EP.955 กระสุนรัก

ผู้ส่งเคสเป็นสาวชาวบ้านธรรมดาๆ คนหนึ่ง มีชีวิตเรียบง่าย เธอเคยมีอาชีพขายของชำ แต่หลังจากได้ดู DMC และรู้ความจริงของชีวิตจากคุณครูไม่ใหญ่ เธอก็ตัดสินใจเลิกขายเหล้า เบียร์ บุหรี่ และเริ่มหันมาค้าขายชุดสังฆทานและโรงศพแทน โดยยังมีของชำบางอย่างเหลืออยู่ที่ร้าน ชีวิตของเธอได้พบรักแบบโลดโผน สายฟ้าแลบ อันเกิดจากเหตุการณ์ที่เรียกว่า "รักติดกระสุนปืน" ปัจจุบันเธอรับภาระเลี้ยงดูและรับผิดชอบค่าใช้จ่ายในการอุปการะลูกๆ ทั้ง 3 คนของพี่สาวสามีอีกด้วย ผู้ส่งเคสรู้สึกว่าเป็นบุญของเธอที่ได้สงเคราะห์ญาติ

เรื่องราวของผู้ส่งเคสเริ่มต้นเมื่อปี พ.ศ. 2519 หรือ 28 ปีที่แล้ว ขณะนั้นเธออยู่ในวัยสาวแรก รุ่นอายุ 19 ปี มีชีวิตที่เรียบง่ายเหมือนสาวชาวบ้านทั่วไป บางครั้งก็ออกไปเที่ยวเล่นกับเพื่อนๆ ในหมู่บ้านบ้าง แต่คุณแม่ของเธอ มักจะ "บ่น" หรือตามที่คุณครูไม่ใหญ่เฉลยว่าเป็น "บ่ม" อบรมสั่งสอนอยู่เสมอ ผู้ส่งเคสไม่เข้าใจ คิดว่าแม่บ่น จึงรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ ความสุขในใจเหลือน้อย มีแต่ความทุกข์มากกว่า เธอจึงตัดสินใจประชดแม่ด้วยการเอาปืนยิงขาตัวเองบริเวณน่องด้านซ้าย กระสุนโดนกลางน่อง ทำให้กระดูกซี่เล็กหัก 1 ท่อน เธอรู้สึกเจ็บปวดเพียงเล็กน้อย ทันทีที่สิ้นเสียงกระสุนปืนนัดแรกดังขึ้น กามเทพก็สะดุ้งตกใจ รีบแผลงศรความสงสารให้กับคุณครูหนุ่มรูปหล่อคนหนึ่งที่บังเอิญผ่านมาพอดี เขาเห็นผู้ส่งเคสเลือดอาบเต็มขา หัวใจทนไม่ไหว รู้สึกสงสารมาก ทั้งที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน เขารีบอุ้มผู้ส่งเคสไปส่งโรงพยาบาล เหมือนพระเอกอุ้มนางเอกในหนัง บุพเพอาละวาดโดยที่ผู้ส่งเคสไม่ทันตั้งตัว คุณครูหนุ่มมาเยี่ยมผู้ส่งเคสที่โรงพยาบาลทุกวันตลอด 2 เดือน เขาไม่ได้มามือเปล่า แต่ซื้ออาหารทั้งหวานคาวที่ถูกปากมาฝาก คอยถามว่าอยากกินอะไร จะเอาอะไรให้ พูดจาสุภาพ เอาใจเก่ง ใช้ทั้งปากและแววตาหวานฉ่ำ เลิกงานสอนแล้วก็ยังมาดูแลผู้ส่งเคสที่โรงพยาบาล ไม่ยอมห่างเลยจนหมดเวลาเยี่ยม วันไหนเขามาสายกว่าปกติ ผู้ส่งเคสก็จะชะเง้อคอยมองที่ประตูตลอด เธออยากป่วยนานๆ แต่พอเขามาแล้วก็ทำเป็นเมิน ทำเฉยๆ รักษาท่าทีเอาไว้ เรื่องนี้ยังเป็นความลับอยู่ในใจผู้ส่งเคส เมื่อผู้ส่งเคสออกจากโรงพยาบาลแล้ว เขาก็ไปบอกกับแม่เขาให้มาสู่ขอทันที ผู้ส่งเคสก็ตกลงโอเค เพราะกลัวเขาจะเสียใจ แล้วก็ได้แต่งงานตามประเพณีที่ดีงาม ปัจจุบันมีพยานรักแท้ด้วยกัน 3 คน สามีของผู้ส่งเคสเป็นคนดี ใจกว้าง ชอบช่วยเหลือคน เป็นข้าราชการครู แต่มีงานอดิเรกที่ไม่น่าทำคือเป็นนายพราน ล่าสัตว์ในวันหยุด