EP.928 น้ำตาคาราบาว

กราบ คุณครูไม่ใหญ่ ครับ ผู้ส่งเคส เป็นศิษย์เก่า ม.เกษตรฯ สถาบันคนหล่อที่สุดในโลก ครับ จบสัตวแพทย์ที่นี่ แล้วชีวิตก็พลิกผัน จากสัตวแพทย์ มารักษาสัตว์ประเสริฐคือมนุษย์ ปัจจุบันเป็นแพทย์ประจำบ้าน กำลังศึกษาต่อ แผนกศัลยกรรมตกแต่งครับ แม้จะเรียนไม่เก่ง แต่ผลการรักษาเยี่ยม ทำให้ผู้ป่วยที่แย่มีอาการดีขึ้นอย่างรวดเร็ว เคล็ดลับคือมี "วัคซีนใจ" จากความรู้ของ คุณครูไม่ใหญ่ ครับ แพทย์หลายคนยังไม่รู้ความลับนี้ ผู้ส่งเคสได้นำเรื่องราวชีวิตตนเองและครอบครัว มาเป็นกรณีศึกษาให้ลูกพระธรรมทั่วโลกครับ

ครั้งหนึ่ง ผู้ส่งเคสมีผู้ป่วยมะเร็งเนื้อเยื่อ มีอาการผื่นแดง มีเลือดซึมรอบศีรษะ ลามไปตา หากฉายแสงคีโม เสี่ยงตาบอด ผู้ส่งเคส นอกจากรักษาตามวิชาแพทย์แล้ว ก็ชวนผู้ป่วยทำบุญปล่อยปลา และให้ MP3 ไปฝึกสมาธิ เอาบุญช่วยรักษาด้วย ปัจจุบันผู้ป่วยคนนี้หน้าตาสดใส อาการดีขึ้นรวดเร็ว ร่างกายได้รับการยืนยันว่า "อะไรก็ซ่อมได้" ผู้ส่งเคสเชื่อว่าตนเป็นแพทย์มือโปร เพราะมี คุณครูไม่ใหญ่ คอยพร่ำสอนทุกวัน และสัญญาว่าจะเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันตลอดไป

เรื่องราวเริ่มต้นที่คุณแม่ของคุณผู้ส่งเคส คุณแม่เป็นคนไทยเชื้อสายจีน เมื่อก่อนไม่ศรัทธาวัดเท่าใด จนปี พ.ศ. 2540 แม่ถูกฟ้องล้มละลาย จะถูกยึดทรัพย์ ผู้ส่งเคสชวนแม่ไปนั่งสมาธิที่สวนมะนาว วัดที่เชียงใหม่ กลับมา แม่สามารถรีไฟแนนซ์ ปลดหนี้สินได้อัศจรรย์ คุณแม่จึงศรัทธาวัดตั้งแต่นั้นมา

คุณแม่เคยมีอาชีพขายเนื้อโคและเนื้อกระบือ เป็นรายใหญ่ที่สุดในตลาดบางซื่อ กรุงเทพฯ ทำมา 30 ปี ขายได้สูงสุด 30-40 ตัวต่อวัน โดยแม่จะเป็น "ผู้พิพากษาชีวิต" โคและกระบือ ด้วยการสั่งฆ่ามาขายเกือบทุกวันตลอด 30 ปี หลังๆ แม่ขายลดลงเหลือ 7-8 ตัว ปัจจุบันคุณแม่เลิกเป็นผู้พิพากษาแล้ว คือเลิกสั่งฆ่าแล้ว แต่ยังรับเครื่องในสัตว์จากโรงฆ่าสัตว์มาขายที่ตลาดบางซื่ออยู่ ซึ่งยังอยู่ในวงจรนี้ ผู้ส่งเคสมักคะยั้นคะยอขอให้แม่เลิกกิจการนี้ บอกบ่อยๆ ว่าสงสารวัวควายที่ถูกฆ่า และจริงๆ ก็สงสารคุณแม่ด้วย แต่แม่ก็ยังคงขายอยู่ ไม่ยอมเลิก โดยพี่สาวของผู้ส่งเคสและพี่เขยรับกิจการค้าเนื้อสัตว์ไปทำแทน คุณครูไม่ใหญ่เห็นภาพกรรมนิมิต ตอนวัวควายถูกส่งโรงเชือด จะมีน้ำตาหลั่งไหลออกมา แปลว่า "ฉันไม่ตาย ฉันผิดตรงไหนที่เกิดมาเป็นคาราบาว"

