้ คุณครูไม่ใหญ่ ช่วยไขข้อข้องใจ คุณครูไม่ใหญ่ หลับตาฝันเป็นตุเป็นตะ ตื่นขึ้นมาแล้วนำมาเล่าให้ฟังเป็นนิยายปรัมปราชั้น