EP.930 เด็กวิทย์พิศวง

ผู้ส่งเคสเป็นนักเรียนอนุบาลพันแท้ มีบ้าน DMC ทั้งที่อเมริกาและเมืองไทย ท่านได้มีโอกาสรู้จักและพบ คุณครูไม่ใหญ่ ครั้งแรกเมื่อ 10 ปีที่แล้ว จากการชักชวนของกัลยาณมิตรให้มาร่วมงานบูชาข้าวพระทางโทรศัพท์ ผู้ส่งเคสประกอบอาชีพเป็นนางพยาบาล ดูแลคนไข้ แต่บางครั้งก็ลืมดูแลตัวเอง ชีวิตครอบครัว ท่านได้พบรักและแต่งงานกับสามีชาวไทย มีบุตรชายด้วยกัน 2 คน แต่ต้องเผชิญกับความทุกข์ใจครั้งใหญ่เมื่อบุตรชายคนที่สองต้องเสียชีวิตไปปรโลกก่อนกำหนดคลอดถึง 2 อาทิตย์

บุตรชายคนที่สองของผู้ส่งเคส แม้คุณหมอจะบอกว่าแข็งแรงสมบูรณ์ อาการครบ 32 แต่เขามีความไฮเปอร์เกินปกติ ดิ้นแรงมากขณะอยู่ในครรภ์มารดา จนทำให้สายสะดือพันตัว เกิดสภาวะขาดออกซิเจนและเสียชีวิตในครรภ์ จากเหตุการณ์นี้ ทำให้ผู้ส่งเคสเหลือบุตรชายคนโตเพียงคนเดียว ซึ่งกลายเป็นรหัสแห่งความทุกข์ใจอย่างมาก

ในวัยเด็ก บุตรชายคนโตเป็นเด็กที่น่ารัก มีเมตตา แต่เซนซิทีฟมาก เมื่อทราบว่าจะมีน้อง เขามักจะพูดคุยกับน้องที่อยู่ในท้องแม่ แสดงความรักและเป็นห่วง แต่เมื่อทราบว่าน้องไม่สามารถลืมตามาดูโลกได้อีกแล้ว เขาก็เสียใจสะเทือนใจมาก ความเสียใจครั้งนี้ส่งผลกระทบอย่างยิ่ง จากเดิมที่เรียนเก่งได้ A เกือบทุกวิชา ร่าเริง เป็นที่รักของคุณครูและเพื่อน ชอบยกมือตอบคำถาม ก็กลับกลายเป็นเด็กที่เฉยเมย ไม่พูดกับครู ไม่เล่นกับเพื่อน จนต้องได้รับการบำบัดจากนักจิตวิทยา

บุตรชายคนโตสนิทกับพ่อมาก แต่เมื่ออายุ 14 ปี เขาตัดสินใจแยกทางกับพ่อ นี่เป็นความเสียใจครั้งใหญ่อีกครั้งสำหรับเขา แต่เขากลับมีความคิดที่เป็นผู้ใหญ่เกินตัว พยายามทำตัวเป็น man of the house หรือชายที่ดูแลครอบครัว เขาปลอบแม่ว่าแม่ยังไม่โดดเดี่ยว เพราะยังมีเขาอยู่ทั้งคน และยังมีแมวอยู่ด้วย

เขาเคยบวชเณรและบวชพระที่วัดสุทัศน์ถึง 2 ครั้ง เมื่อกลับไปอเมริกา เขาก็ชวนเพื่อนฝรั่งไปวัด ทำบุญ และนั่งสมาธิเป็นประจำ เขาเป็นเด็กเรียนเก่ง ชอบช่วยเหลือชุมชนเสมอ เช่น ช่วยเข็นรถเสิร์ฟขนม น้ำผลไม้ให้คนแก่ที่สถานดูแลคนชรา ด้วยความดีและความสามารถนี้ ทำให้หลายมหาวิทยาลัยส่งจดหมายเชิญให้เขาไปเรียน โดยบอกว่าเด็กอย่างเขาหาได้ยาก ไม่ใช่แค่หนอนหนังสือ แต่ยังทำงานสังคมด้วย บางแห่งถึงกับเสนอให้ปริญญาตรีควบปริญญาโท แต่สุดท้ายเขาก็เลือกเรียนมหาวิทยาลัยที่ไม่ใหญ่โต แต่ใกล้บ้าน เพื่อจะได้อยู่ใกล้แม่

