EP.887 ชายในฝัน

ผู้ส่งเคส ได้กราบเรียนคุณครูไม่ใหญ่เกี่ยวกับเรื่องราวของครอบครัวท่านเจ้าค่ะ ผู้ส่งเคสเป็นลูกคนที่ 6 ในจำนวนพี่น้อง 11 คน ครอบครัวของผู้ส่งเคสมีความผูกพันกับวัดพระธรรมกายมาอย่างยาวนานกว่า 30 ปี ตั้งแต่สมัยที่ยังเป็นบ้านธรรมปสิทธิ์ จนกระทั่งเป็นวัดพระธรรมกายในปัจจุบัน ผู้ส่งเคสรวมถึงพี่น้องรู้สึกภาคภูมิใจอย่างมากที่ได้เกิดมาในชาตินี้แล้วได้พบคุณครูไม่ใหญ่ ได้พบคุณยายอาจารย์ และได้ทำบุญทุกบุญกับหมู่คณะมาโดยตลอด เมื่อคุณครูไม่ใหญ่ได้เมตตาเปิดโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา ผู้ส่งเคสก็สมัครเข้าเป็นนักเรียนตั้งแต่ช่วงแรกๆ เลยเจ้าค่ะ และมักจะอธิษฐานจิตอยู่เสมอว่าจะขอตามติดคุณครูไม่ใหญ่ไปยังดุสิตบุรีด้วย

เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นในครอบครัวของผู้ส่งเคส ซึ่งเป็นครอบครัวที่ใกล้ชิดและสร้างบุญบารมีร่วมกับหมู่คณะมาเป็นเวลาอันยาวนานกว่า 30 ปี คุณแม่ของผู้ส่งเคสมีพื้นเพมาจากเมืองจีน ได้ย้ายตามคุณยายมาอยู่เมืองไทยตั้งแต่อายุเพียง 3 ขวบ คุณยายของท่านเป็นผู้ที่มีความสามารถในการสร้างฐานะได้เป็นอย่างดี จนมีที่ดินเป็นบริเวณกว้าง ด้วยจิตใจที่เมตตา คุณยายได้ช่วยเหลือผู้คนอื่นๆ ที่อพยพมาจากเมืองจีน ให้มาปลูกบ้านอาศัยอยู่ในที่ดินของท่านใกล้ๆ กัน จนแทบจะกลายเป็นหมู่บ้านเล็กๆ หมู่บ้านหนึ่งเลยทีเดียว ด้วยเหตุนี้เอง คุณแม่ซึ่งเป็นลูกของคุณยายจึงเปรียบเสมือนเจ้าหญิงน้อยๆ ที่เป็นที่รู้จักของทุกคนในหมู่บ้านของคุณยาย

เมื่อคุณแม่เติบโตเป็นสาวสวย ท่านก็ได้แต่งงานกับคุณพ่อของผู้ส่งเคส การแต่งงานครั้งนี้เกิดขึ้นโดยความเห็นชอบของผู้ใหญ่ในครอบครัว แม้ว่าคุณแม่และคุณพ่อจะไม่เคยเห็นหน้ากันมาก่อนเลยก็ตาม แต่มีเรื่องหนึ่งที่น่าอัศจรรย์ใจสำหรับคุณแม่ของผู้ส่งเคส ท่านเล่าว่าก่อนที่จะแต่งงาน ท่านเคยฝันเห็นหน้าผู้ชายคนหนึ่งชัดเจนในความฝัน และในความฝันนั้น ท่านยังได้เห็นเหมือนเป็นเหตุการณ์ว่าได้แต่งงานกับชายผู้นั้นด้วย ซึ่งหน้าของชายในฝันนั้นก็คือคุณพ่อของผู้ส่งเคสนั่นเอง เรื่องนี้ทำให้ผู้ส่งเคสเชื่อว่าคุณแม่และคุณพ่อน่าจะเป็นเนื้อคู่กันจริงๆ