ปี พ.ศ. 2535 คุณแม่ป่วยเป็นมะเร็งปากมดลูกระยะที่ 2 ก่อนผ่าตัด ได้มากราบคุณยายอาจารย์ ขอให้ช่วยให้ผ่าตัดปลอดภัย คุณยายอาจารย์รับชื่อคุณแม่ไป และบอกว่าจะช่วย หลังผ่าตัด คุณแม่มีอาการดีขึ้นอย่างรวดเร็ว หายขาดอย่างเหลือเชื่อ ซึ่งเป็นความจริง

คุณแม่ชอบซื้อขายที่ดินเสมอ เมื่อ 15 ปีที่แล้ว ซื้อที่ดินเกือบ 500 ไร่บริเวณเขาเต่าหม้อ อำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี จากคหบดีที่น้องชายพระภิกษุรูปหนึ่งนำมาจำนองไว้ ใกล้ถึงเวลาไถ่ถอน คุณแม่ต้องการช่วยพระภิกษุรูปนั้น จึงไปกู้เงิน 10 ล้านบาทจากธนาคารมาปลดจำนองให้ หวังว่าน้องชายพระจะนำเงินมาคืนแล้วจะโอนโฉนดให้ แต่ทราบภายหลังว่าที่ดินผืนนี้มีคนนำมาถวายพระภิกษุรูปนั้นให้สร้างเป็นวัด แต่พระให้เอาชื่อน้องชายมาใส่ไว้ หลังจากคุณแม่ปลดหนี้จำนองให้แล้ว พระภิกษุรูปนั้นก็ไม่เคยติดต่อกลับมาอีกเลย จากนั้นมา ครอบครัวผู้ส่งเคสก็เดือดร้อนเพราะหนี้สินจากการกู้เงินมาปลดจำนองที่ดินแปลงนี้ตลอด ได้ที่ดินแทนเงิน ที่ดินแปลงนี้มีถ้ำเขาเตาหม้ออยู่ด้วย ชาวบ้านเล่าว่า เป็นถ้ำศักดิ์สิทธิ์ มีพระพุทธรูป และสมบัติโบราณ แต่คุณแม่และผู้ส่งเคสไม่เคยเข้าไปในถ้ำ เพราะดูรกและน่ากลัว คุณแม่บอกว่าขายที่ดินแปลงนี้มานานกว่า 10 ปีแล้วก็ยังขายไม่ได้ ผู้ส่งเคสเคยไปจุดธูปบอกเทวาอารักษ์และเจ้าที่ว่า ถ้าช่วยให้แม่ขายที่ดินได้ จะเอาเงินส่วนหนึ่งมาทำบุญแล้วอุทิศให้ สักพักยืนอยู่คนเดียวตอนบ่ายสอง อากาศร้อน แต่มีลมพัดมาแรงมาก ผู้ส่งเคสรู้สึกเหมือนเทวาอารักษ์มาอนุโมทนาบุญ

ป้าของผู้ส่งเคส หรือพี่สาวคนโตของคุณแม่ มีอุปนิสัยอบอ้อมอารี ชอบทำบุญตลอด อดีตขายเนื้อเค็มอร่อยมาก ช่วงหลังขายไม่ดี จึงเปลี่ยนมาขายเนื้อสดโคและกระบือในตลาดจนปัจจุบัน วันหนึ่ง ป้านั่งรถกระบะไปกับลูกจ้างคนขับรถ เพื่อไปขนเนื้อโคและกระบือที่โรงฆ่าสัตว์มาขาย วันนั้นคนขับดื่มเหล้ายังไม่สร่าง ถอยรถเกิดอุบัติเหตุชนสายไฟฟ้า ขาซ้ายป้าบริเวณเหนือหัวเข่าขาดทันทีในที่เกิดเหตุ แพทย์ต่อให้ไม่ได้ ป้าต้องใส่ขาเทียมมาจนถึงวันนี้ ผู้ส่งเคสเกลียดเรื่องน้ำเมามาก เห็นว่าตราบใดไม่เลิกผลิต/ขายอบายมุข อย่าหวังความสุข ปัญหาต่างๆ มาจากน้ำเมา ผู้ผลิตเห็นแก่เงินจากความหายนะของเพื่อนมนุษย์ อ้างภาษี แต่ภาษีที่ได้มาแสนล้าน ต้องจ่ายแก้ปัญหาจากน้ำเมา 4-5 แสนล้าน ขาดทุน แต่บอกใครก็ไม่เอา มีท่าทีว่าจะห้ามโฆษณา/ผลิต/ขายสารพัด แต่ก็เป็นแค่ท่าดี