ขณะเรียน เขาเรียนในระดับที่สูงกว่าชั้นเรียนในวิชาคณิตศาสตร์ และเรียนเก่งในระดับเดียวกันในวิชาภาษาอังกฤษ เขาได้เป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์ ติวเด็กที่เรียนไม่เก่ง ได้ค่าจ้าง 65 ดอลลาร์ต่อชั่วโมง ซึ่งทำให้เขากับแม่ภูมิใจมาก เขามีความสามารถรอบด้าน ทั้งงานปั้นและดนตรี

แต่สิ่งที่เขาหลงใหลมากที่สุดคือ มายากล เขาทุ่มเทให้มายากลอย่างมาก คลั่งไคล้นักมายากลดังอย่างเดวิด คอปเปอร์ฟิลด์ เป็นสมาชิกชมรมมายากลตั้งแต่ ม.ปลาย พอเข้ามหาวิทยาลัยที่ไม่มีชมรมมายากล เขาก็เสนอตั้งชมรมและเป็นประธานคนแรก เขาเล่นกลให้โรงพยาบาลเด็ก เล่นในงานเลี้ยงวันเกิด และยังคงเป็นนักแสดงที่เวทีมีระดับอย่างลินคอล์น เซ็นเตอร์ คุณครูไม่ใหญ่ เล่าแทรกถึงประสบการณ์เรื่องมายากลและได้คุยกับนักมายากลชื่อดัง คุณไฉน ซึ่งบอกว่ามายากลคือการสร้างภาพลวงตาเพื่อความบันเทิง ไม่ใช่เรื่องจริง และการแสดงตัวใหญ่ยิ่งทำได้ง่าย

บุตรชายได้พบปะนักมายากลดังหลายครั้ง รับการฝึกฝนเทคนิคและมีอุปกรณ์เพิ่มขึ้น จนได้รู้จักกับประธานใหญ่ CEO ของสมาคมมายากลระดับโลก เมื่อประธานทราบว่าบุตรชายไม่มีพ่อ ก็เรียกเขาว่า "ซัน" และเสนอตัวเป็นพ่อให้ จะปั้นให้เป็นนักมายากลมืออาชีพ ประธานได้ชวนบุตรชายไปอยู่ด้วย

บุตรชายออกจากบ้านไปพร้อมกระเป๋าเดินทางใบเล็กๆ บอกว่าจะไปแสดงมายากลที่ฮ่องกง 1 อาทิตย์ พอครบกำหนดก็โทรมาบอกว่าจะไปต่อที่เกาหลีใต้อีก 1 อาทิตย์ ต่อมาก็ส่งข้อความบอกว่าจะอยู่ที่ลาสเวกัส ทำงานที่นั่น คงนานกว่าจะได้กลับมาเยี่ยมแม่ หลังจากนั้นเขาก็เงียบหายไป ไม่บอกที่อยู่และเบอร์โทรศัพท์กว่า 3 ปีแล้ว

ผู้ส่งเคสต้องอยู่อย่างห่วงหาและเดียวดาย ครั้งสุดท้ายที่ได้ยินเสียงบุตรชายคือเมื่อต้นปี 2548 (ซึ่งคุณครูไม่ใหญ่ระบุว่า 2 ปีที่แล้วจากเวลาที่พูด) ตอนที่คุณแม่ของผู้ส่งเคสถึงแก่กรรม เขาฝากข้อความเสียงว่าเสียใจและฝากบอกทุกคนว่าเขาส่งความรักไปให้ จากนั้นก็ไม่ติดต่อใครอีกเลย ผู้ส่งเคสไม่ทราบว่าเขาเป็นอย่างไรบ้าง กำลังหลงมายากลอะไรอยู่หรือไม่

