EP.924 ผมขาดรอยยิ้มคุณไม่ได้

ผู้ส่งเคส เป็นหญิงสาวชาวไทยจากจังหวัดอุดรธานี อาศัยอยู่ในเมืองโจฮันเนสเบิร์ก ประเทศแอฟริกาใต้ ซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็นเมืองแห่งทองคำ เธอรู้จักหมู่คณะในปี พ.ศ. 2549 จากคณะพระอาจารย์ที่เดินทางมาเผยแผ่พระพุทธศาสนาวิชาธรรมกาย ผู้ส่งเคสมีอายุ 30 ปี เป็นลูกสาวคนที่ 3 ในจำนวนพี่น้อง 6 คน

เรื่องราวของผู้ส่งเคส

ชีวิตในวัยเด็กของผู้ส่งเคสเปรียบดังข้าวกล้าหน้าแล้ง ครอบครัวยากจนลำบาก เสาหลักอย่างคุณพ่อก็ด่วนเสียชีวิตไปในวัย 41 ปี เมื่อผู้ส่งเคสอายุเพียง 4-5 ขวบเท่านั้น คุณพ่อเสียชีวิตด้วยอาการหัวใจล้มเหลวเหมือนคนนอนหลับแล้วไม่หายใจไปเฉยๆ ทำให้คุณแม่ต้องทำงานหนักหาเงินเลี้ยงลูกๆ ตามลำพัง โดยรับจ้างซักผ้า รีดผ้า ทำงานบ้านต่างๆ มีรายได้เป็นรายเดือนซึ่งไม่มากพอที่จะจุนเจือครอบครัว บางคราวน้องสาวถึงกับต้องทานข้าวคลุกกับนมข้นหวาน แม้แต่จะซื้อกะปิหรือน้ำปลาเข้าบ้านก็ต้องติดหนี้ร้านขายของชำเป็นประจำ ต้องขอผลัดผ่อนจนเจ้าของร้านอ่อนใจ แม้เจ้าของร้านจะแขวนป้ายไว้ว่า "ใจสด งดเชื่อ เบื่อทวง" ครอบครัวของผู้ส่งเคสก็ทำเป็นแกล้งอ่านหนังสือไม่ออกไปชั่วคราว

ตั้งแต่เริ่มเรียนหนังสือ อาหารกลางวันทุกมื้อต้องรอคุณแม่เดินเอามาส่งที่โรงเรียน บางวันถ้าคุณแม่ติดงานหนัก ผู้ส่งเคสก็ต้องอด ท้องร่ำร้องขออาหารก็อาศัยดื่มน้ำปิดปากไป เป็นอย่างนี้ตั้งแต่ชั้น ป.1 จนถึง ป.6 พอเรียนจบชั้น ม.3 ผู้ส่งเคสก็ออกมาช่วยคุณแม่ทำงานหาเงิน ในระหว่างที่ทำงานเป็นพนักงานขายในห้างสรรพสินค้า ก็ได้พบรักกับผู้ชายปากหวานคนหนึ่ง คบกันได้ประมาณ 6 ปี จนเกือบจะแต่งงานกัน แต่ผู้ชายคนนั้นกลับหัวใจไม่ซื่อ แอบไปคบหญิงอื่น พอจับได้ เขาก็สัญญาว่าจะไม่ทำอีก แต่พอสิ้นแสงสายัณห์ สัญญาณนั้นก็มีค่าเป็นศูนย์ เขาแอบไปมีกิ๊กคนใหม่อีกครั้ง ครั้งนี้เองผู้ส่งเคสจึงตัดสายใยรักจากผู้ชายความจำสั้นคนนั้นอย่างเด็ดขาด

ผู้ส่งเคสทั้งเจ็บและอายที่ถูกหลอก อยากจะขยี้เขาเหมือนขยี้หญ้าให้แหลกคามือ เหตุการณ์นี้ทำให้ชีวิตของผู้ส่งเคสต้องผกผันอย่างมาก เธอตัดสินใจไปหาประสบการณ์ชีวิตที่ต่างประเทศทันที โดยมีเพื่อนชักชวนให้ไปหลายประเทศ แต่ก็มาลงเอยที่แอฟริกาใต้เพราะเป็นประเทศที่ง่ายต่อการทำเงินในขณะนั้น ตอนนั้นผู้ส่งเคสอายุเพียง 20 ปี ภาษาอังกฤษงูๆ ปลาๆ อนาคตข้างหน้าจะเป็นอย่างไรก็ยังไม่รู้ คิดแต่เพียงว่าขอไปรอดตายเอาดาบหน้า