แต่เดี๋ยวนี้เขาเลิกแล้ว เมื่อผู้ส่งเคสติด DMC และรู้ความจริงจากคุณครูไม่ใหญ่ ก็แอบประท้วงเงียบๆ คือไม่นำซากสัตว์ที่สามีล่ามาปรุงอาหารให้ทานอีกเลย ปล่อยให้มันเป็นซากอย่างนั้น ทำบ่อยๆ จนเขาหมดอารมณ์และเลิกไปเอง ลูกสาวคนโตของผู้ส่งเคสเป็นลูกที่ดี ว่าง่าย สอนง่าย มาวัด ทำบุญ และปฏิบัติธรรมสม่ำเสมอ ชักชวนเพื่อนมาวัดด้วย เธอเชื่อว่าคนรุ่นใหม่ต้องเก่งและดี ขณะอายุ 21 ปี กำลังศึกษาอยู่สองมหาวิทยาลัยพร้อมกัน ปกติพักอยู่หอที่กรุงเทพฯ แต่มักกลับไปเยี่ยมบ้านที่ต่างจังหวัดเสมอ วันสุดท้ายของชีวิตลูกสาวมาถึงเมื่อต้นเดือนมีนาคม 2547 ขณะอยู่ที่บ้านต่างจังหวัด ลูกสาวจัดกระเป๋าเตรียมกลับกรุงเทพฯ เพื่อมาทำบุญที่วัดพระธรรมกายในวันมาฆบูชา 5 มีนาคม 2547 แต่แล้ววันที่ 4 มีนาคม 2547 ลูกสาวได้ขับรถพาคุณแม่ของผู้ส่งเคส (คุณยาย) และคุณแม่สามี (คุณย่า) และเพื่อนสนิทหญิงไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลตามที่หมอนัด ระยะทาง 150 กม. ขากลับ รถเกิดอุบัติเหตุ ลูกสาวขับรถเสียหลักพุ่งชนต้นไม้ เธอเสียชีวิตคาที่ แม่สามีเสียชีวิตที่โรงพยาบาลวันต่อมา ส่วนแม่ของผู้ส่งเคสและเพื่อนลูกสาวบาดเจ็บสาหัส แต่รอดตายมาได้ 2 คน 7 วันแรกหลังลูกสาวเสียชีวิต ผู้ส่งเคสพยายามพูดคุยให้กายละเอียดลูกสาวนึกถึงบุญ และบอกให้มาเวียนประทักษิณรอบมหาธรรมกายเจดีย์ และได้ถวายปัจจัยสร้างพระ 300,000 องค์ให้ลูกสาว ผู้ส่งเคสเล่าถึงคุณแม่ของตนเองว่าเป็นคนเจ้าอารมณ์ ขี้โมโห ชอบทานอาหารที่ฆ่าสัตว์สดๆ แม่บอกว่าสัตว์เกิดมาเป็นอาหาร คิดเองว่าฆ่าไม่บาป เพราะขาดแคลนความรู้ ปัจจุบันแม่ป่วย 9 โรค ผู้ส่งเคสบอกว่าอาจเกิดจากกรรมปาณาติบาต แต่แม่บอกว่าหลวงพ่อไม่ฆ่าสัตว์ทำไมยังปวดขา ผู้ส่งเคสไม่รู้จะทำอย่างไรให้แม่มีความคิดถูกต้อง ผู้ส่งเคสยังเล่าถึงพี่สาวสามีที่เป็นข้าราชการ แต่ชอบเล่นไพ่เอาเงินจริง หลายครั้งมีหนี้สิน ผู้ส่งเคสต้องใช้หนี้ให้ตลอด เธอยังคงเล่นการพนันเหมือนเดิมจนเสียงานเสียการเสียเงิน กระทั่งมีหนี้ก้อนโตต้องหนีเจ้าหนี้และออกจากงานราชการ ทิ้งลูก 3 คนไว้ให้พี่เขยสามี ต่อมาพี่เขยสามีก็ทิ้งลูกไปมีครอบครัวใหม่ ทำให้ผู้ส่งเคสต้องดูแลและรับผิดชอบลูกๆ ทั้ง 3 คนทั้งหมด พี่สาวสามีหายสาบสูญ ขาดการติดต่อกว่า 10 ปี หนีหนี้ไป ปี 2543 เพื่อนร่วมงานก่อสร้างพากลับมาบ้านในสภาพโรคเอดส์ระยะสุดท้าย ผู้ส่งเคสไม่อยู่ แต่แม่ปฏิเสธที่จะรับกลับ จึงถูกพา กลับนครนายก ทราบภายหลังว่ามีพระรูปหนึ่งที่นครนายกให้ที่พักพิงและช่วยงานวัดเล็กน้อย ไม่นานเธอเสียชีวิตด้วยโรคเอดส์ในปีนั้นเอง ขณะอายุ 43 ปี พระเมตตาจัดงานศพให้ด้วยดี.