ครอบครัวของผู้ส่งเคสได้ร่วมทำบุญกับทางวัดพระธรรมกายมาอย่างสม่ำเสมอในทุกๆ บุญ ในบรรดาบุญทั้งหมดที่คุณแม่ได้ทำ บุญพิเศษที่คุณแม่จำได้ดีที่สุดคือบุญกฐินครั้งแรกที่คุณยายอาจารย์ทอด ครั้งนั้นคุณยายอาจารย์อายุได้ 72 ปี ท่านเมตตาออกจากวัดมาบอกบุญลูกหลานถึงที่บ้านด้วยตนเอง คุณแม่ได้ถวายปัจจัยบุญกฐินกับมือคุณยายอาจารย์เป็นจำนวนเงิน 100,000 บาท ซึ่งถือเป็นเงินแสนแรกที่คุณแม่ทำบุญครั้งละมากที่สุดตั้งแต่เคยทำมา หลังจากบุญครั้งนั้น ครอบครัวของผู้ส่งเคสก็สามารถสร้างบุญกุศลได้อย่างเต็มที่มากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ

วันหนึ่ง เมื่อคุณแม่อายุได้ 83 ปี ท่านได้นั่งหลับอยู่ที่โต๊ะ พี่สาวคนรองจึงพยายามปลุกให้ท่านไปนอนที่ห้องนอน แต่เรียกเท่าไหร่ท่านก็ไม่ตื่น ด้วยความเป็นห่วง ทุกคนจึงช่วยกันพาคุณแม่ส่งโรงพยาบาล แพทย์แจ้งว่าสมองซีกซ้ายของคุณแม่ถูกทำลาย ทำให้คุณแม่ขยับได้เพียงซีกซ้าย และพูดไม่ได้ อาการของคุณแม่ไม่สามารถรักษาให้ดีขึ้นกว่านี้ได้ คุณแม่ได้รักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลเป็นเวลา 6 เดือน ก่อนจะกลับมาพักที่บ้าน หลังจากนั้น ลูกสาว 3 คน คือผู้ส่งเคส (คนที่ 6) พี่สาวคนโต (คนที่ 1) และพี่สาวคนที่ 3 ได้ช่วยกันดูแลคุณแม่ตลอด 24 ชั่วโมง เป็นเวลา 2 ปีเศษ พวกท่านได้นำรูปพระบรมพุทธเจ้า รูปหล่อหลวงปู่ รูปคุณยายอาจารย์ และรูปคุณครูไม่ใหญ่มาแขวนไว้ เมื่อคุณแม่ลืมตาขึ้น ลูกๆ จะนำรูปครูบาอาจารย์ให้ท่านดูใกล้ๆ และคอยกระซิบที่ข้างหูคุณแม่ว่า "สัมมาอรหัง" และคอยย้ำเตือนเรื่องบุญ เพื่อให้ท่านได้ระลึกถึงบุญอยู่ตลอดเวลา นอกจากนี้ ยังเปิดเทปธรรมะและจานดาวธรรมให้ท่านฟังตลอดเวลาด้วย

ในที่สุด หลังจากผ่านไปกว่า 2 ปี วาระสุดท้ายของคุณแม่ก็มาถึง พวกท่านไม่เห็นอาการเฮือกสุดท้ายของคุณแม่เลย เห็นอีกทีก็ตอนที่ท่านนอนสงบนิ่ง ไม่มีลมหายใจแล้ว ก่อนที่จะเสียชีวิต คุณแม่มีอาการท้องเสียและหายใจแรง น่าแปลกที่ในช่วงที่คุณแม่มีอาการท้องเสียนี้เอง น้องชายคนที่ 7 ได้ป่วยกะทันหันและถูกนำส่งโรงพยาบาล เข้าห้อง ICU ด้วยอาการน่าเป็นห่วง น้องชายคนนี้ได้ฝันเห็นคุณแม่มาเยี่ยมที่โรงพยาบาลในขณะนั้น คุณแม่ได้จับไหล่เขาแล้วบอกว่า "ไม่เป็นอะไรนะลูก" หลังจากนั้นเขาก็หายป่วยและออกจากโรงพยาบาลได้ ก่อนที่คุณแม่จะเสียชีวิตเพียง 1 วัน ส่วนภรรยาของน้องชายคนที่ 10 ก็ฝันเห็นคุณแม่ไปหา 4 วันก่อนที่คุณแม่จะเสียชีวิตเช่นกัน พวกเราทุกคนยังคงคิดถึงคุณแม่มากในทุกวันนี้ เพราะท่านเป็นบุคคลที่น่าเคารพและน่ารักมากจริงๆ

