EP.904 สาวเมืองสิงห์

ผู้ส่งเคสนี้ เป็นลูกพระธรรมคนหนึ่งของหลวงพ่อ เป็นหญิงไทยพื้นเพอยู่จังหวัดสิงห์บุรี แต่ได้จากบ้านเกิดไปใช้ชีวิตอยู่ที่ประเทศญี่ปุ่นเป็นเวลานานถึง 18 ปีแล้ว ในช่วงที่อยู่ญี่ปุ่น ผู้ส่งเคสไม่เคยได้พบพระหรือใส่บาตรทำบุญเลยสักครั้ง จนกระทั่งเพื่อนได้แนะนำผู้ส่งบุญที่โตเกียว ผู้ส่งบุญท่านนี้ได้แนะนำให้ผู้ส่งเคสติดตั้งจานดาวธรรม แรกๆ ผู้ส่งเคสปฏิเสธเพราะมีภาระหนี้สินมาก แต่ผู้ส่งบุญก็ไม่ย่อท้อ โทรศัพท์มาถามสารทุกข์สุกดิบอยู่เป็นประจำ คอยปลอบประโลมใจ และสุดท้ายก็ออกเงินค่าจานดาวธรรมให้ฟรีๆ เลย ตั้งแต่นั้นมา ผู้ส่งเคสก็ดูช่องดาวธรรมทุกวันไม่เคยขาด ชีวิตเปลี่ยนไปมีความสุขทางใจ แม้กายยังลำบาก นั่งสมาธิทุกวันจนเห็นความสว่างภายใน ผู้ส่งเคสถวายตัวเป็นลูกพระธรรมแล้ว บ้านเกิดอยู่ที่จังหวัดสิงห์บุรี

ผู้ส่งเคสเกิดในครอบครัวที่ยากจน มีพี่น้องทั้งหมด 7 คน ผู้ส่งเคสเป็นคนที่ 2 พี่สาวคนโตเสียชีวิตตั้งแต่อายุ 6 ขวบ โดยมีหัวโตกว่าตัวมาก เมื่อพี่สาวเสียชีวิต ผู้ส่งเคสจึงกลายเป็นพี่สาวคนโตของน้องชาย 2 คน ครอบครัวยากจนต้องหาเช้ากินค่ำ ทำให้ผู้ส่งเคสเรียนได้แค่ชั้น ม.3 ทั้งที่อยากเรียนสูง เห็นเพื่อนได้เรียนก็คิดว่าพวกเขาคงได้เป็นใหญ่เป็นโต ส่วนตนเองบุญน้อย รู้สึกอาภัพและแอบร้องไห้ทุกวัน แต่ก็ปลอบใจตัวเองว่าไม่เป็นไร ขอแค่โตขึ้นเป็นคนเก่งและดีก็พอใจแล้ว

เมื่ออายุ 12 ปี พ่อแม่ส่งผู้ส่งเคสไปอยู่กับคุณอาที่อุดรธานี ชีวิตกับคุณอาลำบากมากเหมือนเป็นทาส ต้องขายของทั้งกลางวันกลางคืน คุณอาไม่เคยให้เงินหรือซื้อเสื้อผ้าให้ใส่ มีคนสงสารจึงหาเสื้อผ้าเก่าๆ มาให้ ต่อมาผู้ส่งเคสจึงหนีจากบ้านคุณอาโดยไม่มีเงินติดตัว ไม่สามารถนั่งรถกลับบ้านได้เพราะไกลและค่ารถแพง จึงไปหางานทำในร้านอาหารอยู่เกือบปีเพื่อเก็บเงินซื้อเสื้อผ้าและค่ารถ เมื่อเงินพอจึงกลับบ้านหาพ่อแม่ทันที แม่ไม่ว่าอะไร แต่พ่อโกรธไม่เข้าใจว่ากลับมาทำไม ไม่พูดด้วยเป็นปี

