EP.881 เกือบไป

ผู้ส่งเคสท่านนี้เป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยามานานแล้ว แต่เมื่อคุณพ่ออันเป็นที่รักยิ่งเสียชีวิตไป ก็รู้สึกเสียใจอย่างที่สุด ความสูญเสียครั้งนี้ใหญ่หลวงยากที่จะทำใจได้ จิตใจว้าวุ่น คิดไปต่างๆ นานา คาดว่าคงไม่ค่อยได้นั่งธรรมะเด็ดขาด ดีที่ยังนั่งดูใบบุญ ใบนับเงินไปพลางๆ ความเสียใจถึงขนาดคิดไปไกลว่า หากพ่อกลับมาเกิดในชาตินี้ จะออกตามหาเพื่อชวนมาสร้างบารมีกับหมู่คณะ เพื่อให้กายและใจสงบ จึงต้องมาพึ่งที่พึ่งอันสูงสุดคือคุณครูไม่ใหญ่ แม้จะทำใจไม่ได้แต่ก็เข้าใจ หลังจากงานศพคุณพ่อ ก็ทำบุญอย่างไม่ลืมหูลืมตา ปิดบัญชีเงินฝากที่พ่อสะสมไว้ตั้งแต่เด็กมาทำบุญกฐินรายวัน สร้างพระให้พ่อ 10 องค์ ทำบุญสุขคติวิมาน โคมไฟ บันไดประทีป สหคลีนิกปฏิบัติธรรม ทำบุญภัตตาหารทั้งเดือน ถวายสังฆทานในวัดพระธรรมกายร่วมพันองค์เกือบทุกวันในนามพ่อ ถวายมหาสังฆทาน 3,560 วัด ทำบุญกองทุนแสงสว่างเข้าพรรษา กองทุนพระภิกษุอาพาธ ปิดกองกฐินปี 2549 ทำบุญทุกบุญให้พ่ออย่างไม่ลืมหูลืมตา

เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นด้วยความเสียใจอย่างที่สุดของผู้ส่งเคสเมื่อคุณพ่อเสียชีวิต คุณพ่อมีชีวิตในวัยเด็กที่ยากลำบาก ต้องเป็นเสาหลักหาเงินเลี้ยงครอบครัวด้วยการเป็นลูกจ้างร้านซ่อมวิทยุ ซ่อมแทบไม่ได้หลับไม่ได้นอน แถมยังรับจ้างแบกไม้ในโรงเลื่อยและขายหนังสือพิมพ์เป็นรายได้เสริม ต่อมาท่านได้พบรักและแต่งงานกับคุณแม่ มีลูกด้วยกัน 2 คน ด้วยความมีหัวการค้าและวิสัยทัศน์กว้างไกล คุณพ่อจึงตัดสินใจเปิดร้านขายวิทยุทรานซิสเตอร์เป็นเจ้าแรกในจังหวัดอุบลราชธานี ท่านได้ฉายาว่าหนุ่มทรานซิสเตอร์ เมื่อสิ้นเดือน ท่านจะไปเก็บเงินจากลูกหนี้ตามอำเภอต่างๆ ในช่วงนี้เอง ท่านก็แอบมีความสัมพันธ์ลับๆ กับหญิงต่างอำเภอคนหนึ่งและต้องส่งเงินให้หญิงคนนี้บ่อยๆ ซึ่งแสดงว่าจิตใจมีเมตตา มีทานนำหน้า จนกระทั่งคุณแม่จับได้และตัดสินใจหย่าร้าง หญิงคนนั้นจึงเข้ามาในชีวิตในฐานะแม่เลี้ยง หลังจากนั้น คุณพ่อขยายกิจการเปิดร้านแก๊สเป็นเจ้าแรกของจังหวัดอีกเช่นกัน ทั้งร้านทรานซิสเตอร์และร้านแก๊สเป็นเจ้าแรก ท่านยังปล่อยเงินกู้ ทำให้มีเงินทองมากมาย สามารถซื้อที่ดินและตึกไว้เป็นจำนวนมาก แม้จะรวยมาก แต่ชีวิตคุณพ่อไม่ค่อยได้ทำบุญในพระพุทธศาสนาเลย เพราะไม่ค่อยเชื่อเรื่องบุญบาป

ราวปี 2548 คุณพ่ออายุ 62 ปี หกล้ม ต้องผ่าตัดเปลี่ยนกระดูกสะโพกและใส่เหล็ก ผลตรวจจากห้องแล็บออกมาว่าท่านเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายที่ลำไส้บริเวณไส้ติ่งและลามเข้ากระดูกแล้ว เมื่อทราบข่าว ลูกแทบเสียสติ ร้องไห้อย่างเดียวเป็นเวลาหลายเดือน ทานข้าว อาบน้ำ เข้านอน ขับรถมาวัด กลับจากวัด ก็ร้องไห้ น้ำตาไหลตลอดเวลา นับแต่นั้นมา พ่อต้องมารักษาที่กรุงเทพฯ บ่อยๆ ลูกจึงทำหน้าที่กัลยาณมิตร ชวนพ่อมาวัดพระธรรมกาย ซึ่งคุณครูไม่ใหญ่บอกว่าไม่ต้องผ่าตัด ให้ปฏิบัติธรรมเห็นองค์พระ ในช่วงนั้น ทุกคนบอกเป็นเสียงเดียวให้ใช้คีโม เพราะถ้าไม่ใช้ พ่อจะอยู่ได้ไม่เกิน 6 เดือน ลูกจึงตัดสินใจให้แพทย์ใช้คีโมรักษา สุดท้ายคุณพ่อมีอาการแพ้มาก แม่เลี้ยงกับคุณพ่อปรึกษากันและชวนกันกลับไปรักษาตัวที่อุบลราชธานี ไม่กลับมารักษาที่กรุงเทพฯ อีกเลย

1 สัปดาห์ก่อนเสียชีวิต คุณพ่อฝันเหมือนจริงว่าเห็นคนเดินผ่านหน้าห้อง 2 คน ท่านลุกไปถามว่าหมาใคร แต่เขาไม่ตอบ เดินผ่านไปแล้วเดินกลับมาส่องดูที่ห้องอีก เย็นวันนั้น เพื่อนคุณพ่อห้องข้างๆ ที่ป่วยเป็นมะเร็งลำไส้เหมือนกันก็เสียชีวิตไป วันที่คุณพ่อจะเสียชีวิต หมอถามว่าจะให้ใส่เครื่องช่วยหายใจหรือไม่ ลูกให้แม่เลี้ยงถามพ่อเองว่าพ่อจะใส่สายช่วยหายใจไหม คุณพ่อตอบว่าไม่ใส่ แต่ท่านไม่ทราบว่าถ้าไม่ใส่ก็ต้องตาย และแล้วพ่อก็สิ้นลมจากไปอย่างสงบ ลูกนั่งร้องไห้ แต่คุณครูไม่ใหญ่บอกว่าอย่าร้องไห้แล้ว

หลังจากงานศพ ลูกทำบุญทุกบุญให้พ่ออย่างเต็มที่