ผู้ส่งเคสเป็นลูกคนที่ 6 ในจำนวนพี่น้อง 11 คน เป็นหญิง 6 คน ชาย 5 คน ในบรรดาลูกสาว 6 คน มีเพียง 2 คนที่แต่งงานมีครอบครัว คือพี่สาวคนที่ 4 ซึ่งเป็นผู้ชักชวนทุกคนเข้าวัด และพี่สาวคนที่ 5 ส่วนลูกสาวที่เหลืออีก 4 คน รวมถึงผู้ส่งเคส ก็ยังคงอยู่เป็นโสดและอยู่รวมกัน ในกลุ่มพี่น้องสาวโสดนี้ ผู้ส่งเคสทำธุรกิจร่วมกัน 3 คน ส่วนน้องสาวคนเล็กซึ่งเป็นคนที่ 8 นั้น ไม่ได้ทำงานอะไรเลย นอกจากการทำหน้าที่เป็นผู้นำบุญไปบอกบุญแก่ผู้คน ซึ่งพี่น้องคนอื่นๆ ก็อนุโมทนาบุญกับน้องสาวคนเล็กมาโดยตลอด

ครั้งหนึ่ง ผู้ส่งเคสได้ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เกือบจะถึงแก่ชีวิต วันนั้น หลังจากซื้อของเสร็จ ผู้ส่งเคสและพี่สาวคนโตก็ขึ้นรถเพื่อเตรียมขับกลับบ้าน โดยผู้ส่งเคสเป็นคนขับ ทันทีที่ขึ้นรถ ผู้ส่งเคสได้ยินเสียงหนึ่งที่ฟังดูทรงอำนาจและเด็ดขาดมาก สั่งว่า "คาดเข็มขัด" เสียงนั้นทำให้ผู้ส่งเคสต้องดึงสายเข็มขัดนิรภัยมาคาดทันที หลังจากขับรถออกมาได้เพียง 5 นาที รถก็เสียหลัก ปีนฟุตปาท และพลิกคว่ำ หลังคารถครูดไปกับพื้นถนน กระจกหน้าและรอบรถแตกทั้งหมด กระโปรงรถบี้เข้ามาถึงตัวรถที่นั่งอยู่ พี่สาวคนโตยังคงติดอยู่ในรถ มองเห็นเพียงเท้าของท่าน เพราะรถหงายท้องอยู่กลางถนน ทั้งผู้ส่งเคสและพี่สาวคนโตได้รับการช่วยเหลือให้ออกมาจากรถได้โดยไม่เป็นอะไรเลย สิ่งแรกที่พวกเธอทำคือหารูปหล่อหลวงปู่ที่เชิญประดิษฐานไว้ในรถ ผู้คนที่มามุงดูเมื่อเห็นทั้งสองคนไม่เป็นอะไรเลยแม้แต่นิดเดียวก็รู้สึกอัศจรรย์ใจและถามว่ามีพระอะไรอยู่ในรถ เมื่อบอกว่าเป็นรูปหล่อหลวงปู่สด วัดปากน้ำภาษีเจริญ บางคนก็ฮือฮาและกล่าวว่าหลวงปู่ศักดิ์สิทธิ์มาก ซึ่งผู้ส่งเคสก็เห็นด้วย 1000%