ชีวิตช่วงแรกในแอฟริกาใต้ ได้มาอยู่กับเพื่อนสนิท วันหนึ่งไปเดินเที่ยวห้างสรรพสินค้าและเข้าไปทานอาหารในร้านแห่งหนึ่ง ที่ร้านนี้เองผู้ส่งเคสได้พบกับคนที่ทำให้ชีวิตเปลี่ยนไป มีชายคนหนึ่งเดินผ่านมาพร้อมกับส่งสายตาให้ ผู้ส่งเคสไม่รู้จะทำอย่างไรจึงส่งยิ้มให้ นึกไม่ถึงว่าการส่งยิ้มครั้งนั้นจะเป็นการเปิดหน้าต่างให้เขาเข้ามาในหัวใจอย่างไม่ทันตั้งตัว ตอนแรกผู้ส่งเคสเฉยๆ แต่เขามากล่าวหาว่าผู้ส่งเคสทำให้เขาตกหลุมรัก ต้องให้ผู้ส่งเคสรับผิดชอบที่ทำให้เขาทุกข์หนักเพราะตกหลุมรักไปแล้ว เขาตามจีบไม่ลดละ โดยให้เหตุผลสั้นๆ ว่า "คุณ ผมขาดรอยยิ้มคุณไม่ได้" ของขวัญชิ้นแรกคือโทรศัพท์ ทั้งๆ ที่ผู้ส่งเคสยังพูดและฟังภาษาของเขาไม่รู้เรื่อง ได้แต่ Yes, No, OK เป็นพื้นฐาน

ตอนที่เขาตามจีบ ผู้ส่งเคสทั้งเขินทั้งอาย ได้แต่ทำสไตล์เดิมคือถอนหญ้าแก้เขิน จนกระทั่งผู้ส่งเคสได้กลับมาที่เมืองไทย เขาตามมาด้วย ทำเป็นเนียน บอกว่าจะมาท่องเที่ยวและศึกษาช่องทางทำธุรกิจ ระหว่างนั้นเขาก็มาทำความรู้จักกับครอบครัวของผู้ส่งเคส หลังจากนั้นก็ติดต่อกันและเริ่มสนิทสนมมากขึ้น จนผ่านไปประมาณ 1 ปี เขาก็ขอผู้ส่งเคสแต่งงาน และผู้ส่งเคสก็ตกหลุมรักเขาเช่นกัน ผู้ส่งเคสได้เดินทางไปแต่งงานกับเขาที่แอฟริกาใต้ ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นชีวิตใหม่

ชีวิตหลังแต่งงานระยะแรกก็เป็นไปอย่างเรียบง่าย สามีทำงานเป็นลูกจ้างหลายบริษัท แต่ต่อมาก็ลาออกเพราะไม่ถนัดที่จะเป็นลูกจ้างใคร ขณะนั้นผู้ส่งเคสก็ทำงานลูกจ้างเช่นกัน ทำอยู่ประมาณครึ่งปีก็ถูกโกงค่าจ้าง อาชีพลูกจ้างทั้งสองคนไม่เวิร์คเลย ทำให้ผู้ส่งเคสท้อในชีวิต แต่ก็ฮึดสู้ด้วยคติ "สู้เว้ย" สามีไปติดต่อร้านกาแฟของปั๊มน้ำมัน เช่าร้านเพื่อขายอาหารไทย ระยะแรกมีโต๊ะแค่ 4 ตัว ต่อมาเพิ่มเป็น 10 ตัว กิจการร้านอาหารดีขึ้นเรื่อยๆ เริ่มมีชื่อเสียง ผู้ส่งเคสเป็นทั้งแม่ครัว เด็กเสิร์ฟ ทำงานทุกอย่าง ส่วนสามีเป็นคนรับรายการและเสิร์ฟ

ร้านทำแต่ของอร่อยขาย จนวันหนึ่ง ชีวิตคู่แบบยาใจคนจนก็ถึงจุดพลิกผัน เมื่อผู้จัดการคาสิโนจากสาขาต่างๆ มาประชุมกันที่ร้านและบอกสามีว่าจะให้เปิดร้านอาหารไทยในคาสิโน ในปี พ.ศ. 2547 ผู้ส่งเคสก็ได้ไปเปิดร้านอาหารในคาสิโน ซึ่งเป็น entertainment complex มีการพนันหลายอย่าง กิจการดีขึ้นตามลำดับจนขยายได้ 4 สาขา

สามีของผู้ส่งเคสเป็นชาวแอฟริกัน ก่อนแต่งงานเขาเคยแต่งงานมา 2 ครั้ง มีภรรยาคนที่สองอยู่ก่อนแล้วและมีลูกชายฝาแฝด 2 คน หลังจากอยู่ด้วยกันมา 25 ปี เขาก็หย่าขาดกันเพราะภรรยาไปมีแฟนใหม่ ซึ่งเป็นช่วงที่ผู้ส่งเคสเพิ่งเริ่มรู้จักเขาพอดี หลังจากนั้นไม่นาน ภรรยาเขาก็ผิดหวังในความรักจากสามีใหม่ จึงใช้ปืนจบชีวิตตัวเอง และต่อมาไม่นานลูกชายฝาแฝดคนน้องอายุประมาณ 26 ปี ก็จบชีวิตตัวเองด้วยวิธีเดียวกัน ด้วยสาเหตุเดียวกันคือผิดหวังในเรื่องความรัก