ลุงเขยของผู้ส่งเคส เป็นสามีของคุณป้าคนที่ 2 ตอนหนุ่มๆ ชอบดื่มเหล้า สูบบุหรี่ บางครั้งขับรถไปรับเนื้อสัตว์ที่โรงฆ่าสัตว์ให้คุณแม่ เคยมีคนเล่าว่าบางครั้งลุงนึกสนุก เห็นคนฆ่ากันเลยอยากลองดูบ้าง เคยลงมือฆ่าโคและกระบือเอง ทั้งที่ไม่ใช่หน้าที่ คือเห็นจนชิน วิธีฆ่ากระบือคือเอามีดปาดคอ ให้เลือดออกหมดตัวจึงชำแหละ วิธีฆ่าโคคือใช้ค้อนปอนด์ใหญ่ๆ ทุบหัวโคหลายครั้งจนทรุด แล้วปาดคอ ให้เลือดออกหมดตัวจึงชำแหละ ที่ต้องทุบหัวโคหลายครั้งเพราะโคแข็งแรงมาก จะเตะคนฆ่า ต่อมาเมื่อลุงอายุประมาณ 69 ปี ป่วยทรุดหนักมากใน 2 เดือน ไอผอมลง หาเหตุไม่เจอ ก็ตาย ผู้ส่งเคสสร้างพระประจำตัวจารึกชื่อลุง บอกลุงก่อนตายว่าสร้างพระให้แล้ว ลุงพยักหน้ารับทราบ อาการลุงทรุดลงเรื่อยๆ จนเสียชีวิตด้วยโรคที่หาเหตุไม่เจอ แม้แต่หมอที่เป็นทั้งสัตวแพทย์และมนุษยแพทย์ก็ยังหาโรคไม่เจอ

ชีวิตผู้ส่งเคส เรียนจบสัตวแพทย์ ทำงานคลินิก 2 ปี ถึงจุดพลิกผัน สอบเรียนแพทย์รักษาผู้ป่วย รพ.จุฬาได้ 3 ครั้ง ครั้งแรก ได้ทุนโครงการพิเศษ เทียบโอนหน่วยกิตจากสัตวแพทย์ มาเรียนแพทย์ทั่วไปจนจบ ครั้งที่สอง ได้ทุนเรียนต่อหมอตา สมัคร รพ.ในกรุงเทพฯ แต่ไม่ได้เรียน คะแนนไม่ดี ประกอบกับผิวหนังเรียบไร้เส้นสาย ติดแพทย์สำรอง ถ้าจะเรียนต้องไปทำงาน รพ.แถวภาคเหนือซึ่งไกล เลือกไม่เรียน ทำงานต่ออีก 1 ปี เพื่อขอทุนใหม่ปีหน้า ครั้งที่สาม ได้ทุนเรียนต่อศัลยกรรมตกแต่ง 6 ปี ปัจจุบันกำลังเรียนปีสุดท้าย เรียนดีมาตั้งแต่เด็ก แต่ปัจจุบันผลการเรียนค่อนข้างแย่ลง บางครั้งโดนเพื่อนแพทย์ด้วยกันไม่ให้เข้าเรียนวิชาสำคัญ จนอีก 4 เดือนจะเรียนจบ อาจารย์แพทย์ลงความเห็นว่าไม่เหมาะสมจะเรียนศัลยกรรมตกแต่งต่อ ให้ไปเป็นหมอทั่วไปตามเดิม วันนั้นโลกรู้สึกมืดมนไร้แสง อยากทำให้คนสวยมีเสน่ห์ แต่ตอนนี้มืดไปหมด คุณครูไม่ใหญ่บอกอย่าเพิ่งท้อ ผู้ส่งเคสตัดสินใจไปกราบพระอาจารย์ ท่านให้คำแนะนำกลับไปคุยกับอาจารย์แพทย์อีกครั้ง เดี๋ยวจะพลิกอัศจรรย์ ไปคุยกับอาจารย์หัวหน้าหน่วย ท่านให้โอกาสอีกครั้ง แต่ผู้ส่งเคสยังไม่แน่ใจว่าจะเรียนจบไหม คุณครูไม่ใหญ่บอกว่า ต้องจบ