เมื่อกลับมาอยู่บ้าน ผู้ส่งเคสรับจ้างซักรีด และเป็นคนดังในตลาด ต่อมาหันมารับจ้างถีบสามล้อ เป็นผู้หญิงคนแรกที่รับจ้างถีบสามล้อในสิงห์บุรี สร้างความฮือฮาไปทั่ว ทำงานเกือบ 2 ปี รายได้ดี วันละ 200-300 บาท จนกระทั่งถูกรถชนขาซ้ายเสีย ช่วงนั้นแต่งงานมีลูกชาย 1 คนแล้ว ทำงานไม่ได้จึงคิดมาก ฝากลูกชายไว้กับแม่แล้วเดินทางมาหางานทำที่กรุงเทพฯ แต่หางานเท่าไหร่ก็หาไม่ได้เพราะเรียนน้อย กรุงเทพฯ มีคลับบาร์ญี่ปุ่นมาก จึงไปทำงานที่บาร์ญี่ปุ่นแถวพัฒน์พงษ์ของญาติ ทำงานได้ 2 ปี ก็พบรักกับชาวญี่ปุ่นอายุประมาณ 60 ปี และทำธุรกิจบาร์ร่วมกันที่พัฒน์พงษ์ คิดว่าจะสบายแล้ว ส่งเงินให้ครอบครัวได้เดือนละ 5-6 หมื่นบาท พ่อขับรถจากสิงห์บุรีมารับเงินที่ร้านทุกเดือน

แต่ 2-3 ปีต่อมา ชาวญี่ปุ่นคนนั้นก็นอกใจไปแต่งงานกับหญิงญี่ปุ่นรุ่นราวคราวเดียวกัน ผู้ส่งเคสเสียใจมากจึงปิดกิจการ 1 ปีถัดมา พบชายอีกคน ซึ่งตอนแรกคิดว่าไม่มีเจ้าของ เพราะเขาบอกว่าถ้าไม่มาจะไม่เรียกว่ามี จึงอยู่กินและมีลูกชายด้วยกันอีก 1 คน แรกๆ เขาก็เลี้ยงดูส่งเสียดี แต่ต่อมาก็ให้เลี้ยงดูเอง ผู้ส่งเคสจึงหนีจากเขามาอีก ขณะนั้นมีลูกชาย 2 คน คนละพ่อ อยู่ในวัยเรียน ผู้ส่งเคสตัดสินใจพาลูกไปหาคุณย่าของตนเองที่กรุงเทพฯ คุณปู่คุณย่าเป็นคนจีนรักมาก กราบเท้าขอให้ท่านอภัยในความผิดพลาด คุณย่าให้อภัยและช่วยดูแลหลาน ผู้ส่งเคสพักอยู่กับคุณย่าและหางานทำต่อ กลับไปทำงานกลางคืนอีกครั้ง ช่วงนั้นมีทัวร์ต่างชาติเที่ยวไทยมาก ได้เงินมาก็มอบให้คุณย่าใช้และส่งให้ลูกชายเรียน ยังได้ส่งให้พ่อแม่และน้องๆ ด้วย คุณครูไม่ใหญ่ชมว่าจิตใจมีความกตัญญูกตเวทีดีมาก

ต่อมา สามีคนปัจจุบันเป็นชาวญี่ปุ่นมาเที่ยวที่ร้าน ตอนนั้นเขาโสด ผู้ส่งเคสเจอครั้งแรกก็เฉยๆ แต่เขาชอบ กลับไปญี่ปุ่นแล้วก็ยังโทรมาคุยทุกวัน สุดท้ายเขาร้องขอให้ผู้ส่งเคสเลิกอาชีพนี้และขอแต่งงาน เขายอมลาออกจากงานที่ญี่ปุ่น บินมาอยู่กินด้วยที่เมืองไทย บอกว่าใจมอบให้ผู้ส่งเคสคนเดียว ผู้ส่งเคสตัดสินใจแต่งงานครั้งนี้ คุณย่าเป็นห่วงมาก ขอให้แต่งงานเพราะท่านอายุมากแล้ว คงอยู่ได้ไม่นาน 2 ปีต่อมา คุณย่าก็เสียชีวิต ผู้ส่งเคสจึงเดินทางตามสามีมาอยู่ที่ญี่ปุ่น ลูกชาย 2 คนให้อยู่กับพ่อแม่ที่เมืองไทย มีลูกชายกับสามีคนญี่ปุ่นอีก 2 คน ตอนนี้มีลูกชายรวมทั้งหมด 4 คน