ผู้ส่งเคสยังเล่าถึงชีวิตคุณแม่ซึ่งลำบาก ต้องเลี้ยงลูกสาวคนเดียวโดยไม่มีสามีช่วย บางครั้งท่านก็อารมณ์ไม่ดี หงุดหงิดใส่ลูก แต่จะสอนเสมอว่าอย่าโกรธพ่อ มันเป็นเวรกรรม คุณแม่ชอบสร้างพระองค์ใหญ่ถวายวัด 2 ปีก่อนเสียชีวิต ท่านชอบฟังธรรมะจากหลวงพ่อมาก แม้หูจะไม่ดีก็ยังจ้องหน้าจอ คุณแม่มีโรคมาก ทั้งเบาหวาน หัวใจ ความดันสูง วันหนึ่งท่านเป็นลมล้มลงไปเฉยๆ เสียชีวิตทันที ส่งโรงพยาบาลไม่ทัน

คุณพ่อของผู้ส่งเคสเป็นนายทหารชั้นผู้ใหญ่ เป็นญาติห่างๆ กับคุณแม่ ท่านทั้งสองแยกทางกันก่อนผู้ส่งเคสเกิด จึงไม่เคยเห็นหน้าพ่อ จน ม.4 ผู้ส่งเคสเรียนเก่งจนมีรูปในนิตยสาร เพื่อนที่ทำงานพ่อเห็นรูปและนามสกุล จึงบอกพ่อ พ่อก็ตามหาจนพบ หลังจากนั้นก็คอยให้รางวัลเวลาสอบได้ ตอนนั้นผู้ส่งเคสยังไม่รู้สึกผูกพัน จนมาอยู่อเมริกา ได้ฟังธรรมะจากหลวงพ่อทัตตาชีโวเรื่องพระคุณพ่อ ทำให้เข้าใจว่าแม้พ่อไม่เลี้ยงดูก็มีพระคุณที่ให้กายเนื้อ จึงกลับมารักพ่ออย่างสุดหัวใจ

ผู้ส่งเคสยังมีคุณป้าที่เป็นคนใจดี ชอบทำบุญ ท่านรักและตามใจผู้ส่งเคสมาก เวลาถูกแม่ดุ ป้าจะมาปรามและว่าแม่ คุณป้าแข็งแรงมาตลอด จน 10 ปีที่แล้ว สุนัขที่เลี้ยงกัดกัน ท่านเข้าไปห้ามแต่กลับโดนตัวหนึ่งกัดเข้าที่แขนเต็มเขี้ยว หลานจะพาไปหาหมอแต่ท่านไม่ไป บอกว่าหมาตนเองดี ไม่เป็นบ้า แต่อาการอักเสบขึ้นทุกวันคืน จึงไปโรงพยาบาล หมอบอกว่าเชื้อสุนัขบ้าเข้าเส้นเลือดแล้ว ก่อนเสียชีวิต ท่านฝันว่าได้เข้าหมู่บ้าน เห็นคนแต่งตัวสวย มีเรือนโบราณ มีของกินมาก ได้ยินเสียงใครบางคนถามว่าเมื่อไหร่จะมาอยู่ด้วยกัน ไม่นานท่านก็เสียชีวิต

ผู้ส่งเคสยังกล่าวถึงคุณยายซึ่งใจดี ชอบทำบุญ นั่งสมาธิ ถืออุโบสถศีล เสียชีวิตเมื่อ 30 ปีที่แล้ว

ผู้ส่งเคสทำบุญกับวัดพระธรรมกาย และทำนุบำรุงวัดอื่นด้วย มีการส่งรูปของผู้ส่งเคส สามี ลูกชาย ประธานใหญ่ CEO มาด้วย

ทั้งหมดนี้คือเรื่องราวชีวิตและความทุกข์ใจที่ผู้ส่งเคสได้ส่งมาถาม คุณครูไม่ใหญ่ เพื่อขอคำเมตตาถอดรหัสและหาหนทางแก้ไข