นอกจากนี้ ยังมีเรื่องราวของพี่สาวอีกสองคน พี่สาวคนโตของผู้ส่งเคส ป่วยด้วยโรคเส้นเลือดทับเส้นประสาทที่ใบหน้า มีอาการปวดรุนแรงคล้ายปวดฟันตั้งแต่ใต้ตาจนถึงริมฝีปากบนด้านขวา จะปวดทั้งวัน โดยเฉพาะเมื่อเคี้ยวอาหารหรือพูด ได้ไปหาแพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านเส้นประสาทที่ดังที่สุดในประเทศแล้ว แต่ก็ไม่เป็นผล หมอบอกว่าต้องทานยาแก้ปวดตลอดชีวิต ซึ่งเป็นยาที่ทำให้หลับ พี่สาวทานยาวันละ 4 เวลา ทำให้หลับเหมือนคนป่วยตลอดวัน ไม่นานก็มีอาการสมองตื้อ เบลอทั้งวัน จนเดินหกล้มได้ ท่านจึงต้องหยุดยา แต่พอหยุดยาก็กลับมาเจ็บอีก ทานอาหารไม่ได้เพราะปวดมากเมื่อเคี้ยว โชคดีสำหรับพี่สาวคนโตที่ได้ไปรักษาแพทย์แผนจีนด้วยการฝังเข็ม ทำให้อาการปวดห่างลง ไม่ปวดต่อเนื่อง ต่อมาได้รักษาโดยใช้อุปกรณ์แก้วดูดเส้นเอ็นและทานยาหม้อควบคู่ไปด้วย จึงหายเจ็บปวดและพ้นจากความทุกข์ทรมานไปได้

พี่สาวคนที่ 3 เมื่ออายุ 7 ขวบ ป่วยเป็นโรคอักเสบในช่องปากถึงขั้นต้องผ่าตัด หมอสั่งไม่ให้อ้าปากเลยเพราะจะเจ็บมาก แต่หมอไม่ได้แจ้งระยะเวลาที่ห้ามอ้าปาก ในที่สุดพี่สาวก็เผลออ้าปาก ทำให้ฟันและใบหน้าเสียรูป จนมาเกิดปัญหาฟันผุตามมา เมื่อไปพบทันตแพทย์ ก็ไม่สามารถทำฟันได้เนื่องจากอ้าปากไม่ได้ หมอจึงส่งตัวไปให้แพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านกระดูกทำการผ่าตัดอีกครั้งเพื่อให้สามารถอ้าปากได้ มนุษย์จึงสามารถรักษาฟันผุได้ในที่สุด

สุดท้าย ผู้ส่งเคสและพี่ๆ มีความตั้งใจที่จะขยายกิจการหอพักที่มีอยู่ พอดีเจ้าของตึกที่อยู่ตรงข้าม ซึ่งปกติไม่เคยยอมขาย กลับเกิดอยากขายขึ้นมา พวกท่านอยากได้ตึกนี้มาก จึงได้ต่อรองราคาจนตกลงกันเรียบร้อยในเบื้องต้น เหลือเพียงรายละเอียดปลีกย่อยเท่านั้น แต่กลับถูกเพื่อนบ้านตัดหน้าซื้อไปเสียก่อน เมื่อผิดหวังอย่างมากที่ไม่ ได้ตึกนั้น พวกท่านก็ไปมองหาทำเลใหม่ และได้ซื้อตึกที่เป็นหอพักให้เช่าหลังหนึ่ง ตอนที่ซื้อมานั้น มีคนเช่าอยู่เกือบเต็ม แต่พอโอนมาเป็นของพวกท่านแล้ว ก็ได้เข้าไปปรับปรุงให้สะอาดจนเหมือนวิมานที่น่าอยู่มาก และไม่ได้ขึ้นราคาค่าเช่าด้วย แต่ผู้เช่าก็ทยอยขอย้ายออกไป ทำให้มีผู้เช่าน้อยมาก เนื่องจากเจ้าของหอเดิมที่ขายให้ ได้นำเงินไปสร้างหอพักใหม่ที่หน้าปากซอย ในขณะที่หอพักของพวกท่านอยู่ท้ายซอย เจ้าของหอใหม่จึงจงใจดึงลูกค้าจากหอพักของพวกท่านอย่างเป็นระบบ ทำให้ความหวังที่หอพักนี้จะทำรายได้เพื่อนำไปทำบุญใหญ่เริ่มริบหรี่ลงไป