แรกๆ มาอยู่ญี่ปุ่นลำบากมาก ร่วมบ้านเดียวกับพ่อแม่สามี บ้านหลังนั้นเก่ามาก อายุกว่า 100 ปี เจอครั้งแรกตกใจอยากกลับบ้านทันที สามีบอกว่าบ้านสร้างมาตั้งแต่สมัยโบราณ ห้องน้ำเป็นส้วมหลุมอยู่ข้างนอกบ้าน มีไม้พาด 2 อัน มองเห็นวิวทิวทัศน์และสัตว์โลก กลางคืนเดินแล้วขาตกหลุมหลายครั้งเพราะไม้ผุ บ้านอยู่ในป่า ฝนตกต้องเอากระป๋องรองน้ำตามรูรั่วบนหลังคาเสมอ พ่อสามีชอบออกไปยิงหมูป่า ยิงนกตกปลา ดื่มเหล้าเป็นประจำ อยู่มา 9 ปี พ่อสามีล้มป่วยเป็นมะเร็งที่คอ หลังผ่าตัด หมอบอกว่าบ้านเก่าสกปรก มีเชื้อโรค กลับมาอยู่บ้านก็จะไม่สบายอีก สามีกับผู้ส่งเคสจึงกู้เงินมาปลูกบ้านใหม่จนเสร็จ พอปลูกเสร็จ พ่อสามีก็เสียชีวิต เข้าบ้านใหม่ได้แค่ 2 อาทิตย์ เริ่มทานข้าวไม่ได้ พูดมีแต่เสียง ไม่มีเสียง ต้องใช้กระดาษเขียนสื่อสาร หมอไม่รู้จะทำอย่างไร บอกให้ผ่าตัดอีกแต่โอกาสน้อย

หลังพ่อสามีเสียชีวิต 2 อาทิตย์ ผู้ส่งเคสก็เริ่มไม่สบายเพราะทำงานหนัก หมอบอกเป็นไทรอยด์เป็นพิษ ไข้ขึ้นสูง ต้องผ่าตัดด่วน แต่แม่สามีไม่เข้าใจ ดุด่าว่ามารยาสาไถย ผู้ส่งเคสบอกสามี แต่สามีเชื่อแต่ทำอะไรไม่ได้เพราะอยู่ในโอวาทแม่ ได้รับความช่วยเหลือจากเพื่อนชายชาวญี่ปุ่น ขับรถพาไปส่งโรงพยาบาลจนได้ผ่าตัด ในระหว่างนั้น แม่สามียังตามไประราวี ด่าเพื่อนผู้ส่งเคสเสียๆ หายๆ จนผู้ส่งเคสต้องขอโทษเพื่อนเป็นการใหญ่

ปี 2549 ช่วงเพิ่งกลับจากวัดพระธรรมกายที่เมืองไทยในงานบุญ 22 เมษายน กลับมาอยู่บ้าน อยู่ดีๆ ก็เกิดไฟลุกพรึ่บในครัว ควันดำพวยพุ่ง เป็นเพลิงน่ากลัว ลูกชายนอนหลับอยู่ มีรูปหลวงปู่มหาปูชนียาจารย์ตั้งไว้ในห้อง ผู้ส่งเคสตกใจยังไม่ทันหาย แต่ไฟก็ดับไปเอง ไม่ทราบว่าดับเองได้อย่างไร เหลือแต่หม้อ ตะหลิวดำ